Τα γουέστερν που αγαπήσαμε 40: Ο Δαίμων του Ρίο Γκράντε / Cowboy (1958)

Σκηνοθεσία: Delmer Daves
Σενάριο: Dalton Trumbo, Edmund H. North
Βασισμένο: Στο βιβλίο "My Reminiscences as a Cowboy" (1930), του Frank Harris
Παραγωγή: Julian Blaustein
Πρωταγωνιστούν: Glenn Ford, Jack Lemmon, Anna Kashfi, Brian Donlevy
Εταιρεία παραγωγής: Columbia Pictures
Ημερομηνία προβολής: 7 Ιανουαρίου 1958
Διάρκεια: 92'

Ο Φρανκ Χάρρις (Jack Lemmon) είναι ένας υπάλληλος ξενοδοχείου στο Σικάγο που ονειρεύεται να κάνει περιουσία. Έχει επίσης ερωτευτεί τη Μαρία (Anna Kashfi), την κόρη του επισκέπτη του ξενοδοχείου και Μεξικανού βαρόνου των βοοειδών, Σενόρ Βιδάλ. Όταν ο Βιδάλ μαθαίνει για τη σχέση τους, διατάζει τον Φρανκ να μείνει μακριά και κανονίζει να επιστρέψει αμέσως στο Μεξικό με την κόρη του.
Εν τω μεταξύ, ο Τομ Ρις (Glenn Ford), ένας έμπορος κοπαδιών, επιστρέφει από την τελευταία οδήγηση με βοοειδή και καταλαμβάνει μια ολόκληρη πτέρυγα του ξενοδοχείου, ως συνήθως. Κάνει συμφωνία για να αγοράσει βοοειδή από τον Βιδάλ στο Μεξικό. Ωστόσο, όταν ο Ρις χάνει τα χρήματά του σε ένα παιχνίδι πόκερ, ο Φρανκ βλέπει την ευκαιρία του να βελτιώσει τον εαυτό του (και να δει ξανά τη Μαρία) –προσφέρει όλες τις οικονομίες της ζωής του για μια συνεργασία στην επόμενη εμπορική συμφωνία του Ρις, συμπεριλαμβανομένης της συμμετοχής του στο ταξίδι. Ο Ρις σε απόγνωση δέχεται με βάση ότι τα κέρδη μοιράζονται 50-50.

Το επόμενο πρωί, όταν εμφανίζεται ο Χάρις, ο Ρις προσπαθεί να αρνηθεί την συμφωνία, μη θέλοντας να επιβαρύνει τον εαυτό του με ένα άπειρο τρυφερό πόδι ως σύντροφο, αλλά ο Φρανκ τον αναγκάζει να κρατήσει τη συμφωνία τους. Καθώς ταξιδεύουν για το ράντσο του Βιδάλ, η ζωή των καουμπόηδων στο μονοπάτι δεν είναι αυτή που είχε οραματιστεί ο Φρανκ. Μάλιστα, αναστατώνεται όταν ένας από τους άντρες πεθαίνει έπειτα από δάγκωμα κροταλία κατά τη διάρκεια μιας φάρσας. Ο Ρις, ακόμα στενοχωρημένος που έχει μαζί του τον Φρανκ, συνεχίζει να του φέρεται άσχημα και σκληρά. Όμως, σιγά-σιγά ο Φρανκ σκληραγωγείται και ο Ρις αρχίζει να τον συμπαθεί.
Φτάνοντας στον προορισμό τους, ο Φρανκ είναι συντετριμμένος καθώς μαθαίνει ότι η Μαρία έχει παντρευτεί -μετά από πιέσεις του πατέρα της- με τον Ντον Μανουέλ Αριέγκα...

-Πρόκειται για μια αμερικανική ταινία γουέστερν του 1958, σε σκηνοθεσία Ντέλμερ Ντέιβς και με πρωταγωνιστές τους Γκλεν Φορντ, Τζακ Λέμον, Άννα Κάσφι και Μπράιαν Ντόνλεβι. Αυτή η ταινία είναι μια προσαρμογή του ημι-αυτοβιογραφικού μυθιστορήματος του Frank Harris "My Reminiscences as a Cowboy".
-Η εναρκτήρια παρουσίαση των τίτλων, με χρήση κινουμένων σχεδίων, δημιουργήθηκε από τον Saul Bass.

Δείτε και το trailer της ταινίας, εδώ:

🔎4489

Τα γουέστερν που αγαπήσαμε 39: Τζερόνιμο / Geronimo - An American Legend (1993)

Σκηνοθεσία: Walter Hill
Σενάριο: John Milius
Πρωταγωνιστές: Wes Studi, Jason Patric, Gene Hackman, Robert Duvall, Matt Damon

Το "Geronimo: An American Legend"
είναι μια ιστορική ταινία western του 1993,
η οποία προτάθηκε για Όσκαρ Καλύτερου Ήχου
στην απονομή του 1994

Οι Ινδιάνοι Απάτσι υποχρεώνονται να ζήσουν σε ένα ελεγχόμενο από την αμερικανική κυβέρνηση στρατόπεδο. Ο Τζερόνιμο, ένας νεαρός Απάτσι, απελπισμένος από τις απάνθρωπες συνθήκες ζωής, αποφασίζει να οργανώσει τη δική του αντίσταση. Με μια ομάδα τριάντα πολεμιστών του, ο Τζερόνιμο ταπεινώνει την αμερικανική κυβέρνηση, καθώς διεκδικεί πίσω τα κεκτημένα δικαιώματα των Απάτσι...

Ένα αριστουργηματικό γουέστερν με την υπογραφή του βετεράνου Γουόλτερ Χιλ, το οποίο εντυπωσίασε κοινό και κριτικούς στην άλλη άκρη του Ατλαντικού και σημείωσε επιτυχημένη πορεία τόσο στα ταμεία, αλλά και καλλιτεχνικά, καθώς έφτασε μέχρι τα Όσκαρ του 1994. Οι αριστοτεχνικές ερμηνείες του έξοχου καστ των ηθοποιών απογειώνουν την ταινία, με κορυφαία αυτήν του Γουές Στάντι, ενός αυθεντικού Ινδιάνου Τσερόκι, ο οποίος ερμηνεύει υποδειγματικά τον Τζερόνιμο.
Η εξαιρετική αυτή περιπέτεια, αποτελεί ένα ειλικρινές χρονικό των πραγματικών γεγονότων της εποχής, στα πρότυπα του αριστουργήματος του Κέβιν Κόστνερ, "Χορεύοντας Με Τους Λύκους", μακριά από την "χολιγουντιανή" εκδοχή της ιστορίας του Φαρ Ουέστ.

Η ιστορία του Τζερόνιμο, ενός αρχηγού Απάτσι ο οποίος αρνήθηκε να ζει ως αγρότης στους καταυλισμούς που παραχωρήθηκαν στη φυλή του έπειτα από τη συνθηκολόγηση με την κυβέρνηση των ΗΠΑ, οργάνωσε μια μικρή ομάδα κρούσης, ταπείνωσε αρκετές φορές τους Αμερικανούς και έμεινε στην ιστορία ως ο Τελευταίος Πολεμιστής.

Δείτε εδώ το trailer της ταινίας:

🔎4470

Τα γουέστερν που αγαπήσαμε 38: Περιπλανώμενος πιστολέρο / High Plains Drifter (1973)

Δεν θα ξεχάσουν ποτέ την ημέρα που ήρθε στην πόλη

Ηθοποιοί: Billy Curtis, Clint Eastwood, Geoffrey Lewis, Jack Ging, John Hillerman, Marianna Hill, Mitchell Ryan, Paul Brinegar, Richard Bull, Robert Donner, Scott Walker, Stefan Gierasch, Ted Hartley, Verna Bloom, Walter Barnes
Σκηνοθεσία: Clint Eastwood
Σενάριο: Ernest Tidyman
Πρεμιέρα: 22 Αυγούστου 1973
Γλώσσα: Αγγλικά
Διάρκεια: 105'

Υπόθεση: Ένας μοναχικός άνδρας φτάνει σε κάποιον παραλίμνιο οικισμό και αποδέχεται την πρόταση των κατοίκων να τους προστατέψει από τρεις παράνομους που αποφυλακίστηκαν πρόσφατα. Σε αντάλλαγμα, εκείνοι θα του παρέχουν ό,τι ζητήσει. Ποιος είναι, όμως, ο μυστηριώδης πιστολέρο και ποιο ένοχο μυστικό κρύβει η μικρή κοινωνία του Λάγκο;

Η δεύτερη σκηνοθετική δουλειά του Clint Eastwood -και η πρώτη από πολλά γουέστερν- ήταν μια μεγάλη επιτυχία. Μπορεί το "Play Misty for Me" (1971) να μην ήταν γουέστερν, είχε διαφανεί όμως ότι σκηνοθετικά ο δημιουργός ήθελε να ξεφύγει από τα τετριμμένα, κάτι που έγινε ξεκάθαρο με το "High Plains Drifter", το οποίο είναι επίσης φανερά επηρρεασμένο από δυο μεγάλους σκηνοθέτες με τους οποίους είχε συνεργαστεί ο Eastwood, τον Sergio Leone και τον Don Siegel.

O Eastwood χρησιμοποιεί εδώ τον αόριστο μεταφυσικό τόνο και τους επιτηδευμένους τύπους των βασικών χαρακτήρων των spaghetti western του Leone, οι οποίοι λειτουργούν σαν μια τελική νέμεσις στο υποκριτικό, γεμάτο κρυμμένα μυστικά, περιβάλλον στο οποίο δρουν. Επίσης, ο βασικός χαρακτήρας είναι φανερά επηρεασμένος από τον κυνισμό και την σκληράδα των χαρακτήρων του Siegel (Dirty Harry), όπως και ο μικρός οικισμός μοιάζει σαν μια μικρογραφία των βρόμικων, διεφθαρμένων πόλεων που "μύριζαν" σήψη και παρακμή τις οποίες χρησιμοποιούσε ως σκηνικό ο γνωστός Αμερικανός σκηνοθέτης. Όμως ο Eastwood δεν φαίνεται απλά να αναπαράγει κώδικες από παλιότερες ταινίες των δυο σκηνοθετών, αλλά τους κάνει δικούς του και τους προεκτείνει. Η ανωνυμία και η αμφισημία του "ανθρώπου χωρίς όνομα" των ταινιών του Leone αποκτά έναν ακόμη πιο ισχυρό μεταφυσικό τόνο, κάνοντάς τον να μοιάζει με έναν άγγελο εκδίκησης που έρχεται για να φέρει την θεϊκή τιμωρία σε ένα σύνολο διεφθαρμένων χαρακτήρων. Επιπλέον ο κυνισμός που είχε ο Dirty Harry του Siegel φτάνει σε ακόμη υψηλότερα επίπεδα, αφού ο βασικός χαρακτήρας δεν διστάζει να εκμεταλλευτεί απόλυτα τους φοβισμένους κατοίκους ή ακόμη να επιδοθεί σε πράξεις καθαρού μισογυνισμού. Αυτές τις επιρροές ο Eastwood τις υφαίνει χρησιμοποιώντας αρκετό μαύρο χιούμορ που μπορεί να παρεξηγηθεί εύκολα από τον θεατή, όπως για παράδειγμα η σκηνή του βιασμού του χαρακτήρα της Marianna Hill καθώς και οι μισογυνικές ατάκες που τον ακολουθούν.

Ο τραχύς και σαρκαστικός τρόπος που προσεγγίζει την ιστορία ο Eastwood αποκτά μια ιδιαίτερη, διφορούμενη διάσταση καθώς ο χαρακτήρας του εγκαθιδρύει μια ανελέητη δικτατορία αρωματισμένη με μπόλικο χιούμορ, εκμεταλλευόμενος τους φοβισμένους κατοίκους της πόλης. Οι προθέσεις του ανώνυμου άντρα παραμένουν κρυμμένες στο σκοτάδι και αποκαλύπτονται σταδιακά με μικρές ενδείξεις που αφήνουν ορισμένα flash-back και οι αναδρομές στο παρελθόν, που παρουσιάζονται με τη μορφή εφιαλτικών ονείρων. Τελικά ο ανώνυμος άντρας θα αποτελέσει τον καταλύτη που θα ανατρέψει την εύθραυστη ισορροπία του οικισμού, θα αποκαλύψει κρυμμένα μυστικά, θα απογυμνώσει τις υποκριτικές σχέσεις μεταξύ των κατοίκων και, εν τέλει, θα τους στοιχειώσει με τις συνέπειες των παλιότερων αμαρτιών τους.

Η όμορφη χρήση των φυσικών τοπίων και τα στυλιστικά στοιχεία των spaghetti western προσφέρουν μια εικαστική αρτιότητα στην ταινία, ενώ και οι ονειρικές ακολουθίες ενισχύουν το παιχνίδι μεταξύ της φυσικής και της μεταφυσικής διάστασης της ιστορίας. Οι θρησκευτικοί συμβολισμοί κάνουν συχνά την εμφάνισή τους κατά τη διάρκεια της ταινίας και το μαύρο χιούμορ δεν αφήνει τις πιο "ανήθικες" σκηνές να ξεφύγουν σε γραφικά επίπεδα. Η φωτογραφία της ταινίας είναι πολύ καλή και ειδικά η σκηνή της εισόδου του αγνώστου άντρα στην πόλη, όπως κι εκείνη που όλα τα κτίρια βάφονται κόκκινα, αποκτούν μια άγρια ομορφιά.

-Η ταινία γυρίστηκε σε μια τοποθεσία στις όχθες της λίμνης Mono, στην California. Πάνω από 50 τεχνικοί και εργάτες οικοδομών έχτισαν μια ολόκληρη πόλη (14 σπίτια, μια εκκλησία και ένα διώροφο ξενοδοχείο) μέσα σε μόλις 18 ημέρες!
-Σε ένα είδος μακάβριου φόρου τιμής στους δύο σκηνοθέτες που ανέδειξαν τον Eastwood, στην σκηνή στο νεκροταφείο της μικρής πόλης, διακρίνουμε σε δύο ταφόπλακες τα ονόματα των Sergio Leone και Donald Siegel!
-Μετά την κυκλοφορία της ταινίας, ο Clint Eastwood αποφάσισε να γράψει και να στείλει ένα γράμμα στο είδωλο του, τον εμβληματικό "κάου-μπόυ" John Wayne. Στο γράμμα του ο Eastwood πρότεινε στον Wayne μια μεταξύ τους συνεργασία που θα κλόνιζε τα θεμέλια του γουέστερν σινεμά. Ο Wayne του απάντησε όχι απλά αρνητικά αλλά αντιδρώντας με γνήσιο θυμό και απόλυτη απαξίωση! Για τον Wayne η βία που διέκρινε το γουέστερν του Eastwood και η αναθεώρηση που τολμούσε να κάνει ο δημιουργός του στο είδος αυτό των ταινιών φάνταζε ως κάτι το ασυγχώρητο. Ο Wayne άσκησε δριμεία κριτική στον Eastwood και τον κατηγόρησε ότι το φιλμ του δεν αποτύπωνε την αληθινή Αμερικάνικη Δύση, όπως πίστευε ακράδαντα ότι το έκαναν οι δικές του ταινίες. Ο Eastwood, παρά την θλίψη από την κριτική του ειδώλου του, αρνήθηκε να απαντήσει στις κατηγορίες του Wayne και δεν προσπάθησε να υπερασπιστεί τις επιλογές του ως δημιουργός. Για τον ίδιο ήταν ξεκάθαρη η εικόνα που είχε για την παλιά Αμερική. Ο αστείρευτος ηρωισμός, οι μύθοι και οι θρύλοι που την περιέβαλαν, δεν αρκούσαν ώστε να κρύψουν τη βία, την απληστία, την υποκρισία και την αδυναμία που κρύβονταν πίσω από αυτή την πωλησιακή εικόνα.

Δείτε το trailer της ταινίας:

📺4372

Τα γουέστερν που αγαπήσαμε 37: Βέρα Κρουζ / Vera Cruz (1953)

Σκηνοθεσία: Robert Aldrich
Σενάριο: Roland Kibbee, James R. Webb, Borden Chase
Μουσική: Hugo Friedhofer
Ηθοποιοί: Gary Cooper, Burt Lancaster, Denise Darcel, Cesar Romero, Sarita Montiel, Ernest Borgnine, George MacReady, Charles Bronson
Παραγωγή: United Artists

Υπόθεση: Μεξικό 1860. Δύο τυχοδιώκτες αναλαμβάνουν να συνοδεύσουν μέχρι τη Βέρα Κρουζ μια κόμισα, φίλη του Αυτοκράτορα Μαξιμιλιανού, που μεταφέρει ράβδους χρυσού, τους οποίους εποφθαλμιούν συμμορίες, επαναστάτες, ακόμη και οι ίδιοι οι συνοδοί της…

Ένα ακόμη επιτυχημένο γουέστερν μ’ ένα δυναμικό δίδυμο, τον «καλό» Gary Cooper (ο οποίος επιστρέφει εδώ ανανεωμένος μετά το Oscar και την επιτυχία του «High Noon» - 1952) και τον «κακό» Burt Lancaster, ο οποίος είναι εκπληκτικός με το μονίμως «σατανικό» χαμόγελό του.

Αριστουργηματική έγχρωμη φωτογραφία από τον Έρνεστ Λάζλο, με φόντο τις ομορφιές του Μεξικανικού τοπίου. Μουσική επικών διαστάσεων από τον Ούγκο Φριντχόφερ, ο οποίος δημιούργησε μια ατμόσφαιρα μυστηρίου και ομορφιάς. Εκατοντάδες κομπάρσοι (στρατός του Μαξιμιλιανού), με άψογα κουστούμια εποχής έως και την τελευταία λεπτομέρεια.

Ο σκηνοθέτης Robert Aldrich («Four for Texas» - 1963, «The flight of the Phoenix» 1965, «The Dirty Dozen» - 1967), πετυχαίνει απόλυτα το σκοπό του. Εντυπωσιακές μάχες, πιστολίδι και χιούμορ, συνθέτουν το θεαματικό αυτό γουέστερν, με αποκορύφωση στο φινάλε την μονομαχία Cooper και Lancaster.

Όπως και πολλές άλλες, η ταινία αυτή έχει καταταχθεί στις «αδιάφορες» των εταιρειών και δεν έχει κυκλοφορήσει σε VHS και DVD. Θεωρούνται τυχεροί όσοι την είδαν απρογραμμάτιστη πριν από 20 περίπου χρόνια(!) σ’ ένα καινούριο, τότε, ιδιωτικό κανάλι.

Διαφημιστική καταχώρηση της ταινίας στην εφημερίδα "Ελευθερία", την Κυριακή 6 Νοεμβρίου 1955 (Αρχείο Σπύρου Πιτικάρη)

Στην Ελλάδα προβλήθηκε στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 7 Νοεμβρίου του 1955 και η τελευταία της επανέκδοση ήταν το 1977.

Κείμενο: Σπύρος Πιτικάρης
Επιμέλεια παρουσίασης: Παναγιώτης Πλαφουτζής

🔎2399

Τα γουέστερν που αγαπήσαμε 36: Μέχρι το Τέλος / The Homesman (2014)

Σκηνοθεσία: Τόμι Λι Τζόουνς

Σενάριο: Τόμι Λι Τζόουνς, Κίρα Φιτζέραλντ, Ουέσλι Α. Όλιβερ

Παραγωγή: Πίτερ Μπράντ, Μπράιαν Κένεντι, Λικ Μπεσόν

Ηθοποιοί: Τόμι Λι Τζόουνς, Χίλαρι Σουάνκ, Μέριλ Στρίπ, Ντέιβιντ Ντένσικ, Ουίλιαμ Φίχτνερ, Γκρέις Γκάμερ, Τζον Λίθγκοου, Μπλέικ Νέλσον, Μιράντα Ότο, Τζέσε Πλέμονς, Σόνια Ρίχτερ, Τζέιμς Σπέιντερ, Χέιλι Στάινφελντ

Διάρκεια: 122'

Υπόθεση: Ένα συγκινητικό και αντισυμβατικό γουέστερν. Μια μοναχική και γοητευτική γυναίκα (Hilary Swank) και ένας λιποτάκτης (Tommy Lee Jones) που της χρωστάει χάρη, προσπαθούν να μεταφέρουν σε ένα εκκλησιαστικό ίδρυμα της Αϊόβα τρεις γυναίκες που έχουν οδηγηθεί στην παράνοια. Εκεί, τους περιμένει η Altha Carter (Meryl Streep) η γυναίκα του τοπικού επισκόπου, η οποία μας χαρίζει ακόμα μία μοναδική ερμηνεία. Το αταίριαστο αυτό ζευγάρι ξεκινάει ένα ταξίδι έξι ολόκληρων εβδομάδων σε ολόκληρη τη χώρα του Οχάιο, σε κλίμα αμοιβαίας δυσαρέσκειας και καχυποψίας. Η ιστορία διαδραματίζεται στη θεοφοβούμενη κοινωνία μιας συνοριακής κωμόπολης της Νεμπράσκα, το 1854.

Οι ιστορίες με ταξίδια φαίνεται ότι συνεπαίρνουν τον Τόμυ Λι Τζόουνς ο οποίος δείχνει να χρησιμοποιεί τις διάφορες μεγάλες διαδρομές ως βάση για να ανοίξει μια προβληματική επάνω στις σχέσεις των ανθρώπων, να αναπτύξει το προσωπικό του ύφος και σκηνοθετικό στυλ, να «μιλήσει» για ψυχική ευγένεια, για υποσχέσεις που τηρούνται, για ειλικρίνεια, τιμιότητα και για ανθρωπισμό, εμπερικλείοντας όλα τα παραπάνω μέσα στα πλαίσια των όμορφων ταμπλώ αχανών τοπίων που κινηματογραφεί, ένα δειγματολόγιο εικόνων «όπου το μάτι χάνεται» ρεμβάζοντας τις τεράστιες εκτάσεις της Δύσης.

Το ντεκόρ αξιοποιείται προς όφελος της αφήγησης˙ το κρύο, ο δυνατός άνεμος, το χιόνι, η λάμψη μιας αναμμένης φωτιάς ή και οι αποχρώσεις του λυκόφωτος αποτελούν τα συμφραζόμενα μέσα στα οποία θα σφυρηλατηθούν οι σχέσεις εντελώς ανόμοιων μεταξύ τους χαρακτήρων και θα εκτυλιχτεί μια οδύσσεια που κρύβει κινδύνους.

Η Χίλαρι Σουάνκ («Million Dollar Baby») μπαίνει πειστικά στο ρόλο μιας θεοσεβούμενης θαρραλέας γεροντοκόρης αγρότισσας που θα προσφερθεί ολόψυχα να οδηγήσει τις άμοιρες γυναίκες στην Αϊόβα.

Ο Τόμυ Λι Τζόουνς υποστηρίζει πολύ παραστατικά το ρόλο του, φέροντας στην επιφάνεια έναν ψυχρό και σκληρό άνδρα, αμείλικτο και τρυφερό ταυτόχρονα που αγαπά την ανεξαρτησία και αντιστέκεται στις αδικίες ή τους νόμους της κοινωνίας των ανθρώπων.

Δίνοντας τον πρώτο ρόλο στη γυναικεία ματιά πάνω στην Άγρια Δύση και τυλίγοντας με μαύρο χιούμορ, φυσικές και ψυχολογικές συγκρούσεις που εξελίσσονται απολύτως δραματικά, ο Τόμι Λι Τζόουνς προσεγγίζει με πρωτότυπο –τόσο ρεαλιστικό όσο και αντισυμβατικό– τρόπο το κλασικό γουέστερν, εντυπωσιάζει με τη γλυκόπικρη αναβίωση του απάνθρωπα ηρωικού κόσμου του και μας χαρίζει δύο ολοζώντανους, συμπληρωματικούς κινηματογραφικούς χαρακτήρες που συγκινούν χαμένοι μέσα στις κωμικοτραγικές αντιφάσεις τους. Μια ταινία που μπορεί να μην έχει την υπαρξιακή βαρύτητα των «Τριών Ταφών του Μελκιάδες Εστράδα», αποτελεί όμως έργο ενός στιλάτου, ώριμου κινηματογραφικού δημιουργού.

Ο ίδιος ο δημιουργός ανέφερε: «Χαρακτήρες όπως αυτόν της Μέρι Μπι Κάντι, μιας μοναχικής, δυναμικής γυναίκας που το 1855 αποφασίζει να ταξιδέψει εκατοντάδες μίλια για να μεταφέρει τρεις τρελές σε ένα εκκλησιαστικό ίδρυμα, δεν συναντάς συχνά στις ταινίες της περιόδου. Οι θηλυκές παρουσίες περιορίζονται συνήθως σε ταλαιπωρημένες νοικοκυρές και πόρνες με περιποιημένη κόμμωση. Ο περίπλοκος χαρακτήρας της, γεμάτος μυστικά και κρυμμένα πάθη, ήταν το πρώτο πράγμα που μου τράβηξε την προσοχή στο μυθιστόρημα του Γκλέντον Σουόρδαουτ, το οποίο περιγράφει διεισδυτικά τον ρόλο της γυναίκας το 19ο αιώνα και όχι μόνο».

Δείτε το τρέιλερ:

🔎2307

Τα γουέστερν που αγαπήσαμε 35: Το όνομά μου είναι Κανένας / My Name Is Nobody (1973)

Αυθεντικός τίτλος: Il Mio Nome e Nessuno

Έτος παραγωγής: 1973
Ημερομηνία προβολής στην Ελλάδα: 17/02/1974
Είδος: Σπαγγέτι γουέστερν (παρωδία)
Σκηνοθεσία: Tonino Valeri (από μια ιδέα του Sergio Leone)
Σενάριο: Sergio Leone, Fulvio Morsella, Ernesto Gastaldi
Μουσική: Ennio Morricone
Παραγωγή: Titanus
Ηθοποιοί: Terence Hill (Nessuno/Κανένας), Henry Fonda (Jack Beauregard), Jean Martin (Sullivan), R.G. Armstrong (Honest John), Karl Braun (Jim)
Διάρκεια: 117'

Υπόθεση: Ο θρυλικός πιστολέρο Τζακ Μπόρεγκαρντ (Henry Fonda), έχει αποφασίσει ν' αποσυρθεί και να φύγει για πάντα από την Άγρια Δύση, για να κάνει μια καλύτερη και πιο ήσυχη ζωή στην Ευρώπη. Τότε κάνει την εμφάνισή του ο "Κανένας" (Terence Hill), ένας άνδρας ο οποίος τραβάει το όπλο του εξίσου γρήγορα, δηλώνει θαυμαστής του παλιού πιστολά, ενώ γνωρίζει με ακρίβεια όλες τις μονομαχίες και τους αντιπάλους του. Ο "Κανένας" προσπαθεί να πείσει τον Μπόρεγκαρντ, πριν κρεμάσει τα πιστόλια του, να γράψει τον επίλογο στις ηρωικές πράξεις του. Να αναμετρηθεί με την "Άγρια Συμμορία", μια ομάδα 150 αδίστακτων ανδρών και να κλείσει ένδοξα η τελευταία σελίδα της Ιστορίας του, ώστε να πάρει αυτός τη θέση του και να γίνει ο νέος πιστολάς. Ο Μπόρεγκαρντ, αν και έχει συνεχώς στο μυαλό του το πλοίο που θα τον πάει στην Ευρώπη, αποφασίζει να αντιμετωπίσει την πρόκληση!...

Σχόλια: Η αρχή της ταινίας είναι καθαρά Sergio Leone. Μια σαρωτική εναρκτήρια σεκάνς, παρόμοιας του "Κάποτε στη Δύση", με τους τρεις καβαλάρηδες που μπαίνουν στη πόλη και ο ένας από αυτούς εισβάλει στο κουρείο. Εκεί, φιμώνει τον κουρέα και τον γιο του, παίρνοντας τη θέση του, με τους άλλους δυο να παρακολουθούν απ' έξω περιμένοντας τον Μπόρεγκαρντ. Όταν αυτός εμφανίζεται, γρήγορα αντιλαμβάνεται την παγίδα και σκοτώνει τους τρεις αντιπάλους του. Ακριβώς σε αυτό το σημείο ακούγεται η πιο ωραία ατάκα της ταινίας. «Υπάρχει κάποιος που να τραβάει πιο γρήγορα το όπλο του;», ρωτάει ο γιος του κουρέα. «Κανένας!», απαντάει ο πατέρας του.

"Το όνομά μου είναι Κανένας", είναι ένα γουέστερν απολαυστικό και έξυπνο. Μας παρουσιάζει έναν άνδρα σοβαρό και μετρημένο που εμπιστεύεται το ένστικτό του, έχει κουραστεί και είναι έτοιμος να βάλει μια για πάντα τα όπλα στη θήκη τους.

Από την άλλη, ο "Κανένας", αντίθετα από το ίνδαλμά του, έχει την τάση να κάνει ανοησίες και δεν έχει κανένα ίχνος της αξιοπρέπειας και της τιμής που του αναλογεί ως ο νέος πιστολάς. Η συμπεριφορά του μας δίνει να καταλάβουμε ότι "η εποχή των τραγικών ηρώων" πέρασε και ότι ο νέος πιστολάς είναι απλώς ένας τσαρλατάνος.

Ο σκηνοθέτης της ταινίας είχε δηλώσει: «Ο Sergio Leone άξιζε να πάρει την καλλιτεχνική εκδίκησή του». Αν ο Terence Hill, με τα "Τρινιτά" κοροϊδεύει το σπαγγέτι γουέστερν, θα πρέπει να υποστεί και την ανάλογη τιμωρία. Θα γίνει ο αντίπαλος του πιο θρυλικού ηθοποιού των γουέστερν, του Henry Fonda και θα πρέπει να αναγνωρίσει ότι μπροστά του δεν είναι κανένας, όπως και ο τίτλος της ταινίας.

Η ταινία έχει και ένα ανεπίσημο σίκουελ, το "Ο Κανένας θα χτυπήσει ξανά" (Nobody is back), του 1975, στο οποίο όμως δεν αναφέρεται πουθενά το όνομα "Κανένας", παρά μόνο στους τίτλους! Σκηνοθέτης του ήταν ο Damiano Damiani, με τις ευλογίες και τις συμβουλές του Sergio Leone, με τον Terence Hill και τον Jean Martin πρωταγωνιστές και με μουσική πάλι του Ennio Morricone. Φυσικά, το δεύτερο αυτό φιλμ είναι κατώτερο από το πρωτότυπο, όχι όμως και αδιάφορο.

"Το όνομά μου είναι Κανένας", με το θέμα της αλλαγής φρουράς, μας κλείνει το μάτι, αφήνοντας να εννοηθεί ότι το σπαγγέτι γουέστερν έφθανε σχεδόν στο τέλος του... Με την μεγαλοπρεπή σκηνή του φινάλε, όπου ο Μπόρεγκαρντ κάνει κόσκινο την "Άγρια Συμμορία", δείχνει το πώς γράφεται η Ιστορία μέσα από τα γεγονότα που μετατρέπουν έναν γέρο πιστολά σε μύθο της Άγριας Δύσης!...

Κείμενο: Σπύρος Πιτικάρης

Επιμέλεια παρουσίασης: adamsjim

Οι αφίσες της ταινίας που δημοσιεύονται, προέρχονται από το προσωπικό αρχείο του συλλέκτη-ερευνητή Σπύρου Πιτικάρη

Για το Club Φίλων "Μικρός Σερίφης", 2013
Για τις "Σελίδες Νοσταλγίας", 2016