Μια συγκλονιστική καταγγελία για την φτώχεια και την κοινωνική αδικία, αλλά και ένας ύμνος στη δύναμη της αγάπης και της ανθρωπιάς. Μέσα από τις περιπέτειες του περίφημου Γιάννη Αγιάννη, ο Ουγκό περιγράφει τη Γαλλία των εξαθλιωμένων και των εξεγέρσεων. Ένα από τα αριστουργήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας στην πλήρη εκδοχή του.
Μέσα από τη ζωή και τις περιπέτειες του Γιάννη Αγιάννη, που οδηγήθηκε στη φυλακή επειδή έκλεψε λίγο ψωμί, της φτωχής Φαντίνα και της κόρη της, του αδέκαστου Ιαβέρη και εκατοντάδες άλλα προσωπα, ο Βικτόρ Ουγκό συνθέτει μια συγκλονιστική καταγγελία της κοινωνικής αδικίας, αλλά και έναν ύμνο στη δύναμη της αγάπης και της ανθρωπιάς.
«Το απόλυτο μυθιστόρημα», όπως το χαρακτηρίζει ο νομπελίστας Μάριο Βάργας Λιόσα, «μιλά για τα σημαντικότερα ζητήματα όλων των εποχών: δικαιοσύνη, ανθρώπινη κατάσταση, καλό και κακό, πεπρωμένο και ελευθερία». Από το 1862 που εκδόθηκε για πρώτη φορά, έχει αγαπηθεί από εκατομμύρια αναγνώστες σε όλο τον κόσμο, έχει διασκευαστεί πολλές φορές για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση και έχει αποτελέσει αντικείμενο μελέτης και πηγή έμπνευσης για πολλούς από τους σπουδαιότερους συγγραφείς. Ο Ντοστογιέφσκι είχε δηλώσει ότι ο Γιάννης Αγιάννης τον έκανε να εμπνευστεί τον χαρακτήρα του Ρασκόλνικοφ στο Έγκλημα και τιμωρία. Ο Καμύ είχε πει πως ο Αγιάννης δεν είναι απλώς μυθιστορηματικός χαρακτήρας, αλλά σύμβολο ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Ο Λαμαρτίνος έγραψε ότι ο Ουγκό «ενσταλάζει το πάθος για το αδύνατο». Ένα μεγαλειώδες έργο με θέμα την ανθρώπινη συνείδηση και τις μάχες που καλείται να δώσει, χαρακτηρίζει το μυθιστόρημα ο Χάινριχ Μαν.
Στην παρούσα έκδοση περιλαμβάνονται για πρώτη φορά επτά κεφάλαια που ο Ουγκό δεν είχε συμπεριλάβει στην αρχική έκδοση των Αθλίων και πρωτοεκδόθηκαν στη Γαλλία το 2018 με τον τίτλο «Τα λουλούδια». Πρόκειται για κείμενα με καθαρά στοχαστικό χαρακτήρα, όπου εκτός από τη βίαιη κριτική στο καθεστώς της αυτοκρατορίας του Ναπολέοντα Γ΄, ο Ουγκό διερευνά θέματα ηθικής τάξεως, κοινωνικής υποκρισίας, καθώς και σχέσης του ανθρώπου με τη φύση και τον Θεό.
Μέσα από τη ζωή και τις περιπέτειες του Γιάννη Αγιάννη, που οδηγήθηκε στη φυλακή επειδή έκλεψε λίγο ψωμί, της φτωχής Φαντίνα και της κόρη της, του αδέκαστου Ιαβέρη και εκατοντάδες άλλα προσωπα, ο Βικτόρ Ουγκό συνθέτει μια συγκλονιστική καταγγελία της κοινωνικής αδικίας, αλλά και έναν ύμνο στη δύναμη της αγάπης και της ανθρωπιάς.
«Το απόλυτο μυθιστόρημα», όπως το χαρακτηρίζει ο νομπελίστας Μάριο Βάργας Λιόσα, «μιλά για τα σημαντικότερα ζητήματα όλων των εποχών: δικαιοσύνη, ανθρώπινη κατάσταση, καλό και κακό, πεπρωμένο και ελευθερία». Από το 1862 που εκδόθηκε για πρώτη φορά, έχει αγαπηθεί από εκατομμύρια αναγνώστες σε όλο τον κόσμο, έχει διασκευαστεί πολλές φορές για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση και έχει αποτελέσει αντικείμενο μελέτης και πηγή έμπνευσης για πολλούς από τους σπουδαιότερους συγγραφείς. Ο Ντοστογιέφσκι είχε δηλώσει ότι ο Γιάννης Αγιάννης τον έκανε να εμπνευστεί τον χαρακτήρα του Ρασκόλνικοφ στο Έγκλημα και τιμωρία. Ο Καμύ είχε πει πως ο Αγιάννης δεν είναι απλώς μυθιστορηματικός χαρακτήρας, αλλά σύμβολο ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Ο Λαμαρτίνος έγραψε ότι ο Ουγκό «ενσταλάζει το πάθος για το αδύνατο». Ένα μεγαλειώδες έργο με θέμα την ανθρώπινη συνείδηση και τις μάχες που καλείται να δώσει, χαρακτηρίζει το μυθιστόρημα ο Χάινριχ Μαν.
Στην παρούσα έκδοση περιλαμβάνονται για πρώτη φορά επτά κεφάλαια που ο Ουγκό δεν είχε συμπεριλάβει στην αρχική έκδοση των Αθλίων και πρωτοεκδόθηκαν στη Γαλλία το 2018 με τον τίτλο «Τα λουλούδια». Πρόκειται για κείμενα με καθαρά στοχαστικό χαρακτήρα, όπου εκτός από τη βίαιη κριτική στο καθεστώς της αυτοκρατορίας του Ναπολέοντα Γ΄, ο Ουγκό διερευνά θέματα ηθικής τάξεως, κοινωνικής υποκρισίας, καθώς και σχέσης του ανθρώπου με τη φύση και τον Θεό.
Σελίδες Νοσταλγίας / Δημήτρης Ναούμ:
Οι "Άθλιοι", του Ουγκό, δεν είναι άλλο ένα βιβλίο, είναι μια εμπειρία, είναι έπος, είναι αριστούργημα.
Ένα βιβλίο που δεν σου επιτρέπει να μείνεις ουδέτερος, ούτε να το κλείσεις χωρίς να έχεις πάρει θέση απέναντι στον Άνθρωπο.
Ο Γιάννης Αγιάννης δεν είναι απλώς ένας ήρωας, είναι ένα αρχέτυπο, είναι το ζωντανό ερώτημα του Ουγκό: τι κάνει έναν άνθρωπο «ένοχο» και ποιος έχει το δικαίωμα να τον κρίνει;
Απέναντί του, ο Ιαβέρης, που ενσαρκώνει τον νόμο χωρίς έλεος, την τάξη χωρίς συμπόνια (άραγε έχει ποτέ συμπόνια;). Ανάμεσά τους ξεδιπλώνεται ένας κόσμος φτώχειας, επανάστασης, έρωτα, απώλειας, ελπίδας, αγάπης· ένας κόσμος που, όσο κι αν ανήκει στον 19ο αιώνα, μοιάζει επικίνδυνα οικείος.
Οι "Άθλιοι" μιλούν για τους ανθρώπους που η κοινωνία προσπερνά: τους φτωχούς, τους αποκλεισμένους, τους «αόρατους». Αλλά μιλούν και για κάτι βαθύτερο: για τη δύναμη της καλοσύνης ως ριζοσπαστικής πράξης, για τη συγχώρεση ως μορφή επανάστασης, για την επιλογή να παραμείνεις άνθρωπος όταν όλα γύρω σου σε σπρώχνουν προς το αντίθετο.
Το βιβλίο δεν διαβάζεται ανέμελα. Σε κάνει να σκεφτείς, σε ξεβολεύει, σε δοκιμάζει. Και ακριβώς γι’ αυτό αξίζει. Εχει τόσα πολλά να σου πει.
Όταν το τελειώσεις, δεν έχεις απλώς διαβάσει μια μεγάλη ιστορία· έχεις σταθεί απέναντι στον εαυτό σου και απέναντι στην κοινωνία.
Διάβασε τους "Άθλιους" όχι για να πεις ότι διάβασες ένα κλασικό έργο.
Διάβασε τους γιατί κάποια βιβλία δεν γράφτηκαν για να περάσει η ώρα, αλλά για να μην περνάμε τη ζωή αδιάφοροι.
ΥΓ. Η γραφή του Ουγκό και η μετάφραση που έχει γίνει είναι μαγευτική.
"Οι Άθλιοι" του Ουγκό, ένα κοινωνικό ευαγγέλιο...
Ο Βίκτωρ Ουγκώ (ή Βίκτορ Ουγκό, γαλλικά: Victor Marie Vicomte Hugo) (26 Φεβρουαρίου 1802 - 22 Μαΐου 1885) ήταν Γάλλος μυθιστοριογράφος, ποιητής και δραματουργός, ο πλέον σημαντικός και προβεβλημένος εκπρόσωπος του κινήματος του γαλλικού ρομαντισμού. Από τα πρώτα χρόνια της εφηβείας του αντιλήφθηκε το λογοτεχνικό του ταλέντο και ξεκίνησε τις μεταφράσεις έργων από τα λατινικά καθώς και δικές του πρωτότυπες ποιητικές εργασίες. Η αξία του αναγνωρίστηκε σύντομα μέσα στο γαλλικό ακαδημαϊκό κύκλο αλλά και στο ευρύτερο αναγνωστικό κοινό. Ταυτόχρονα ασχολήθηκε με την πολιτική μεταλλασσόμενος βαθμιαία από φιλομοναρχικό συντηρητικό σε ριζοσπάστη δημοκρατικό. Την τελευταία περίοδο της ζωής του γνώρισε τη λατρεία του γαλλικού έθνους, ταυτιζόμενος με την ίδια τη Γαλλία, όπως ο ίδιος έλεγε στο ποίημά του "Lettre a une femme" (Γράμμα σε μία γυναίκα): "Je ne sais plus mon nom, je m'appelle Patrie!" (Δε γνωρίζω πλέον το όνομά μου, ονομάζομαι Πατρίς). Προ πάντων, όμως, ως ο μεγαλύτερος Γάλλος συγγραφέας του άμεσου μετεπαναστατικού περιβάλλοντος, ήταν ο ποιητής του νέου κόσμου, ο προφητικός, παραισθησιακός φιλόσοφος και μυθοπλάστης μιας ριζικά νέας εποχής.
Οι "Άθλιοι", του Ουγκό, δεν είναι άλλο ένα βιβλίο, είναι μια εμπειρία, είναι έπος, είναι αριστούργημα.
Ένα βιβλίο που δεν σου επιτρέπει να μείνεις ουδέτερος, ούτε να το κλείσεις χωρίς να έχεις πάρει θέση απέναντι στον Άνθρωπο.
Ο Γιάννης Αγιάννης δεν είναι απλώς ένας ήρωας, είναι ένα αρχέτυπο, είναι το ζωντανό ερώτημα του Ουγκό: τι κάνει έναν άνθρωπο «ένοχο» και ποιος έχει το δικαίωμα να τον κρίνει;
Απέναντί του, ο Ιαβέρης, που ενσαρκώνει τον νόμο χωρίς έλεος, την τάξη χωρίς συμπόνια (άραγε έχει ποτέ συμπόνια;). Ανάμεσά τους ξεδιπλώνεται ένας κόσμος φτώχειας, επανάστασης, έρωτα, απώλειας, ελπίδας, αγάπης· ένας κόσμος που, όσο κι αν ανήκει στον 19ο αιώνα, μοιάζει επικίνδυνα οικείος.
Οι "Άθλιοι" μιλούν για τους ανθρώπους που η κοινωνία προσπερνά: τους φτωχούς, τους αποκλεισμένους, τους «αόρατους». Αλλά μιλούν και για κάτι βαθύτερο: για τη δύναμη της καλοσύνης ως ριζοσπαστικής πράξης, για τη συγχώρεση ως μορφή επανάστασης, για την επιλογή να παραμείνεις άνθρωπος όταν όλα γύρω σου σε σπρώχνουν προς το αντίθετο.
Το βιβλίο δεν διαβάζεται ανέμελα. Σε κάνει να σκεφτείς, σε ξεβολεύει, σε δοκιμάζει. Και ακριβώς γι’ αυτό αξίζει. Εχει τόσα πολλά να σου πει.
Όταν το τελειώσεις, δεν έχεις απλώς διαβάσει μια μεγάλη ιστορία· έχεις σταθεί απέναντι στον εαυτό σου και απέναντι στην κοινωνία.
Διάβασε τους "Άθλιους" όχι για να πεις ότι διάβασες ένα κλασικό έργο.
Διάβασε τους γιατί κάποια βιβλία δεν γράφτηκαν για να περάσει η ώρα, αλλά για να μην περνάμε τη ζωή αδιάφοροι.
ΥΓ. Η γραφή του Ουγκό και η μετάφραση που έχει γίνει είναι μαγευτική.
"Οι Άθλιοι" του Ουγκό, ένα κοινωνικό ευαγγέλιο...
Ο Βίκτωρ Ουγκώ (ή Βίκτορ Ουγκό, γαλλικά: Victor Marie Vicomte Hugo) (26 Φεβρουαρίου 1802 - 22 Μαΐου 1885) ήταν Γάλλος μυθιστοριογράφος, ποιητής και δραματουργός, ο πλέον σημαντικός και προβεβλημένος εκπρόσωπος του κινήματος του γαλλικού ρομαντισμού. Από τα πρώτα χρόνια της εφηβείας του αντιλήφθηκε το λογοτεχνικό του ταλέντο και ξεκίνησε τις μεταφράσεις έργων από τα λατινικά καθώς και δικές του πρωτότυπες ποιητικές εργασίες. Η αξία του αναγνωρίστηκε σύντομα μέσα στο γαλλικό ακαδημαϊκό κύκλο αλλά και στο ευρύτερο αναγνωστικό κοινό. Ταυτόχρονα ασχολήθηκε με την πολιτική μεταλλασσόμενος βαθμιαία από φιλομοναρχικό συντηρητικό σε ριζοσπάστη δημοκρατικό. Την τελευταία περίοδο της ζωής του γνώρισε τη λατρεία του γαλλικού έθνους, ταυτιζόμενος με την ίδια τη Γαλλία, όπως ο ίδιος έλεγε στο ποίημά του "Lettre a une femme" (Γράμμα σε μία γυναίκα): "Je ne sais plus mon nom, je m'appelle Patrie!" (Δε γνωρίζω πλέον το όνομά μου, ονομάζομαι Πατρίς). Προ πάντων, όμως, ως ο μεγαλύτερος Γάλλος συγγραφέας του άμεσου μετεπαναστατικού περιβάλλοντος, ήταν ο ποιητής του νέου κόσμου, ο προφητικός, παραισθησιακός φιλόσοφος και μυθοπλάστης μιας ριζικά νέας εποχής.
Τίτλος πρωτοτύπου: Les Misérables
Συγγραφέας: Victor Hugo
Γλώσσα Πρωτοτύπου: Γαλλικά
Μετάφραση: Ωρίων Αρκομάνης
Μετάφραση παραρτήματος: Ζωή Μπέλλα-Αρμάου & Ωρίων Αρκομάνης
Επιμέλεια: Ζωή Μπέλλα
Εισαγωγή: Ωρίων Αρκομάνης
Ημερομηνία κυκλοφορίας 1ης έκδοσης: Ιούλιος 2025
Εξώφυλλο: Μαλακό
Σχήμα: 11,6 x 19,7 εκ.
Σειρά: ORBIS LITERAE
Εκδότης: Gutenberg
ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΟΜΟΥ Α'
ISBN: 978-960-01-2650-1
Σελίδες: 1359
Αρχική τιμή: €29,00
ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΟΜΟΥ Β'
ISBN: 978-960-01-2651-8
Σελίδες: 1343
Αρχική τιμή: €29,00
📚5199📚












































%205.jpg)

