Καλό Πάσχα, σε όλους!

Καλή Μεγάλη Εβδομάδα, Καλό Πάσχα και Καλή Ανάσταση σε όλους με υγεία, αγάπη και ειρήνη! Στη φωτογραφία η Αλίκη Βουγιουκλάκη, Πάσχα στα τέλη της δεκαετίας του '60!
Ακολουθήστε στο Instagram τον λογαριασμό alikivougiouklakionline, που είναι γεμάτος από σπάνιες και αποκλειστικές φωτογραφίες της Αλίκης Βουγιουκλάκη!
Πατήστε εδώ: https://www.instagram.com/alikivougiouklakionline

🔎5264🔎

Αληθινές Ιστορίες του Ουέστ 1: Το «Μολών Λαβέ» του Γκονζάλες & η σπίθα που άναψε τον πόλεμο για την Ανεξαρτησία του Τέξας

Σήμερα θα ξεκινήσουμε να γράφουμε για μικρές ιστοριούλες, άλλες ηρωικές, άλλες ρομαντικές, απελπισίας, καταστροφής και έπους. Θάρρους αλλά και προδοσίας, όλες αληθινές πάντως.
Ιστορίες που όλες μαζί, βήμα βήμα, σιγά σιγά, κατέκτησαν τη Δύση.
Ιστορίες όπου τα όρια του Πολιτισμού και της Βαρβαρότητας στένευαν τόσο πολύ, που αδυνατούσες να καταλάβεις ποιος ήταν ο πολιτισμένος και ποιος ο βάρβαρος, όπως είπε κάποτε ο Χέρμαν Μέλβιλ.
Τέλος πάντων, πίσω στην ιστορία μας. Το «Μολών Λαβέ» δεν το είπε ο θρυλικός Πεπίτο Γκονζάλες, αλλά το χωριουδάκι «Γκονζάλες» προς τις αρχές της Πολιτείας Coahuila y Tejas το 1835. Το όνομα του χωριού παραμένει «Γκονζάλες» μέχρι σήμερα (που είναι πλέον μια κωμόπολη 7.500 κατοίκων περίπου) και αυτό δεν είναι καθόλου παράξενο στο Τέξας που η συντριπτική πλειοψηφία των τοπωνυμίων είναι ακόμη ισπανικά.
Τα γεγονότα έχουν ως εξής: μετά την επανάσταση του 1810, το Μεξικό κέρδισε την ανεξαρτησία του το 1821.
Το Τέξας, που τότε ανήκε στη Νέα Ισπανία, αποτέλεσε Πολιτεία του νεοσύστατου κράτους, μαζί με την Κοαυίλα.
Παρένθεση. Στα ισπανικά του Μεξικού το «ξ» προφέρεται «χ», π.χ. Μέχικο, Τέχας, εξού και Τεχάνος οι Μεξικάνοι του Τέξας, για να ξεχωρίζουν από τους υπόλοιπους Μεξικάνους. Κλείνει η παρένθεση.
Τα τελευταία χρόνια της ισπανικής Αντιβασιλείας και τα πρώτα της μεξικάνικης Δημοκρατίας, η πολιτική απέναντι στους Αγγλοσάξονες του Βορρά ήταν πολύ ευνοϊκή.
Ξανά παρένθεση: στο ίντερνετ υπάρχει ο όρος «Αγγλομερικανοί» αλλά προτιμώ -λίγο αυθαίρετα- το «Αγγλοσάξονες» διότι η ιστορία μας δεν αφορά μόνο Αμερικανούς αγγλικής καταγωγής, ούτε καν με καταγωγή από το Ηνωμένο Βασίλειο, αλλά Αμερικανούς και με γερμανική, ολλανδική, σκανδιναβική κλπ καταγωγή.
Επειδή, λοιπόν, όλο το Τέξας ήταν στο έλεος των επιδρομών των Κομάντσι, είχε μεταβληθεί σε έναν τεράστιο ερημότοπο που οι Μεξικάνοι απέφευγαν σαν τον διάολο το λιβάνι, κάλεσαν αποίκους απ’ τον Βορρά να εγκατασταθούν εκεί και να εκμεταλλευτούν τη γη που θα τους δινόταν.
Οι Αγγλοσάξονες άποικοι θα λάμβαναν πλήθος προνομίων με δύο, ουσιαστικά, υποχρεώσεις: να έχουν λευκό ποινικό μητρώο και να ασπαστούν τον Καθολικισμό (όσοι δεν ήταν ήδη Καθολικοί).
Το 1820 ξεκίνησε απ’ τον Βορρά το πρώτο καραβάνι αποίκων, «οι Παλιοί 300 (297 ήταν στην πραγματικότητα)» με αρχηγό τον Στέφεν Ώστιν. Όταν ξεκίνησαν, το Μεξικό ανήκε στην Ισπανία και όταν έφτασαν ήταν ανεξάρτητο! Σ’ αυτόν χρωστάει το όνομά της η πρωτεύουσα της Πολιτείας του Τέξας.

Σε πέντε χρόνια η αποικία είχε έναν πληθυσμό 1.800 ανθρώπων περίπου (παρόλο που μια φορά κάηκε απ’ τους Κομάντσι) και με τον ρυθμό που έρχονταν τα καραβάνια των άποικων απ’ τον βορρά, σύντομα οι Αγγλοσάξονες έγιναν πλειοψηφία στο Τέξας.
Οξύμωρο. Τώρα που ανήκει στις ΗΠΑ, η πλειοψηφία του Τέξας είναι ισπανόφωνοι και πριν δύο αιώνες που ανήκε στο Μεξικό, η πλειοψηφία των κατοίκων του ήταν Αγγλοσάξονες!!!
Αφού όμως και έγιναν πλειοψηφία οι Αγγλοσάξονες άρχισαν τα προβλήματα με τους Μεξικάνους.
Το κυριότερο σημείο τριβής ήταν το ζήτημα της δουλείας. Με το νέο μεξικάνικο σύνταγμα του 1829, κατοχυρωνόταν η ελευθερία όλων των ανθρώπων.
Οι νεοφερμένοι άποικοι έβλεπαν να ακυρώνονται έτσι τα σχέδια που είχαν για καλλιέργεια όλων εκείνων των απέραντων εκτάσεων χωρίς τα εργατικά χέρια των δούλων και ζητούσαν την εξαίρεση του Τέξας απ’ αυτό.
Απρόσμενος σύμμαχος των Αγγλοσαξόνων ήταν οι Τεχάνος, οι οποίοι ήταν σφόδρα αντίθετοι στο νέο σύνταγμα. Το προηγούμενο σύνταγμα του 1824 έδινε πολύ μεγάλη αυτονομία στις Πολιτείες σε βάρος του κεντρικού Κράτους και τώρα επιχειρούνταν αυτό να ανατραπεί.
Βάλτε και τις θρησκευτικές (οι νεοφερμένοι δεν αποδέχτηκαν ουσιαστικά τον Καθολικισμό ποτέ) και πολιτισμικές διαφορές…
Και όπου υπάρχουν πολιτικές, πολιτισμικές, οικονομικές και θρησκευτικές αντιθέσεις, ε, η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη. Ως το 1830 είχε στοιβαχτεί πολύ μπαρούτι στην περιοχή, είχε τοποθετηθεί το φυτίλι και έμενε κάποιος ή κάτι να το ανάψει.
Τον Ιανουάριο του 1831 ο Green DeWitt (ένας άποικος απ’ τους Παλιούς 300), έγραψε στον Αντικυβερνήτη της Πολιτείας στο Σαν Αντόνιο, ζητώντας οπλισμό για την άμυνα της αποικίας ενάντια στις επιδρομές των Κομάντσι.
Το πρόβλημα ήταν υπαρκτό και οδήγησε στη σύσταση του σώματος των Ρέιντζερς του Τέξας με κύρια αποστολή την προστασία των αποικιών από τους Κομάντσι.
Πράγματι, η Πολιτεία Coahuila y Tejas έδωσε στους αποίκους τον οπλισμό που ζητούσαν και επιπλέον ένα μικρό κανονάκι, υπό τον ξεκάθαρο όρο να επιστραφεί όταν ζητηθεί πίσω. Το κανονάκι αυτό κατέληξε σε ένα χωριουδάκι της αποικίας, το Γκονζάλες.

Το 1835 και με μαύρα σύννεφα να έχουν συσσωρευτεί πάνω από το Τέξας, ο Κυβερνήτης της Πολιτείας ζήτησε πίσω το κανονάκι, ώστε να μην είναι σε χέρια Τεξανών όταν ξεσπούσε η καταιγίδα. 100 δραγόνοι του μεξικανικού ιππικού στάλθηκαν στο Γκονζάλες με εντολή να το πάρουν, με το καλό ή το άγριο.
Βλέποντάς τους οι κάτοικοι του Γκονζάζες, έκαναν αυτό που έκαναν πάντα σε κρίσιμες περιπτώσεις: μαζεύτηκαν στο μοναδικό καφενείο/σαλούν του χωριού για να αποφασίσουν.
-«Να διαπραγματευτούμε για να τους το δώσουμε», είπαν οι ψυχραιμότεροι.
-«Όχι να μην το δώσουμε. Αύριο μεθαύριο θα το στρέψουν εναντίον μας. Να πολεμήσουμε», είπαν οι υπόλοιποι, κατεβάζοντας μονορούφι άλλο ένα ποτήρι μπέρμπον ή τεκίλα.
-«Μα είμαστε μόνο 18 και είναι πάνω από 100. Την έχουμε βαμμένη», ξαναείπαν οι πρώτοι.
Τότε τον λόγο πήρε ο γραμματιζούμενος του χωριού και τους μίλησε για μια μακρινή χώρα, όπου χιλιάδες χρόνια πριν, 300 ψυχωμένοι άνδρες σταμάτησαν για μέρες μια ολόκληρη στρατιά πολλών χιλιάδων. -«Να μην τους το δώσουμε πίσω, να πολεμήσουμε σαν εκείνους τους 300! Να τους κρατήσουμε με δικαιολογίες έξω απ’ το χωριό και να ζητήσουμε βοήθεια απ’ τα γύρω χωριά», βροντοφώναξαν οι απέναντι. Μετέφρασαν το «Μολών λαβέ» που άκουσαν απ’ τον γραμματιζούμενο σε “Come and take it”, ελάτε να το πάρετε, και δύο γυναίκες, οι Caroline Zumwalt και Eveline DeWitt, ανέλαβαν να ράψουν τη σημαία που θα σήκωνε την επόμενη μέρα το Γκονζάλες.
Και επειδή δεν είχαν ύφασμα διαθέσιμο, αλλά και επειδή η κάθε λεπτομέρεια μετράει, πήραν το νυφικό φόρεμα της μιας, το σχεδίασαν σε λάβαρο, έραψαν πάνω του COME AND TAKE IT και αυτό είδε την άλλη μέρα το μεξικάνικο άγημα να υψώνεται πίσω απ’ το κανονάκι.

Μόνο που οι οπλισμένοι άνδρες γύρω απ’ το κανονάκι δεν ήταν 18 όπως υπολόγιζαν, αλλά 150 με τις ενισχύσεις που ήρθαν απ’ τα γειτονικά χωριά.
Οι Μεξικάνοι κατάλαβαν ότι εξαπατήθηκαν και επιτέθηκαν στο χωριό για να πάρουν με τη βία το κανονάκι.
Ακολούθησε σύρραξη, δύο Μεξικάνοι στρατιώτες έχασαν τη ζωή τους και τελικά ο μεξικάνικος στρατός αποσύρθηκε άπρακτος.
Από στρατιωτικής άποψης δεν ήταν κάποια σημαντική μάχη, που άλλαξε κάποια δεδομένα.
Αλλά έκανε ξεκάθαρο ότι οι δύο κοινότητες δεν μπορούσαν πια να ζήσουν μαζί.
Ήταν 2 Οκτωβρίου 1835 και αυτό ήταν το πρώτο επεισόδιο στον πόλεμο της ανεξαρτησίας του Τέξας και σύντομα τα πράγματα θα έπαιρναν τον δρόμο τους: διακήρυξη της ανεξαρτησίας του Τέξας, πολλές μικρές μάχες, μεξικάνικες νίκες στο Άλαμο και το Γκόλιαντ αλλά και ακρότητες που έφεραν κύμα εθελοντών απ’ τον Βορρά στις γραμμές του στρατού του Τέξας. Οι ΗΠΑ, όπως συνήθως, δεν αναμείχθηκαν αλλά ο οπλισμός και οι εθελοντές έρρεαν από τα βόρεια σύνορα του Τέξας προς τους επαναστάτες και τελικά, στις 21 Απριλίου 1836, ο στρατός του Τέξας αιφνιδίασε πλήρως τον μεξικάνικο στη μάχη του Σαν Χασίντο και όχι μόνο τον κατανίκησε αλλά και συνέλαβε αιχμάλωτο τον ίδιο τον Μεξικανό αρχιστράτηγο και Πρόεδρο του Μεξικού, Σάντα Άνα.
Και για να μην υστερήσουν σε ωμότητες οι Τεξανοί, εκτέλεσαν όλους τους αιχμαλώτους. Τα δυσδιάκριτα όρια μεταξύ πολιτισμού και βαρβαρότητας που λέγαμε.
Και κάπως έτσι κέρδισε την ανεξαρτησία του το Τέξας. Με έναν σύντομο αλλά ολοκληρωτικό πόλεμο, από αυτούς που κανένας δεν δίνει αλλά ούτε και ζητάει έλεος.
Όσον αφορά το κανονάκι, χάθηκε μυστηριωδώς λίγο αργότερα.
Ή έτσι ισχυρίστηκαν οι κάτοικοι του Γκονζάλες. Γιατί ένα ίδιο κανονάκι βρέθηκε στο Άλαμο, μετά τη μάχη. Οι Μεξικάνοι το έθαψαν κάπου και πλέον χάθηκε στ’ αλήθεια.
Το κανονάκι όμως δεν ήταν το μόνο που συνείσφερε το Γκονζάλες στον πόλεμο της ανεξαρτησίας του Τέξας. Οι 32 Ρέιντζερς του σταθμού του Γκονζάλες (δεν συμμετείχαν στη μάχη του Γκονζάλες) συμμετείχαν στα γεγονότα του Άλαμο και έπεσαν μέχρι τον τελευταίο.

Η σημαία χάθηκε κι αυτή. Μόνο αντίγραφα εκτίθενται στα μουσεία.
Επειδή, όμως, οι Αμερικάνοι δεν αφήνουν τίποτα να πέσει κάτω, υπάρχουν τα πάντα, μπλουζάκια, κούπες, μπρελόκ, αναπτήρες, κλπ, κλπ, με τη φράση “Come and take it” για τους τουρίστες. Όποιος επισκεφτεί το Τέξας να πάρει και για μας κάτι.
Hasta la próxima compañeros! Μέχρι την επόμενη!

Συντάκτης: Diego Alatriste

👬4591

Έφυγε από τη ζωή ο τροχονόμος-σύμβολο της Κηφισίας

Ο θρυλικός «Τροχονόμος της Αγίας Βαρβάρας» στη διασταύρωση της Εθνικής Αντιστάσεως, στο Nέο Ψυχικό, άφησε την τελευταία του πνοή.

Την είδηση έκανε γνωστή ο Antonis Zarogkikas, μέλος της ομάδας στο Facebook ΝΕΟ ΨΥΧΙΚΟ – ΦΙΛΟΘΕΗ- ΨΥΧΙΚΟ.
Στη συνέχεια, ο Θέμης Καλαμάτας προχώρησε σε σχετική ανάρτηση, χαρακτηρίζοντάς τον ως τον κορυφαίο τροχονόμο όλων των εποχών.
«Η ομάδα “Ελληνική αστυνομία” κι εγώ προσωπικά τιμούμε τον κορυφαίο τροχονόμο όλων των εποχών, τον αγαπημένο όλων των οδηγών, τον μαέστρο της ρύθμισης της κυκλοφορίας θέτοντας στο προφίλ της ομάδας για 10 ημέρες από σήμερα την ιστορική πλέον μορφή του Νίκου Κωτσάκη, αμέσως μόλις έγινε γνωστή η απώλεια του. Αθάνατος ο τροχονόμος Νίκος Κωτσάκης για πάντα», αναφέρει η σχετική ανάρτηση.

Ο Νίκος Κωτσάκης βρισκόταν στο ίδιο σημείο για πολλά χρόνια, με αποτέλεσμα όσοι περνούσαν συχνά από την Αγία Βαρβάρα να τον γνωρίζουν με το μικρό του όνομα.
Οι περισσότεροι των αποκαλούσαν «Μουστάκια» ενώ αρκετοί τον χαρακτήριζαν ως τον «Εθνικό μας τροχονόμο».
Ο Νίκος Κωτσάκης μεγάλωσε σε μια πολυμελή οικογένεια στον Νομό Ηλείας. Από τα 15 του χρόνια ανέλαβε την ευθύνη της οικογένειάς του, εργαζόμενος σκληρά στα χωράφια.
«Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Μαρωνεία της ορεινής Ολυμπίας. Στον Πύργο της Ηλείας δηλαδή. Αγρότης ήμουν, σκαπανεύς της γης. Που να το φανταζόμουν ότι θα κατέληγα σκαπανεύς της ασφάλτου;» είχε δηλώσει ο ίδιος σε συνέντευξή του στον Γιώργο Λιάνη και τη Real News.

🔎4568

Για την βιβλιοθήκη σας... 125: Μύκονος 1955-1957

Πρωτοεπισκέφθηκα τη Μύκονο το καλοκαίρι του 1955. Εκείνη την εποχή μού ήταν αδύνατο να φανταστώ τι θα συνέβαινε τα επόμενα εξήντα χρόνια στο μαγικό και ήσυχο αυτό νησί με το ένα και μοναδικό δωδεκαθέσιο λεωφορείο και την πληθώρα από γαϊδουράκια.

Την ημέρα της άφιξής μου το νησί φιλοξενούσε περίπου δεκαπέντε επισκέπτες. Μια τυπική καλοκαιρινή ημέρα του 2018, αντιθέτως, φιλοξενεί από 120.000 έως 140.000 επισκέπτες. [...]

Η Μύκονος ήταν σαν ανεξάρτητο νησιωτικό πριγκιπάτο, με τον δικό της πολιτισμό, τους δικούς της χορούς, τα τραγούδια της, την ποίηση, την κουζίνα, τα υφάσματα, την αρχιτεκτονική, ακόμα και τη γλώσσα της. Όλα αυτά εξελίχθηκαν και διαμορφώθηκαν προσεκτικά κατά τη διάρκεια χιλιάδων ετών, εν μέσω πολέμων, κατοχών, ξηρασιών κι άλλων καταστροφών. Δεν πρέπει να υποτιμάει κανείς το πόσο απομονωμένα ήταν τα νησιά του Αιγαίου τις εποχές της ιστιοφορίας και το πόσο μοναδικοί και ξεχωριστοί ήταν οι πολιτισμοί που αναπύχθηκαν στα μέρη τους.

Δεν είναι υπερβολή να ισχυριστεί κανείς ότι η ζωή στη Μύκονο έχει αλλάξει περισσότερο τα τελευταία εξήντα χρόνια απ΄ ό,τι εδώ και 3.000 χρόνια. Το νησί είχε περιορισμένες αγροτικές δυνατότητες, λιγοστό νερό, καλή αλιεία και ελάχιστους άλλους φυσικούς πρόρους. Κατά κάποιον τρόπο, αντιπροσώπευε ένα ανέγγιχτο παράδειγμα ενός εξαιρετικά οργανωμένου, αυτάρκους αιγαιοπελαγίτικου πολιτισμού. Ζούσε σε ισορροπία με τους διαθέσιμους εδαφικούς, υδάτινους και θαλάσσιους πόρους του, συμπληρώνοντας το εισόδημά του με εξαγωγές και εμπόριο καϊκιών, καθώς και με εμβάσματα Μυκονιατών ναυτικών και μεταναστών. Πόσο τυχερός ήμουν που γνώρισα το νησί την εποχή εκείνη, όταν βρισκόταν στο κατώφλι της μελλονικής δραματικής του αλλαγής.

O Robert A. McCabe τράβηξε τις πρώτες του φωτογραφίες το 1939, σε ηλικία πέντε ετών. Κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού του στην Ευρώπη, το 1954, έβγαλε την πρώτη από τις πολλές του εμβληματικές φωτογραφίες της Ελλάδας. Έχει εκδώσει περισσότερα από 16 λευκώματα κι έχει εκθέσει τη δουλειά του σε πολλά μέρη στην Ελλάδα, στο Λονδίνο, στο Παρίσι, στις Βρυξέλλες και σε πολλούς χώρους στις ΗΠΑ. Τα βιβλία του ασχολούνται με θέματα και τοποθεσίες στην Ελλάδα, στη Γαλλία, στην Ιταλία, στη Νέα Υόρκη, στην Αβάνα, στην Κίνα και στην Ανταρκτική. Από τις Εκδόσεις Πατάκη κυκλοφορούν τα έργα του: Μυκήνες 1954, το καταμεσήμερο (κείμενο: Αθηνά Κακούρη), Ελλάδα: Tα χρόνια της αθωότητας (1954 – 1965), Τρεις μέρες στην Αβάνα, Στο δρόμο για την Ελλάδα, Ελλάδα – Κίνα. Λαοί αρχαίοι, κόσμοι που αλλάζουν, Μύκονος 1955-1957, Mykonos, portrait of a vanished era, Ο τελευταίος μοναχός των Στροφάδων. Αναφορά από ένα άγνωστο νησί του Ιονίου (σε συνεργασία με την Κατερίνα Λυμπεροπούλου), The last monk of the Strofades. Memories from an unknown Greek island, Σαντορίνη – Εικόνες μιας άλλης εποχής (σε συνεργασία με τη Μαργαρίτα Πουρνάρα), Santorini – Portrait of a vanished era, Γράμμα από την Κάσο. 1965 (κείμενα: Νίκος Γ. Μαστροπαύλος, έρευνα: Μαριλέν Φραγκούλη Κέδρος).

Συγγραφέας: Robert A. McCabe
Μετάφραση: Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη
ISBN: 9789601681733
Εξώφυλλο: Σκληρό εξώφυλλο
Σελίδες: 192
Διαστάσεις: 29,5x31
Ημερομηνίας 1ης παρούσας έκδοσης: 11/2018
Εκδότης: Εκδόσεις Πατάκη
Αρχική τιμή: 40,00€

📚4284

Βρέθηκε απολίθωμα ενός προϊστορικού Θαλασσοτιτάνα

Ένα τέρας που έζησε πριν από 66 εκατομ. χρόνια και
εκτιμάται ότι βρισκόταν στην κορυφή της τροφικής αλυσίδας
ως ο πιο τρομερός θηρευτής της θάλασσας

Καλλιτεχνική απεικόνιση του Θαλασσοτιτάνα
από τους ερευνητές (πηγή: Andrey Atuchin)

Απολιθώματα ενός νέου είδους που θεωρείται ότι «κυβερνούσε» τους ωκεανούς πριν 66 εκατ. χρόνια, την εποχή του τέλους των δεινοσαύρων, ανακάλυψαν επιστήμονες στο Μαρόκο. Ο τεράστιος μοσάσαυρος, ο Θαλασσοτιτάνας (Thalassotitan atrox) όπως ονομάστηκε, είχε πολύ μεγάλα σαγόνια και δόντια με τα οποία κυνηγούσε άλλα θαλάσσια ερπετά.

Τα θαλάσσια «τέρατα» ήταν μια πραγματικότητα πριν δεκάδες εκατομμύρια χρόνια. Ενώ στην ξηρά κυριαρχούσαν οι δεινόσαυροι, στη θάλασσα οι μοσάσαυροι είχαν το… πάνω χέρι.

Οι μοσάσαυροι δεν ήταν δεινόσαυροι, αλλά τεράστιες θαλάσσιες σαύρες που έφταναν σε μήκος τα 12 μέτρα και αποτελούσαν μακρινούς συγγενείς των σημερινών ιγκουάνα και ορισμένων σαυρών. Υπήρχαν πολλά είδη, που έτρωγαν είτε μικρά ψάρια, είτε αμμωνίτες, είτε άλλα θαλάσσια ερπετά.
Η ανακάλυψη του νέου είδους, που είχε κρανίο μήκους 1,4 μέτρων με μεγάλα κωνικά δόντια όπως της σύγχρονης όρκας, έγινε σε περιοχή την οποία είχε πλημμυρίσει ο Ατλαντικός προς το τέλος της Κρητιδικής περιόδου, σχετικά κοντά στην Καζαμπλάνκα.
Ο Θαλασσοτιτάνας ζούσε στα τελευταία εκατομμύρια χρόνια της εποχής των δεινοσαύρων και ήταν σύγχρονος ζώων όπως ο Τυραννόσαυρος (T.rex) και ο Τρικεράτωψ.
Εκτιμάται ότι βρισκόταν στην κορυφή της τροφικής αλυσίδας ως ο πιο τρομερός θηρευτής, κατέχοντας θέση ανάλογη με τις σημερινές φάλαινες δολοφόνους (όρκες) και τους μεγάλους λευκούς καρχαρίες.

Οι επιστήμονες από τέσσερις χώρες (Βρετανία, Γαλλία, Ισπανία, Μαρόκο), με επικεφαλής τον δρ Νικ Λόνγκριτς του Κέντρου Milner για την Εξέλιξη του Πανεπιστημίου του Μπαθ, οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο παλαιοντολογικό περιοδικό Cretaceous Research, εκτιμούν ότι ο Θαλασσοτιτάνας συνιστούσε απειλή για ό,τι κολυμπούσε εκείνη την εποχή.

«Ήταν ένα εντυπωσιακά τρομερό ζώο. Φανταστείτε έναν Δράκο του Κόμοντο διασταυρωμένο με έναν μεγάλο λευκό καρχαρία, διασταυρωμένο με ένα Τυραννόσαυρο, διασταυρωμένο με μια φάλαινα δολοφόνο», ανέφερε ο δρ Νικ Λόνγκριτς.

🔎4279

Για την βιβλιοθήκη σας... 123: Γράμμα από την Κάσο - 1965

O Robert A. McCabe τράβηξε τις πρώτες του φωτογραφίες το 1939, σε ηλικία πέντε ετών. Κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού του στην Ευρώπη, το 1954, έβγαλε την πρώτη από τις πολλές του εμβληματικές φωτογραφίες της Ελλάδας. Μια επίσκεψη στην Κάσο το 1965 ήταν η αιτία για τον μεγαλύτερο αριθμό των φωτογραφιών που θα βρείτε σε ετούτο το βιβλίο. Έχει εκδώσει περισσότερα από 16 λευκώματα κι έχει εκθέσει τη δουλειά του σε πολλά μέρη στην Ελλάδα, στο Λονδίνο, στο Παρίσι, στις Βρυξέλλες και σε πολλούς χώρους στις ΗΠΑ. Τα βιβλία του ασχολούνται με θέματα και τοποθεσίες στην Ελλάδα, στη Γαλλία, στην Ιταλία, στη Νέα Υόρκη, στην Αβάνα, στην Κίνα και στην Ανταρκτική.
Τον Αύγουστο του 1965, ένας νεαρός Αμερικανός φωτογράφος επισκέπτεται την Κάσο, με αποστολή να βγάλει μια σειρά φωτογραφιών, για να πλαισιώσουν το κείμενο ενός βιβλίου για την ιστορία του νησιού. Οι φωτογραφίες αυτές, που έμειναν τελικά, εκτός ελαχίστων, στο συρτάρι ως το 2013, αποτελούν τον κορμό του βιβλίου αυτού, που συνοδεύεται από κείμενα δύο εξαιρετικών Κασιωτών, του Νίκου Μαστροπαύλου και της Μαριλέν Φραγκούλη Κέδρος.

«Στο βάθος της ψυχής της η κοσμοπολίτισσα, όσο και κλεισμένη στον εαυτό της, Κάσος εξακολουθεί να αποτελεί εξωτικό τόπο, παράδεισο της ζώσας νησιωτικότητας, όπου αναβιώνουν ήθη από τα χρόνια της αθωότητας, καθώς επιμένει να ταξιδεύει ακόμη εκτός τουριστικού ρεύματος. Πριν την εξαργύρωση του ενδιαφέροντος του επισκέπτη για τον απόμακρο κόσμο της, υπάρχει το αυθεντικό ενδιαφέρον των ανθρώπων της Κάσου για τον ξένο, που αψήφησε τα πολλά βάσανα του μακρόσυρτου ταξιδιού για να αράξει στο νέο λιμάνι της Μπούκας. Νοιάζονται για τη γνώμη που θα σχηματίσει ο ξένος γι’ αυτούς και του κάνουν χώρο για να καθίσει δίπλα τους στα γλέντια τους, εκεί που αποκαλύπτονται τα τρίσβαθα της ψυχής τους. Γιατί, κι αν η Κάσος είχε βαδίσει στα μονοπάτια της παγκοσμιοποίησης πριν την Παγκοσμιοποίηση, διατηρεί ατόφια την ιδιαίτερη κουλτούρα της, τα πανηγύρια, τα γλέντια, τη μουσική, τους χορούς, τα τραγούδια, τη γαστρονομία της, σε φόντο φυσικό και, εν πολλοίς, αδιατάραχτο».
ΝΙΚΟΣ Γ. ΜΑΣΤΡΟΠΑΥΛΟΣ

«Την πρώτη φορά που ο Ρόμπερτ ανέφερε ότι πρωτοεπισκέφθηκε την Κάσο τη δεκαετία του 1960, νόμιζα ότι έκανε λάθος. Κανείς δεν πήγαινε στην Κάσο τότε -εκτός κι αν είχε κάποια σχέση με το νησί. [...] Οι φωτογραφίες του Ρόμπερτ αποτυπώνουν την Κάσο όπως είναι ακόμα και σήμερα, τραχιά και πιστή στον εαυτό της, μετέωρη λες μέσα στον χρόνο. Περπατάς το νησί και βλέπεις ακόμα τις ίδιες ακριβώς εικόνες, ξανά και ξανά. Στο ανεκπαίδευτο μάτι η Κάσος μπορεί να μοιάζει απλοϊκή κι ανεπιτήδευτη, αλλά είναι πολύ πιο εκλεπτυσμένη από ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς. Έχει μια δική της υποκείμενη μουσική, τη γη, τη θάλασσα, τη χειροτεχνία της, το φαγητό, τη φιλοξενία και μια παραδοσιακή κουλτούρα αόρατη στον περιστασιακό επισκέπτη. Ο κοινωνικός και ιστορικός ιστός του νησιού είναι ακόμα άθικτος».
-ΜΑΡΙΛΕΝ ΦΡΑΓΚΟΥΛΗ ΚΕΔΡΟΣ

Δίγλωσση Έκδοση Λευκώματος - Ελληνικά & Αγγλικά
Συγγραφέας: Robert A. McCabe
Επιμέλεια: Μαριλέν Φραγκούλη Κέδρος
Κειμενογράφος: Νίκος Γ. Μαστροπαύλος
ISBN: 9789601654195
Εξώφυλλο: Σκληρό εξώφυλλο
Σελίδες: 226
Διαστάσεις: 22x27,5
Ημερομηνίας 1ης παρούσας έκδοσης: Μάρτιος 2022
Εκδότης: Εκδόσεις Πατάκη
Αρχική τιμή: 29,00€

📚4278

Η… βιβλιογραφία των κόμικς 47: Μίλο Μανάρα - Αυτοπροσωπογραφία

Ο Μίλο Μανάρα μάς μιλάει για τον εαυτό του.
Για την τέχνη του και για τη ζωή του.

«Όλα άρχισαν στα τοιχώματα μιας σπηλιάς. Το πρώτο επάγγελμα στον κόσμο για το οποίο διατηρούμε κάποια βεβαιότητα είναι του σκιτσογράφου, του σχεδιαστή. Θα μπορούσε να πει κανείς πως η φυλή μας ξεκίνησε τις δραστηριότητές της σχεδιάζοντας, με τον ίδιο τρόπο που τα μικρά παιδιά σχεδιάζουν για να γνωρίσουν τον εαυτό τους και τον κόσμο. Μετά, τα πιο πολλά τα παρατάνε. Κάποια ωστόσο συνεχίζουν, και για καλή μου τύχη είμαι κι εγώ ένα απ’ αυτά».
-Milo Manara

Έτσι ξεκινάει ένα μεγάλο ταξίδι, γεμάτο αναμνήσεις και οράματα, σκέψεις και εξομολογήσεις, συναντήσεις με σημαίνουσες προσωπικότητες της τέχνης και του πολιτισμού, εικόνες και λέξεις, όπου ο Μίλο Μανάρα μάς μιλάει για τον εαυτό του. Για την τέχνη του και για τη ζωή του. Τα παιδικά και τα νεανικά του χρόνια, την αγάπη του για το σχέδιο και τη συναρπαστική συνάντησή του με το κόμικ, την περίοδο των ερωτικών κόμικς τσέπης και τις πνευματικές ζυμώσεις τού 1968, τη φιλία του με τον Ούγκο Πρατ, τον «μαέστρο», και όσα έμαθε από αυτόν.
Είναι η αφήγηση ενός δημιουργού θαυμαστού σε όλο τον κόσμο, κυρίως χάρη στη σχεδιαστική απόδοση ενός γυναικείου κορμιού που καταγράφηκε στο συλλογικό φαντασιακό. Είναι επίσης μια ιστορία συνάντησης του κόμικ με τον κινηματογράφο, και πρώτα απ’ όλα με τον Φεντερίκο Φελίνι, με τον οποίο ο Μανάρα έφτιαξε ιστορίες και μοιράστηκε σχέδια και όνειρα. Είναι, τέλος, η ειλικρινής και ένθερμη εξομολόγηση ενός συγγραφέα που ξέρει να αφηγείται την εποχή του– μία αφήγηση που συνοδεύεται από σχέδια, σκίτσα, αφίσες και φωτογραφίες. Μια αυτοπροσωπογραφία προς τέρψιν του πνεύματος αλλά και των οφθαλμών.

«Τα πρώτα τεύχη κόμικς που έπεσαν στα χέρια μου, όταν ήμουν ήδη δέκα χρονών, αποτελούνταν από συρραμμένες σελίδες, περιλήψεις ουσιαστικά πολυδιαβασμένων μυθιστορημάτων, που δίνονταν δώρο με το γάλα μαγνησίας San Pellegrino. Θυμάμαι το «Il Capitan Fracassa» (Καπετάν Φρακάς), από το κλασικό έργο του Τεοφίλο Γκοτιέ (τότε μετέφεραν στα ιταλικά όλα τα ξένα ονόματα, π.χ. Τζούλιο Βερν, Ρομπέρτο Λουίτζι Στίβενσον, Μικέλε ντα Θερβάντες…). Εκείνο το τομίδιο ήταν σχεδιασμένο υπέροχα, ένας Θεός ξέρει από ποιον. Ισως από τον Ρίνο Αλμπερταρέλι. Μάταια το έψαξα στην πορεία των χρόνων. Σιγά μην ανέφεραν εκείνους τους καιρούς τα ονόματα των σχεδιαστών κόμικς. Και αυτό το λέω για να γίνει αντιληπτό ότι δεν τους έδιναν την παραμικρή σημασία. Οπως κατάλαβα κι εγώ ο ίδιος χρόνια μετά, επρόκειτο για ένα επάγγελμα για το οποίο δεν μπορούσες να είσαι υπερήφανος.»

Ο Μίλο Μανάρα είναι ένας από τους πιο γνωστούς και αγαπητούς εικονογράφους και κομίστες όλου του κόσμου. Ξεχωριστή θέση μεταξύ των πολυάριθμων και πολύτιμων συνεργασιών του κατέχει ο Φεντερίκο Φελίνι αλλά και ο Ούγκο Πρατ, με τον οποίο τον έδενε βαθιά φιλία.
Στους πιο αξιοσημείωτους χαρακτήρες που δημιούργησε, συγκαταλέγεται ο Τζουζέπε Μπέργκμαν, το φαντασιακό alter ego του Μανάρα, και η Μέλι, ιδεατή απεικόνιση του ερωτισμού και της ελευθερίας.

«Οι μνήμες των καλοκαιριών εκείνης της εποχής συνδέονται με τα λιμανάκια και τους καλαμιώνες. Ο χειμώνας, αντιθέτως, είναι συνυφασμένος με το διάβασμα. Ηταν η κύρια απασχόλησή μου και το μεγάλο μου πάθος. Το σπίτι μας ήταν γεμάτο βιβλία. Ελειπαν, όμως, και μου έλειπαν κι εμένα, τα κόμικς για παιδιά. Οπως όλες οι δασκάλες του καιρού εκείνου, η μητέρα μου τα απαγόρευε, αφού θεωρούνταν αντιπαιδαγωγικά. Αντ’ αυτών, ήμουν περικυκλωμένος από μυθιστορήματα, πολλά και κάθε είδους. Ο έρωτάς μου για την περιπέτεια ξεκίνησε μέσα από τα βιβλία...»

Συγγραφέας: Μίλο Μανάρα
Μετάφραση: Χρήστος Σιάφκος
Επιμέλεια: Μαρία Μαυροματάκη
ISBN: 978-618-5691-01-1
Βιβλιοδεσία: Χαρτόδετο
Σχήμα: 16x24 cm
Σελίδες: 224
Ημερομηνία έκδοσης: Ιούνιος 2022
Εκδότης: ΚΨΜ
Αρχική τιμή: €25,00

💬4258

Εντοπίστηκε το ναυάγιο του πλοίου «Τρεις Ιεράρχαι», μετά από 63 χρόνια!

Πάνω από μισό αιώνα αγνοείτο το μότορσιπ «Τρεις Ιεράρχαι» που βυθίστηκε αύτανδρο στις 14 Φεβρουαρίου του 1959. Ταυτοποιήθηκε 63 χρόνια μετά σε βάθος 87,2 μέτρων, βορειοδυτικά της Μακρονήσου, από την ερευνητική ομάδα του Κώστα Θωκταρίδη.

Όπως ανέφερε ο ίδιος στο ΑΠΕ–ΜΠΕ, η διερεύνηση και ταυτοποίηση του ναυαγίου έγινε με υποβρύχιο ρομποτικό όχημα ROV, Super Achille.

Το μότορσιπ είχε αποπλεύσει από τον Πειραιά την προηγούμενη της βύθισής του στις 5:10 το απόγευμα. μεταφέροντας 378 τόνους καλαμπόκι – αραβόσιτο. Επρόκειτο να ξεφορτώσει αρχικά 278 τόνους καλαμπόκι- αραβόσιτο στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης και στη συνέχεια θα μετέφερε το υπόλοιπο φορτίο στο Πόρτο Λάγος Ξάνθης.

Αφού φόρτωσε στα αμπάρια του το καλαμπόκι, τοποθετηθήκαν επί του καταστρώματος τρία στρατιωτικά φορτηγά 6Χ6 τύπου GMC (General Motors Corporation Truck) συνολικού βάρους 14,4 τόνων ως μεταφορά για λογαριασμό του Ελληνικού Στρατού.

Την ημέρα του απόπλου όμως επικρατούσαν δυσμενείς καιρικές συνθήκες με ανέμους που πλησίαζαν τα 8 μποφόρ. Το πλοίο δεν έφθασε ποτέ στον προορισμό του. Βυθίστηκε αύτανδρο στις 14 Φεβρουαρίου 1959, μαζί με το 9μελές πλήρωμα ναυτικών. Παρόλο που το πλοίο διέθετε ασύρματο δεν πρόλαβε να εκπέμψει SOS.

Την επόμενη του απόπλου εντοπίστηκε παρασυρόμενη λέμβος ανοιχτά από την περιοχή Πούντα Ζέζα καθώς και ένα ξύλινο κάλυμμα του αμπαριού, που ρυμουλκήθηκαν στο Λαύριο. Αναγνωρίστηκαν ότι ανήκαν στο ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΑΙ. Επίσης εντοπίστηκε ανάκλιντρο καθίσματος στην βραχονησίδα Άγιος Γεώργιος που αναγνωρίστηκε ότι άνηκε στα φορτηγά που μετέφερε το πλοίο. Αυτά ήταν και τα μοναδικά ευρήματα που μαρτυρούσαν τι είχε συμβεί.

Όπως διαπιστώθηκε κατά την ταυτοποίησή του, το τιμόνι–πηδάλιο του μότορσιπ είναι στριμμένο στην θέση όλο αριστερά, ενώ τα τρία στρατιωτικά φορτηγά βρέθηκαν εκτός ναυαγίου, διασκορπισμένα στο βυθό κοντά στο ναυάγιο. Το μότορσιπ ήταν το πρώην Πηνειός του Πολεμικού Ναυτικού με το μήκος του να φτάνει τα 43 μέτρα και το πλάτος του τα 7,6.

Πηγή: AΠE-MΠE

🔎4218

The Lord of the Rings: The Rings of Power - Φωτογραφίες και trailer της νέας σειράς

Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών:
Τα Δαχτυλίδια της Εξουσίας

Τρία δαχτυλίδια για τους βασιλιάδες των ξωτικών κάτω από τον ουρανό, επτά για τους νάνους άρχοντες στις πέτρινες αίθουσες τους, εννιά για τους θνητούς ανθρώπους που είναι καταδικασμένοι να πεθάνουν, ένα για τον Σκοτεινό Άρχοντα στον σκοτεινό θρόνο του στη γη της Mordor.

Αυτές είναι οι φωτογραφίες από την πολυαναμενόμενη σειρά, που έχουν δει μέχρι τώρα το φως της δημοσιότητας.
Η σειρά της Amazon δεν βασίζεται σε ένα μυθιστόρημα του Τόλκιν αυτό καθαυτό, αλλά στην ιστορία της Δεύτερης Εποχής της Μέσης Γης, χιλιάδες χρόνια πριν τα γεγονότα των βιβλίων The Hobbit και The Lord of the Rings.

Η σειρά θα κάνει πρεμιέρα στη streaming υπηρεσία στις 2 Σεπτεμβρίου του 2022. Ο πρώτος κύκλος θα αποτελείται από οκτώ επεισόδια, ενώ έχει ανανεωθεί και για δεύτερο.
Οι πέντε σεζόν, που έχουν προγραμματιστεί, πιθανόν θα κοστίσουν στο στούντιο πάνω από 1 δισεκατομμύριο δολάρια. Αυτός ο προϋπολογισμός μπορεί να αποδεκατίσει τα περισσότερα στούντιο, αλλά ο Τόλκιν, όπως και τα διαστημικά ταξίδια, είναι μια προσωπική εμμονή για τον ιδρυτή της Amazon, Τζεφ Μπέζος, ο οποίος συγκαταλέγεται στους πλουσιότερους ανθρώπους του κόσμου. Πρόκειται για ένα μεγάλο επιχειρηματικό εγχείρημα που θα του επιτρέψει να δημιουργήσει την πιο ακριβή και περίτεχνη τηλεοπτική σειρά που έγινε ποτέ.

Η σειρά θα επικεντρώνεται στην ιστορία της Δεύτερης Εποχής της Μέσης Γης του J.R.R. Tolkien, χιλιάδες χρόνια πριν τα γεγονότα των βιβλίων “The Hobbit” και “The Lord of the Rings” και θα αποκαλύψει πώς δημιουργήθηκαν τα πανίσχυρα δαχτυλίδια του σύμπαντος, αλλά και πώς μοιράστηκαν στις φυλές της Μέσης Γης. Παράλληλα θα ακολουθήσουμε ένα σύνολο από γνώριμους και καινούριους χαρακτήρες, που αντιμετωπίζουν την εμφάνιση του Κακού στη Μέση Γη. Από τα σκοτεινά βάθη των Ομιχλωδών Βουνών μέχρι τα μεγαλοπρεπή δάση της πρωτεύουσας των ξωτικών Λίντον, το μαγευτικό βασίλειο του Νούμενορ και τα πιο απομακρυσμένα σημεία του χάρτη, αυτά τα βασίλεια και αυτοί οι χαρακτήρες θα χαράξουν τη δική τους κληρονομιά η οποία θα ζει για πολύ καιρό αφότου αυτοί θα έχουν φύγει...

Η Amazon έχει ανακοινώσει και το καστ που θα συμμετέχει στη σειρά: Morfydd Clark, Joseph Mawle, Robert Aramayo, Owain Arthur, Nazanin Boniadi, Tom Budge, Ismael Cruz Córdova, Ema Horvath, Markella Kavenagh, Tyroe Muhafidin, Sophia Nomvete, Megan Richards, Dylan Smith, Charlie Vickers και Daniel Weyman.

Παραθέτουμε παρακάτω και τα πρώτα trailer με κάποια από τα πλάνα του "Lord of the Rings: The Rings of Power", που αν και δεν αποκαλύπτουν πολλά για την πλοκή, μας προετοιμάζουν όμως για ένα επικά κινηματογραφημένο ταξίδι-επιστροφή στη Μέση Γη και ανεβάζουν το ενδιαφέρον στα ύψη.

🐉4188

Παλιές φωτογραφίες από εορτασμούς της 25ης Μαρτίου

Με αφορμή την μεγάλη επέτειο των 200 χρόνων από την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης, παρουσιάζουμε μια σειρά παλιών φωτογραφιών σχετικές με τον εορτασμό της 25ης Μαρτίου στο πέρασμα των χρόνων, στην νεότερη Ελλάδα. Τις φωτογραφίες τις συγκεντρώσαμε εδώ από διάφορες ιστοσελίδες του διαδικτύου και στο κάτω μέρος παραθέτουμε πηγές, τουλάχιστον για όσες από αυτές καταφέραμε να εντοπίσουμε την αρχική τους εμφάνιση.

1. Αθήνα, 25η Μαρτίου του έτους 1932. Αμέσως μετά τα αποκαλυπτήρια του Μνημείου του Αγνώστου Στρατιώτου που έγιναν από τον Ανδρέα Μιχαλακόπουλο, αντιπρόεδρο της τότε κυβερνήσεως Βενιζέλου, επακολούθησε η παρέλαση του ειδικού ευζωνικού λόχου της φρουράς του Προέδρου της Δημοκρατίας που μετονομάστηκε ως «Φρουρά του μνημείου του Άγνωστου Στρατιώτου» και διατήρησε αυτήν την ονομασία μέχρι την παλινόρθωση της μοναρχίας το 1935. Από τότε (25/3/1932) καθιερώθηκε να γίνονται πάντα οι αθηναϊκές στρατιωτικές και μαθητικές παρελάσεις μπροστά από το Μνημείο, στον άξονα Αμαλίας - Πανεπιστημίου.

2. Αθήνα. Ξημερώματα της 25ης Μαρτίου του 1935. Οι εύζωνες ετοιμάζονται για την παρέλαση.

3. Αθήνα. 25η Μαρτίου 1936. Η Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων παρελαύνει μπροστά στο Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη. Οι περισσότεροι από αυτούς τους ευέλπιδες πολέμησαν σαν νεαροί ανθυπολοχαγοί στα βουνά της Βόρειας Ηπείρου, τεσσεράμισι χρόνια μετά.

4. Αθήνα. 25 Μαρτίου 1941. Σε λιγότερο από δύο εβδομάδες, οι νεαροί Έλληνες της φωτογραφίας θα κληθούν να αποκρούσουν με γενναιότητα τους Γερμανούς εισβολείς...

5. Αθήνα. 25η Μαρτίου 1945. Η πρώτη παρέλαση στο Σύνταγμα μετά την απελευθέρωση της χώρας.

6. Αθήνα. 25η Μαρτίου 1945. Άνθρωποι στις στέγες των κτηρίων στην συμβολή των οδών Όθωνος & λεωφ. Αμαλίας, παρακολουθώντας την παρέλαση.

7. Αθήνα. 25η Μαρτίου 1946. Ευέλπιδες παρελαύνουν με τις σημαίες από τα πεδία των μαχών, των συνταγμάτων του Ελληνοϊταλικού Πολέμου, μπροστά από το μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη.

8. Πειραιάς. 25η Μαρτίου 1946. Η στρατιωτική παρέλαση.

9. Αθήνα. 25η Μαρτίου 1952. Η Σχολή των Ευελπίδων παρελαύνει στην οδό Πανεπιστημίου, λίγο πριν την Πατησίων.

10. Ξυλόκαστρο Κορινθίας. 25η Μαρτίου 1952. Η μαθητική παρέλαση.

11. 1953. Πορτ Σάιντ, Αίγυπτος. Μικρό παιδί, ντυμένο με παραδοσιακή φορεσιά, σε αναμνηστική φωτογραφία για την επέτειο της 25ης Μαρτίου.

12. Αθήνα. Από την παρέλαση της 25ης Μαρτίου 1953. Φωτογράφος: Avery Clark.

13. Βόλος. 25η Μαρτίου του έτους 1953. Η μαθητική παρέλαση στην παραλία της πόλεως. Εδώ βλέπουμε την σημαία του 13ου Δημοτικού Σχολείου.

14. Αθήνα. Παρέλαση 25η Μαρτίου 1955, Λεωφόρος Αμαλίας και Όθωνος, στο Σύνταγμα.

15. Μέτσοβο. 25η Μαρτίου 1958. Με συνοδό τον δάσκαλο, τα παιδάκια του Δημοτικού παρελαύνουν για την Εθνική Επέτειο τραγουδώντας. Φωτογραφία του James Burke.

16. Αγρίνιο, 25η Μαρτίου του 1959. Παρέλαση της μαθητιώσας νεολαίας.

17. Ύδρα, 25η Μαρτίου 1959. Τα παιδιά αναχωρούν από το σχολείο για τη παρέλαση της Εθνικής Επετείου. Φωτογραφία του James Burke.

18. Λευκάδα, 25η Μαρτίου 1964. Οι αριστούχες μαθήτριες του Γυμνασίου, διασχίζοντας την κεντρική αγορά, κατευθύνονται στο Ηρώο της πόλης για να καταθέσουν τα στεφάνια που κρατούν.

19. Αθήνα, Πλατεία Συντάγματος. Εορτασμοί 25ης Μαρτίου, κάπου στα ‘60s.

20. Αθήνα. 25 Μαρτίου του έτους 1966. Άγημα της Σχολής Ναυτοπαίδων του Πολεμικού Ναυτικού παρελαύνει στην οδό Πανεπιστημίου.

21. Αλεξανδρούπολη. 25η Μαρτίου του έτους 1970. Η σχολική παρέλαση στην κατάμεστη κεντρική λεωφόρο.

22. Αθήνα, Ζάππειο. 25η Μαρτίου 1971. Εορτασμός των 150 χρόνων της 25ης Μαρτίου, επί Δικτατορίας.

23. Πειραιάς, 25η Μαρτίου 1975. Φωτογραφία από τη παρέλαση στη συμβολή των οδών Βασ. Κωνσταντίνου (σήμερα Ηρώων Πολυτεχνείου) 34ου Συντάγματος Πεζικού και Ελευθερίου Βενιζέλου.

24. Πάτμος, πιθανόν την δεκαετία του 1980. Τα παιδιά του δημοτικού σχολείου στην Χώρα της Πάτμου, ενώ ετοιμάζονται για την παρέλαση της 25ης Μαρτίου. Φωτογραφία του Αμερικανού φωτογράφου Ρόμπερτ Μακέιμπ για το περιοδικό National Geographic.

25. Πειραιάς, 25η Μαρτίου 1993. Με κατάθεση στεφάνων στον Ανδριάντα του Γεώργιου Καραϊσκάκη στο λιμάνι και παρέλαση, γιορτάστηκε η Εθνική Επέτειος της εθνεγερσίας.

Πηγές:
Βικιπαίδεια
www.tanea.gr
taathinaika.gr
Η Μαγνησία στο Πέρασμα του Χρόνου - WordPress.com
Φωτογραφικό Αρχείο Αθηνών Παύλου Μυλωνά - Αρχεία Νεοελληνικής Αρχιτεκτονικής Μουσείου Μπενάκη
Φωτογραφικό Αρχείο Ε.Ι.Μ.
Φωτογραφίες μιας άλλης εποχής απ' όλο τον κόσμο - Facebook
www.pireaspiraeus.com
https://mporv.blogspot.com/

🔎4031