Οι Δημιουργοί... και τα Έργα τους 23: Pierre Christin [1938-2024], Παρίσι, Γαλλία

Ο Pierre Christin ήταν Γάλλος δημιουργός και συγγραφέας κόμικς. Μας είναι περισσότερο γνωστός ως συνδημιουργός (σενάριο) με τον Bilal σε πασίγνωστα και επιδραστικά κόμικς, που κυκλοφόρησαν και στα ελληνικά. Τα "Οι φάλαγγες της Μαύρης Τάξης", "Η Πόλη που δεν υπήρξε", "Παρτίδα Κυνηγιού", είναι κάποια από τα γνωστότερα του, ενώ το τελευταίο του που δημοσιεύτηκε στα ελληνικά είναι το "Όργουελ". Θεωρείτε ένας από τους σημαντικότερους σεναριογράφους κόμικς παγκοσμίως.

«Le Rhum du Punch», το πρώτο κόμικ συνεργασίας
των Pierre Christin και Jean-Claude Mézières
(Pilote #335, 1966)

Τα κόμικς, τα μυθιστορήματα και τα θεατρικά του έργα χαρακτηρίζονται από την κοινωνική, πολιτιστική και πολιτική δέσμευσή τους, τον φεμινισμό και τον αριστερό ουμανιστικό προσανατολισμό τους. Είναι περισσότερο γνωστός ως συνδημιουργός της πρωτοποριακής σειράς κόμικ επιστημονικής φαντασίας «Valérian & Laureline» (1967-2010), μαζί με τον παιδικό του φίλο Jean-Claude Mézières. Το κόμικ καινοτόμησε στο είδος μέσω της πνευματικής γραφής του Christin και του οραματικού έργου τέχνης του Mézières. Ο Christin δίνει ζοφερά κοινωνιολογικά οράματα στα σύγχρονα graphic novels του με τον Enki Bilal, που συγκεντρώθηκαν στις σειρές «Légendes d'Aujourd'hui» (1975-1977) και «Fins de siècle» (1979-1983). Οι συνεργασίες του με την Annie Goetzinger είναι από την άλλη πορτρέτα δυνατών, ανεξάρτητων γυναικών που βασίζονται σε χαρακτήρες. Ανάμεσα στους άλλους καλλιτέχνες κόμικς με τους οποίους έχει συνεργαστεί ο Christin είναι οι Jacques Tardi, Philippe Aymond, François Boucq, André Juillard, Patrick Lesueur και Jean Vern.

Valérian

Γεννημένος το 1938 σ’ ένα προάστιο του Παρισιού, σπούδασε πολιτικές επιστήμες στη Σορβόννη και μετά τις σπουδές του έγινε καθηγητής γαλλικής λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο της Γιούτα στο Σολτ Λέικ Σίτι. Ήταν η πρώτη από τις πολλές παραμονές στο εξωτερικό. Σε όλη του τη ζωή, παρέμεινε άπληστος ταξιδιώτης, επισκεπτόμενος τις Ηνωμένες Πολιτείες, τις χώρες του Ανατολικού Μπλοκ, την Κούβα και τη Μέση Ανατολή για διαφορετικά χρονικά διαστήματα σε ερευνητικά ταξίδια. Αργότερα στη ζωή του, οι εντυπώσεις και οι εμπειρίες του αποτέλεσαν τη βάση για τη σειρά εικονογραφημένων αναμνήσεων «Les Correspondances de Pierre Christin» (1997-2002), με αναμνήσεις, φωτογραφίες, φανταστικά και μη κείμενα, εικονογραφημένα από φίλους του καλλιτέχνες.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1960, ο Christin επέστρεψε στη Γαλλία, όπου συνέχισε τη διδακτική του καριέρα στο Πανεπιστήμιο του Μπορντό.

Agence Hardy

Εγκατεστημένος πλέον μόνιμα στη Γαλλία, δεν σταμάτησε ποτέ να ταξιδεύει. Έγραψε σενάρια για κόμικς των σχεδιαστών Jacques Tardi (νουάρ), Jean-Claude Mezieres (επιστημονικής φαντασίας), Alexis (χιουμοριστικές εκδοχές του παραλόγου), Enki Bilal (πολτική φαντασία). Επίσης, συνεργάστηκε με τους Moebius, Boucq, Jije, Mazel, Jean Torton, Raymond Poïvet και Florenci Clavé. Οι δουλειές του, που πρωτοδημοσιεύθηκαν στις σελίδες του σημαντικότερου τότε γαλλικού περιοδικού κόμικ, του Pilote, απέκτησαν διεθνή απήχηση και τεράστια εμπορική επιτυχία κατά τις δεκαετίες του ’70 και του ’80.
Το οξύμωρο είναι ότι ο Christin αρχικά δεν διάβαζε κόμικς και δεν είχε κάποιο υπόβαθρο ή γνώσεις γύρω από αυτά. Παρόλο που είχε αρχίσει να γράφει σενάρια για εικονογραφημένες ιστορίες, άργησε πολύ να γνωρίσει τον κόσμο της Ένατης Τέχνης και οι επιρροές του ήταν κυρίως από τη λογοτεχνία, την κοινωνιολογία και την εθνολογία.

Εξώφυλλο του τεύχους Pilote #492 (Απρίλιος 1969)

Μετά από τα πρώτα έργα, ο Christin και ο Mézières ήταν έτοιμοι να δοκιμάσουν κάτι πιο ανθεκτικό. Αρχικά ήθελαν να κάνουν ένα γουέστερν, αλλά το είδος είχε ήδη εκπροσωπηθεί καλά στο περιοδικό Pilote. Πάντα ανοιχτός στην καινοτομία, ο αρχισυντάκτης René Goscinny έδωσε τότε το πράσινο φως για τη μετάβασή τους στην επιστημονική φαντασία. Οι συγγραφείς ήθελαν να παρεκκλίνουν από τα παραδοσιακά κόμικς περιπέτειας επιστημονικής φαντασίας που περιείχαν ως επί το πλείστον επαναλαμβανόμενες πλοκές καλού εναντίον κακού. Αντίθετα, εμπνεύστηκαν από μυθιστοριογράφους επιστημονικής φαντασίας όπως ο H.G. Wells, ο Philip K. Dick, ο Jack Vance και ο Isaac Asimov, καθώς και τα στοιχεία φαντασίας από τα κόμικς «Blake et Mortimer» του Jacobs. Ο Christin οραματίστηκε μια πιο σταθερή φουτουριστική προσέγγιση, με χώρο για φιλοσοφία και πολιτικές αναφορές.
Έτσι, ένας καινούριος ήρωας γεννήθηκε και έκανε το ντεμπούτο του στο τεύχος Pilote #420 της 9ης Νοεμβρίου 1967, με την περιπέτεια "Valérian contre les Mauvais Rêves". Οι περιπέτειες του «Valérian» διαδραματίζονται σε ένα μακρινό μέλλον, όταν το μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητας βρίσκεται σε μια μόνιμη κατάσταση ονείρου εικονικής πραγματικότητας, προγραμματισμένη από τη λεγόμενη «ονειρική υπηρεσία». Μόνο οι Τεχνοκράτες του Πρώτου Κύκλου και μια χούφτα χωροχρονικών παραγόντων εξακολουθούν να βρίσκονται σε ενεργό υπηρεσία. Ο Valérian είναι ένας από αυτούς τους πράκτορες, πιστά αφοσιωμένος στον Γαλαξία, την πρωτεύουσα της Γης και το κέντρο της Γαλαξιακής Αυτοκρατορίας Terran. Προερχόμενος από τον 28ο αιώνα, ταξιδεύει στο χρόνο και στο χώρο για να προστατεύσει τα συμφέροντα της αυτοκρατορίας. Στην πρώτη ιστορία, ακολουθεί έναν απατεώνα προγραμματιστή ονείρων στη Γαλλία του 11ου αιώνα. Κατά τη διάρκεια της περιπέτειάς του, ο Valérian σώζεται από την αγρότισσα Laureline, η οποία τυχαία ανακαλύπτει ότι είναι από το μέλλον. Για να προστατεύσει το μυστικό του, ο Valérian πρέπει να πάρει τη Laureline μαζί του στο Galaxity. Τυχαία, καθώς οι συγγραφείς αρχικά δεν οραματίστηκαν μια τόσο μακροχρόνια σειρά κόμικ, γεννήθηκε ένα μοναδικό δίδυμο.

Ο Pierre Christin (αριστερά) και ο τακτικός του συνεργάτης Enki Bilal, εμφανίζονται στο εξώφυλλο του τεύχους #135 του περιοδικού Pilote (Απρίλιος 1985)

Τον Απρίλιο του 2018 κυκλοφόρησε ένα άλμπουμ το οποίο αποτύπωσε τις αναμνήσεις του σεναριογράφου, βασισμένο σε σχέδια του Philippe Aymond, με τίτλο "Est-Ouest".
Ο Pierre Christin λαμβάνει το βραβείο "René-Goscinny" στο Φεστιβάλ Angoulême 2019, ενώ τον Ιανουάριο του 2020, με αφορμή μια έκθεση αφιερωμένη σε αυτόν στην Ανγκουλέμ, κυκλοφόρησε μια μονογραφία με τίτλο "Pierre Christin, ο μεγάλος ανανεωτής των ιστοριών κόμικς" (συνέκδοση Dbd και Caurette).

Est-Ouest

Ο μοναδικός Pierre Christin έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 86 ετών, στις 2 Οκτωβρίου του 2024.

👬4716

Νέες εκδόσεις 932: Η Επίσημη Συλλογή Graphic Novels της Marvel #49

Marvel Origins
Δεκαετία του 1960

Θα πάμε ένα ταξίδι στο παρελθόν, στη δεκαετία του '60, για να ανακαλύψουμε τις πλέον κλασικές, πρώτες εμφανίσεις των πιο διάσημων ηρώων της Marvel. Σε αυτό τον τόμο θα γίνουμε μάρτυρες μιας περιόδου ασύγκριτης δημιουργικότητας, καθώς οι Stan Lee, Jack Kirby και τα υπόλοιπα ταλέντα της Marvel συστήνουν μερικούς από τους πιο αναγνωρίσιμους χαρακτήρες της Ένατης Τέχνης!...

Η επική σειρά, συνεχίζεται. Πρόκειται για την "The Official Marvel Graphic Novel Collection", που αρχικά έχει αποφασιστεί να κυκλοφορήσουν 60 τόμοι στη χώρα μας. Οι τόμοι είναι σκληρόδετοι και η ράχη τους σχηματίζει μια ενιαία εικόνα με χαρακτήρες της Marvel, ζωγραφισμένη από τον Gabriele Dell'Otto. Κυκλοφορεί ένας νέος τόμος κάθε 15πενθήμερο. Κάθε τόμος κοστίζει 9,99€.
Οι τόμοι αυτοί αποτελούν μεγάλη ευκαιρία για τους φίλους της Marvel, καθώς η έκδοση κινείται σε πολύ υψηλά επίπεδα ποιότητας. Η μετάφραση, η σελιδοποίηση και η επιμέλεια έκδοσης γίνονται από την Anubis, ενώ κάθε τόμος περιέχει επιπλέον υλικό (πληροφορίες, συνεντεύξεις, σχέδια κτλ).

Πρωτότυπος τίτλος σειράς: The Official Marvel Graphic Novel Collection
Πρωτότυπος τίτλος βιβλίου:Marvel Origins: The 60s
Πρωτότυπα τεύχη: Fantastic Four #1, Amazing Fantasy #15, Incredible Hulk #1, Daredevil #1, Tales of Suspense #39, Uncanny X-Men #1, Avengers #1, Avengers #4, Tales to Astonish #27, Tales to Astonish #44
Ημερομηνία κυκλοφορίας πρωτότυπων τευχών: 1961-1964
Σενάριο: Stan Lee
Εικονογράφηση: Jack Kirby, Steve Ditko, Larry Lieber, Don Heck
Ημερομηνία έκδοσης: 16/07/2021
Περιοδικότητα: Δεκαπενθήμερο
Μέγεθος: 17,6 x 26,5
Εκτύπωση: Έγχρωμο
Εκδότης: Hachette Fascicoli srl
Αρχική τιμή: 9,99€

ΣΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΤΕΥΧΟΣ
Fantastic Four
Το Τέλος

Επιμέλεια παρουσίασης: Παναγιώτης Πλαφουτζής

🔎4110

Νέες εκδόσεις 927: Η Επίσημη Συλλογή Graphic Novels της Marvel #47

Daredevil
Φύλακας Δαίμονας

Όταν τυφλώθηκε από ένα περίεργο ατύχημα ως παιδί, ο Ματ Μέρντοκ ανακάλυψε πως οι υπόλοιπες αισθήσεις του είχαν ενισχυθεί σε υπερφυσικά επίπεδα Την ημέρα είναι συνεργάτης σε μια δικηγορική εταιρεία, το βράδυ, όμως, περιπολεί στους δρόμους της πόλης ως ο Ντέρντεβιλ, ο Άνδρας Δίχως Φόβο. Όταν βρίσκει ένα άγνωστο μωρό στην πόρτα του, ο Ντέρντεβιλ καταλήγει μπλεγμένος σε μια θανάσιμη περιπέτεια, που θα ωθήσει τόσο τις ικανότητές του ως υπερήρωα όσο και την πίστη του στα όριά τους!...

Η επική σειρά, συνεχίζεται. Πρόκειται για την "The Official Marvel Graphic Novel Collection", που αρχικά έχει αποφασιστεί να κυκλοφορήσουν 60 τόμοι στη χώρα μας. Οι τόμοι είναι σκληρόδετοι και η ράχη τους σχηματίζει μια ενιαία εικόνα με χαρακτήρες της Marvel, ζωγραφισμένη από τον Gabriele Dell'Otto. Κυκλοφορεί ένας νέος τόμος κάθε 15πενθήμερο. Κάθε τόμος κοστίζει 9,99€.
Οι τόμοι αυτοί αποτελούν μεγάλη ευκαιρία για τους φίλους της Marvel, καθώς η έκδοση κινείται σε πολύ υψηλά επίπεδα ποιότητας. Η μετάφραση, η σελιδοποίηση και η επιμέλεια έκδοσης γίνονται από την Anubis, ενώ κάθε τόμος περιέχει επιπλέον υλικό (πληροφορίες, συνεντεύξεις, σχέδια κτλ).

Πρωτότυπος τίτλος σειράς: The Official Marvel Graphic Novel Collection
Πρωτότυπος τίτλος βιβλίου:Daredevil: Guardian Devil
Πρωτότυπα τεύχη: Daredevil Vol 2 #1-8
Ημερομηνία κυκλοφορίας πρωτότυπων τευχών: 1998-1999
Σενάριο: Kevin Smith
Εικονογράφηση: Joe Quesada
Ημερομηνία έκδοσης: 18/06/2021
Περιοδικότητα: Δεκαπενθήμερο
Μέγεθος: 17,6 x 26,5
Εκτύπωση: Έγχρωμο
Εκδότης: Hachette Fascicoli srl
Αρχική τιμή: 9,99€

ΣΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΤΕΥΧΟΣ
The Amazing Spider-Man
Αποκαλύψεις & Μέχρι να σβήσουν τα άστρα

Επιμέλεια παρουσίασης: Παναγιώτης Πλαφουτζής

Το πρωτοσέλιδο της Marca που προκάλεσε αίσθηση

Η ενδεκάδα της καρδιάς μας

Σε κανονικές συνθήκες, εφημερίδες όπως η Marca ασχολούνται με την Ρεάλ, την Μπαρτσελόνα και άλλες ομάδες ποδοσφαίρου.

Όμως στη νέα πραγματικότητα, αυτή της πανδημίας, αυτοί οι διαχωρισμοί δεν έχουν θέση. Η ισπανική εφημερίδα παρουσιάζει στο πρωτοσέλιδό της την ομάδα που μάχεται για όλους εμάς, υπό αντίξοες συνθήκες.

Η ενδεκάδα αυτή αποτελείται από λοιμωξιολόγους και λοιπούς γιατρούς, από νοσηλευτές, από υπαλλήλους καταστημάτων και ειδικά τους ταμίες, από αστυνομικούς, από μεταφορείς, από υπάλληλους σε βενζινάδικα, από εργαζόμενους στην καθαριότητα, από στρατιωτικούς, από αγρότες, από πυροσβέστες και από υπαλλήλους στον χώρο του Τύπου...

🔎3835

Ο Ultraman, ένας από τους πιο αγαπημένους Ιάπωνες υπερήρωες, έρχεται στο Σύμπαν της Marvel

Μία νέα σειρά κόμικς με τίτλο «The Rise of Ultraman» (Η Άνοδος του Ultraman) από τους Κάιλ Χίγκινς και Ματ Γκρουμ, σε εικονογράφηση του Φραντσέσκο Μάνα, αναμένεται να κυκλοφορήσει εντός του 2020

Μία νέα σειρά κόμικς με τίτλο "The Rise of Ultraman" ("Η Άνοδος του Ultraman") από τους Κάιλ Χίγκινς και Ματ Γκρουμ σε εικονογράφηση του Φραντσέσκο Μάνα αναμένεται να κυκλοφορήσει εντός του 2020.

Ο Ultraman έκανε ντεμπούτο στην ιαπωνική τηλεόραση τη δεκαετία του 1960 και θεωρείται ένα από τα φαινόμενα της σύγχρονης ποπ κουλτούρας. Ήταν ο πρώτος σούπερ ήρωας live action σειράς, των Ultra Series της ιαπωνικής Tsuburaya Productions.

Στην τηλεοπτική σειρά της δεκαετίας του 1960, η πλοκή εξελίσσεται στη Γη του μέλλοντος που επιτίθενται συνεχώς εξωγήινα τέρατα. Όταν η αποτροπή της εισβολής αποτυγχάνει με όπλα υψηλής τεχνολογίας, ο Ultraman μεταμορφώνεται σε γιγάντιο alien ήρωα για να πολεμήσει τον εξωγήινο Kaijus.

Η σειρά κόμικς, Ultraman συνεργασία των Marvel-Tsuburaya που θα κυκλοφορήσει αργότερα το 2020 θα αποτελείται από νέες ιστορίες βασισμένες στην τηλεοπτική σειρά του 1960.

«Όπως και η Marvel, έτσι και ο Ultraman έχει αιχμαλωτίσει γενιές, με θεαματικές ιστορίες και συνεχίζει να είναι ένα αγαπημένο κλασικό μέσα από τηλεοπτικές εκπομπές, ταινίες, παιχνίδια, κόμικς και πολλά άλλα. Είμαστε τόσο ενθουσιασμένοι που εισάγουμε νέα κεφάλαια στο Ultraman Multiverse», αναφέρεται σε ανακοίνωση της Marvel.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

🔎3828

Η Κατάκτηση της Δύσης 10

Επεισόδιο 10: ΓΟΥΕΛΣ ΦΑΡΓΚΟ (Polese)

Το κόμικς: Ο Pat έχει φύγει από το Fort Bridger και επιστρέφει στο Texas αλλά στο δρόμο πρώτα αναγκάζεται να επέμβει για να σώσει έναν επιχειρηματία ονόματι Geremia Bullock από τους Ute και κατόπιν φθάνοντας στο Fort Bent συναντά τους παλιόφιλους Kit Carson και Mac. Όταν οι οδηγοί του Bullock γίνονται τύφλα στο μεθύσι, αυτός προτείνει στους τρεις φίλους μας από 1.000 δολάρια για να τον οδηγήσουν στο San Francisco. Αυτή είναι μια πρόταση που φυσικά δεν μπορούν να αγνοήσουν.

Αφού τακτοποιήσουν την εκκρεμότητα με τους επίμονους Ute και υπερνικήσουν τις απρόβλεπτες αναποδιές της κακοτράχαλης διαδρομής, οι τέσσερις ταξιδιώτες γίνονται στόχος ενός πολύ ευέξαπτου χρυσοθήρα, αμέσως μόλις εισέρχονται στην κοιλάδα του San Joaquin. Από αυτόν ο Bullock μαθαίνει ότι ο ανταγωνιστής του, Henry Wells, έχει ήδη μεταβεί μέσω ενός ιστιοφόρου clipper στη California και ότι οι άμαξες της Wells-Fargo έχουν ήδη περισυλλέξει τα κομποδέματα των χρυσοθήρων. Έξαλλος ο Bullock παρατάει σύξυλους και απλήρωτους τον Pat, τον Carson και τον Mac και καλπάζει για το San Francisco. Έτσι οι μπατίρηδες φίλοι θα πρέπει να ευγνωμονούν τον γιγαντόσωμο Hank Monk, η γνωριμία με τον οποίο τους επιτρέπει να εγγραφούν στη κατάσταση μισθοδοσίας της Wells-Fargo.

Ο Pat γίνεται συνοδηγός του Hank Monk (μετέπειτα θρυλικής φιγούρας του West). Ο Bullock ωστόσο με τα τσιράκια του, τον Otto και τον Κροταλία, μηχανορραφεί προκειμένου να καταστρέψει τη Wells Fargo κι έτσι πρώτα η άμαξα του Monk και του Pat κι αργότερα αυτή του Carson και του Mac θα δεχθούν τις επιθέσεις μπράβων του. Ένα σπασμένο γεφυράκι στη διάβαση του Bear Creek αναγκάζει τον Monk να αλλάξει διαδρομή καθώς επιστρέφει από το Soldier's Gulch κι έτσι δίχως να το ξέρει γλιτώνει την ενέδρα που οι άντρες του Bullock του έχουν στήσει. Μια δεύτερη απόπειρα των συμμοριτών εναντίον της άμαξας του Monk, στην επιστροφή από το Poker Flat, θα καταλήξει επίσης άδοξα, αν και θα αφήσει τον παράτολμο Hank Monk τραυματισμένο να υποβαστάζεται από το συνοδηγό MacDonald.

Με την τρίτη φορά, ο Κροταλίας και ο Otto θα καταφέρουν να αποσπάσουν το χρηματοκιβώτιο από την άμαξα της Wells-Fargo που οδηγούσε ο Carson επιστρέφοντας από τη Hangtown, αφήνοντας τον Kit με ένα τεράστιο καρούμπαλο. O MacDonald και ο Mac θα κυνηγήσουν τους λωποδύτες μέχρι τα δρομάκια του Sacramento, για να τους πιάσουν στα πράσα μέσα στο γραφείο του Bullock. Τελικά ο Pat και o Mac αναγκάζουν τον επιχειρηματία με τις ανορθόδοξες μεθόδους να συρθεί εκλιπαρών για συγγνώμη στα γόνατα του Henry Wells.

Παρατηρήσεις: Μετά την ανακάλυψη χρυσού στο Sutter’s Mill της California το 1848, τεράστια κύματα μεταναστών και τυχοδιωκτών άρχισαν να μετακινούνται προς Δυσμάς. Στο χώρο των μεταφορών οι σημαντικότερες εταιρείες σε παναμερικανικό επίπεδο ήταν οι American Express (που είχαν ιδρύσει το 1850 ο Henry Wells από το Vermont, και oι William Fargo και John Butterfield από τη Νέα Υόρκη) και η Adams & Company. Ο Henry Wells, φοβούμενος ότι η Adams & Co θα πάρει το μονοπώλιο των μεταφορών προς τη California, δημιούργησε μαζί με τον Fargo και μερικά ακόμα μέλη του Δ.Σ. της American Express, μια νέα εταιρεία με αποκλειστικό αντικείμενο την παροχή υπηρεσιών όχι μόνο στο χώρο των μεταφορών αλλά και στον τραπεζικό τομέα στην απομακρυσμένη Πολιτεία. Η εταιρεία ονομάστηκε Wells–Fargo και ξεκίνησε τις δραστηριότητες της το 1852. Πρώτος της πρόεδρος ορίστηκε ο Edwin Morgan και τον διαδέχτηκε ο Danford Barney.

Το σύγχρονο εμπορικό σήμα της Wells–Fargo

Henry Wells

William Fargo

Στην αρχή ο ανταγωνισμός ήταν πολύ έντονος (πήραμε μια ιδέα πόσο έντονος ήταν, στο τεύχος μας), μια και φαίνεται πως εκείνες τις ηρωικές μέρες στην California οποιοσδήποτε με λίγα άλογα και μια άμαξα σύστηνε μεταφορική εταιρεία. Ένα μίνι τραπεζικό κραχ όμως, το 1855, έβγαλε εκτός μάχης τον περισσότερο ανταγωνισμό και άφησε τη Wells- Fargo, λαβωμένη μεν αλλά μόνη της πλέον, να κάνει παιχνίδι. Το γεγονός ότι η εταιρεία δεν κατέρρευσε το 1855 αλλά κατάφερε να διαφυλάξει τα συμφέροντα και τις περιουσίες των πελατών της, αύξησε τη φήμη της και μέχρι το 1866 ήταν πια ο κυρίαρχος στις μεταφορές–επικοινωνίες και τραπεζικές υπηρεσίες της California, είχε αφομοιώσει πλήρως της Overland Mail Company του John Butterfield (της οποίας ούτως ή άλλως η Wells-Fargo ήταν ο βασικός χρηματοδότης), είχε συμμετοχή στο 18μηνο εγχείρημα του Pony Express και τέλος είχε καταφέρει να εδραιώσει και να υποστηρίξει όλη τη διαδρομή του ταχυδρομείου από το Missouri μέχρι τον Ειρηνικό Ωκεανό.

Η Wells-Fargo αρχικά δεν είχε δικές της άμαξες και μίσθωνε από ιδιώτες για τα δρομολόγια της. Σταδιακά, ωστόσο, απέκτησε τον μεγαλύτερο ιδιόκτητο στόλο ταχυδρομικών αμαξών. Ο τύπος της άμαξας που συνδέθηκε κυρίως με τη Wells-Fargo ήταν η άμαξα Concord (βλ. φωτογραφία). Η άμαξα πήρε το όνομά της από την ομώνυμη πόλη του New Hampshire, όπου και δημιουργήθηκε από τους Stephens Abbot και Lewis Downing. Η εταιρεία τους (Abbot Downing Company) είχε σχεδιάσει ένα τύπο της Concord ήδη από το 1827. Κάθε μια κόστιζε περίπου 1,100$. Οι διηπειρωτικές διαδρομές της ταχυδρομικής άμαξας της Wells-Fargo έλαβαν τέλος με τη ζεύξη των σιδηροδρομικών γραμμών στο Promontory, το 1869 (βλ. τεύχος 45). Ωστόσο οι Concord συνέχισαν για πολλά χρόνια να ταξιδεύουν σε όλους τους προορισμούς που δεν μπορούσε να προσεγγίσει ο σιδηρόδρομος.

Η διώρυγα του Παναμά δεν υπήρχε φυσικά την εποχή που διαδραματίζονται τα γεγονότα μας. Το ταξίδι μέσω Παναμά σήμαινε ότι άνθρωποι και εμπορεύματα αποβιβαζόντουσαν στη μία όχθη (του Ατλαντικού) και επιβιβαζόντουσαν σε νέο πλοίο στην όχθη του Ειρηνικού. Τα clippers ήταν ταχέα ιστιοφόρα με τρία ή περισσότερα κατάρτια που κατασκευάζονταν στη Βαλτιμόρη και μετά τον πυρετό χρυσού της California το 1849 ευδοκίμησαν στη διαδρομή New York–San Francisco, μέσω ακρωτηρίου Horn φυσικά. Μπορούσαν να μεταφέρουν και εμπορεύματα, άλλωστε τα κατασκεύαζε και η Βρετανική Αυτοκρατορία για το εμπόριο με τις αποικίες της. Το 1852 θεωρείται πως γύρω στα 200 Clippers γυρόφερναν τις ακτές της Αμερικής. Αν υπήρχε Clipper με το όνομα Augusta δεν το εντόπισα αλλά δεν το αποκλείω καθώς φαίνεται να ήταν μια κοινή ονομασία για πλεούμενα (τουλάχιστον 2 ατμόπλοια είχαν την ονομασία Augusta μέχρι το 1853).

Σε σχέση με τους πόταμους που αναφέρονται στο τεύχος ο μεγαλύτερος είναι ο San Joaquin, ο οποίος με μήκος 589 χμ είναι και ο μεγαλύτερος ποταμός της Κεντρικής Καλιφόρνια. Έχει τις πηγές του στη Sierra Nevada και εκβάλει στον κόλπο του San Francisco. Οι ποταμοί Mokelumne και Calaveras (Calavera σημαίνει κρανίο, στα ισπανικά) είναι παραπόταμοι του San Joaquin καθώς εκβάλλουν σε αυτόν, στο ύψος του κόλπου πάντα.

Το χωριό του Soldier's Gulch σήμερα ονομάζεται Volcano, καθώς η κοιλάδα στην οποία είναι χτισμένη η πόλη θυμίζει έντονα κρατήρα, η Hangtown ονομαζόταν κανονικά Dry Diggings αλλά απέκτησε το τοπωνύμιο Hangtown, όταν το 1849 κρεμάσανε εκεί τρεις ληστές. Ήταν από τις πιο πλούσιες σε κοιτάσματα χρυσού περιοχές. Η πόλη υπάρχει και σήμερα αλλά λέγεται πλέον Placerville. Σε σχέση με την τοποθεσία Poker Flat της κομητείας Sierra, παρόλο που δεν συνδέεται με κάποια σημερινή πόλη, έμελλε να αποκτήσει το πιο γνωστό τοπωνύμιο λόγω της δημοφιλούς νουβέλας του Bret Harte, «The Outcasts of Poker Flat» (1869).

Από το 1957 έως το 1962 προβαλλόταν στις ΗΠΑ η τηλεοπτική σειρά western «Τales of The Wells Fargo» με τον Dale Robertson στο ρόλο του Jim Hardie να διαλευκάνει υποθέσεις σχετικές με τα δρομολόγια της εταιρείας.

Henry James "Hank” Monk

O Hank Monk ήταν πράγματι στην California το 1852, ωστόσο ήταν μόλις 26 ετών (ο D’Antonio τον παρουσιάζει ως σαραντάρη) και παρόλο που ήταν ήδη έμπειρος οδηγός ταχυδρομικής άμαξας μάλλον δεν είχε δουλέψει ακόμη για τη Wells Fargo. Περισσότερο φαίνεται να έχει συνδράμει στην εικόνα του Monk, η αναπαράσταση του ως Hank Bully, στο τεύχος του Lucky Luke “La Diligence” του 1966!

Το Οχυρό Bent (Bent’s Old Fort), όπου ο Pat συναντά τον Kit Carson, δεν ήταν στρατιωτικό οχυρό αλλά ένας εμπορικός σταθμός για να ξαποσταίνουν και να συναλλάσσονται οι βουνίσιοι και οι κυνηγοί γούνας. Πρόσφερε καταφύγιο, απάνεμο και ασφάλεια σε λευκούς και ινδιάνους ανεξαιρέτως και για ένα διάστημα είχε γίνει το δεύτερο σπίτι του Kit Carson (αν υποθέσουμε ότι είχε πρώτο), του Fremont κλπ. Το έχτισαν κατά μήκος του Santa Fe Trail, κοντά στον ποταμό Arkansas, στα όρια του σημερινού Colorado, οι αδελφοί Bent, έμποροι γούνας, το 1833 και γνώρισε πιένες μέχρι το 1848 περίπου. Στις μέρες του ήταν η πιο προκεχωρημένη εκδήλωση Αγγλοσαξονικού Πολιτισμού στις νοτιοδυτικές περιοχές. Τo 1849 ο William Bent ανατίναξε το οχυρό του γιατί είχε βαρεθεί να ταΐζει στρατιώτες, χωρίς να αποζημιώνεται ποτέ από την κυβέρνηση. Αργότερα το ξανάχτισε. Αυτό, το δεύτερο Fort Bent, είναι που βλέπουμε στην ιστορία μας.

Το εσωτερικό του Fort Bent, όπως διατηρείται σήμερα

Το 1859 το οχυρό πουλήθηκε στον αμερικάνικό στρατό και ακολούθως μετονομάστηκε σε Fort Fauntleroy. Το 1861 ο Συνταγματάρχης που έδωσε το όνομά του στο οχυρό, συντάχθηκε με την Ομοσπονδία κι έτσι το οχυρό μετονομάστηκε σε Fort Wise. Όταν ο Henry Wise, κυβερνήτης της Virginia, πήγε κι αυτός με τους Νότιους στον εμφύλιο, το οχυρό άλλαξε όνομα για τελευταία φορά σε Fort Lyon. Με αυτή την ονομασία θα το συναντήσουμε στις σελίδες του τεύχους 28 να συνδέεται με μια από τις πιο μαύρες σελίδες των Ινδιάνικων πολέμων.

St.Crispin

Ο Άγιος Κρισπίνος που επικαλείται ο Mac κάθε δεύτερο μπαλονάκι που του δίνεται ο λόγος, είναι -μαζί με τον δίδυμο αδελφό του Κρισπινιανό- Άγιοι της καθολικής εκκλησίας, προστάτες των εκδορέων δέρματος, των βυρσοδεψών και των γουναράδων!

Για τους Ute θα μιλήσουμε στην παρουσίαση του τεύχους 58.

ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ

Collana Rodeo 18 (Ιταλία)

Storia del West 12 (Ιταλία)

Pionér 12 (Νορβηγία)

Epopeia Tri 10 (Βραζιλία)

Historia del Oeste 10 (Ισπανία)

Lännentie 6/1976 (Φινλανδία)

La Route de l' Ouest 105 (Γαλλία)

Και το ταξίδι για την

Κατάκτηση της Δύσης,

συνεχίζεται...

Έρευνα-κείμενα: CrazyHorse (κατά κόσμον, Μανώλης Εργαζάκης)
Επισκεφθείτε την ιστοσελίδα της "Κατάκτησης": http://kataktisidisis.blogspot.gr/
Επιμέλεια εικονογράφησης-παρουσίασης: adamsjim (Παναγιώτης Πλαφουτζής)
Για το blog "ΣΕΛΙΔΕΣ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑΣ", 2019
http://selidesnostalgias.blogspot.gr/

🔎3665

«Grace»: μια κόμικ-νουβέλα για τον μοναδικό Τζεφ Μπάκλεϊ

Στις 30 Απριλίου, θα κυκλοφορήσει στους πάγκους των βιβλιοπωλείων μια κόμικ-νουβέλα για τον Τζεφ Μπάκλεϊ, στην οποία εξερευνάται η ζωή του τραγουδιστή-τραγουδοποιού, η καριέρα του και ο τραγικός θάνατός του.

Στο «Grace», η συγγραφέας Τίφανι ΝτεΜπάρτολο συνεργάστηκε με τους εικονογράφους Πασκάλ Ντιζίν και Λάιζα Ρέιστ, και η νουβέλα περιλαμβάνει αρχειακό υλικό που πρόσφερε η μητέρα του Τζεφ, Μαίρη Γκίμπερτ.

Το graphic novel ανοίγει με τον νεαρό Τζεφ να τσινάει στις συγκρίσεις με τον πατέρα του, τον εμβληματικό τραγουδοποιό Τιμ Μπάκλεϊ, και να εξελίσσει του δικούς του εκφραστικούς δρόμους. Έχοντας ερωτευτεί μια γυναίκα στη Νέα Υόρκη, ο κιθαρίστας Τζεφ αποτολμά να βρει την τύχη του στο Μεγάλο Μήλο. Η νουβέλα ιχνηλατεί την άνοδό του από την αφάνεια στον θρύλο, από τα χρόνια της διάπλασής του στις αρχές της δεκαετίας του 1990, οπόταν και εμφανιζόταν σε show στο East Village του Μανχάταν σε κλαμπ όπως το "Sin-é", ως την κυκλοφορία του μοναδικού LP του, του «Grace» το 1994, και, τέλος, ως τη μετεγκατάστασή του στη Μέμφις του Τενεσί, όπου από ατύχημα πνίγηκε τον Μάιο του 1997.

«Αυτή η ιστορία είναι κάτι περισσότερο από μια απλή ιστορία για τη ζωή του Τζεφ», λέει η ΝτεΜπάρτολο. «Είναι, επίσης, και μια ιστορία για την επίδραση του εξαιρετικού ταλέντου του και του αιώνιου πνεύματός του πάνω σε κάθε έναν που ανακαλύπτει τη διαχρονική μουσική του»...

🔎3374

Ελληνικά Comic Books 334: Εξάρχεια - Το πικρό νεράντζι (2017)

Μπαίνουμε μέσα όπως μπαίνουμε σε ένα κάστρο, παρασυρμένοι, από τη μυρωδιά του καμένου και του γλεντιού.

Η ιστορική γειτονιά των Εξαρχείων πλέει ακυβέρνητη στην τσιμεντένια θάλασσα της Αθήνας.

Στους στενούς δρόμους, οι κάτοικοι γελούν και χάνονται, διασχίζοντας επικίνδυνα νερά σαν νυχτερινά ψάρια.

Ο Νίκος, επισκέπτης στα Εξάρχεια. Τα Εξάρχεια του οικογενειακού καφέ-μπαρ, του πάρκου Ναυαρίνου, των γκράφιτι, των καταλήψεων. Της θείας Ναταλίας, του αγωνιστή Τζίμπη, του εξαρτημένου Γιάννη, του μικρού μετανάστη Ιμράν. Ένα καλοκαίρι σαν γλυκόπικρο νεράντζι.

Εξάρχεια - L' Orange amere
Η αρχική έκδοση του βιβλίου, όπως κυκλοφόρησε στη Γαλλία

Συγγραφείς: Δημήτρης Μαστώρος, Nicolas Wouters
Εικονογράφηση: Δημήτρης Μαστώρος
Μετάφραση: Μαρία Χρίστου
Επιμέλεια: Νάσος Βασιλόπουλος
Ημερομηνία έκδοσης: Δεκέμβριος 2017
Αριθμός σελίδων: 202
Διαστάσεις: 27x20
ISBN13: 9789609540384
Εκδότης: Χαραμάδα
Αρχική τιμή: 24,00€

🔎2669

Πώς δημιουργήθηκαν τα άλμπουμ αυτοκολλήτων «Panini»

Η ιστορία μιας αγαπημένης συνήθειας των πιτσιρικάδων και όχι μόνο… Ποιος δεν έκανε συλλογή αυτοκολλήτων, όταν ήταν μικρός; Ποιος δεν θυμάται τις ανταλλαγές και τις ατελείωτες ώρες παιχνιδιού με τα "χαρτάκια", στα διαλείμματα του σχολείου ή στις γειτονιές;

Κάθε χρόνο κυκλοφορούν στα περίπτερα φακελάκια με αυτοκόλλητα που καλούν τα παιδιά να ξεκινήσουν τη συλλογή και να συμπληρώσουν τα αντίστοιχα άλμπουμ. Αν και τα τελευταία χρόνια δεν είναι τόσο διαδεδομένα όσο παλαιότερες εποχές, ωστόσο δεν παύουν να αποτελούν μια ακόμη δημιουργική διέξοδο για τα πιτσιρίκια. Συνήθως, η θεματολογία τους προέρχεται από τον χώρο του ποδοσφαίρου, όμως μπορείτε να βρείτε άλμπουμ αυτοκολλήτων με διάφορα άλλα αθλήματα, με ζώα, με αυτοκίνητα ή εμπνευσμένα από διάσημες τηλεοπτικές σειρές ή ταινίες κινουμένων σχεδίων και όχι μόνο... Όμως, έχετε αναλογιστεί ποτέ πώς ξεκίνησαν όλα αυτά; Ποιο ήταν το πρώτο άλμπουμ με αυτοκόλλητα που δημιουργήθηκε και ποιος το έφτιαξε;

Όλα άρχισαν μία ημέρα που ο Ουμπέρτο δέχτηκε ένα γράμμα στο σπίτι του. Το γραμματόσημο πάνω στον φάκελο έδειχνε την προέλευσή του. Ήταν από την Ιταλία, την πατρίδα του, την χώρα την οποία εγκατέλειψε για να ξεκινήσει μια νέα ζωή πέρα από τον Ατλαντικό, στη Βενεζουέλα το 1957.

Ταλαντούχος μηχανικός, ο Ουμπέρτο είχε απολυθεί από το εργοστάσιο της Maserati, της εταιρίας αυτοκινήτων στην Μόντενα, την ιδιαίτερη πατρίδα του. Είχε συλληφθεί να την «πέφτει» στην ερωμένη του εργοδηγού και απολύθηκε σχεδόν επί τόπου. Κουβαλώντας αυτή την «ντροπή», αποφάσισε να ρίξει μαύρη πέτρα πίσω του και να φύγει για την Λατινική Αμερική και να εργαστεί στις πετρελαιοπηγές.

Όταν ο Ουμπέρτο άνοιξε την επιστολή, κατάλαβε αμέσως ποιος ήταν ο αποστολέας. Ο τρόπος γραφής, αλλά και η υπογραφή του φαίνονταν οικεία. Ήταν ένα από τα τρία του αδέρφια, ο Τζιουζέπε. «Γύρνα πίσω στην Ιταλία. Σε χρειαζόμαστε. Η Αμερική είναι εδώ τώρα», του έγραφε ο Τζιουζέπε προτρέποντάς τον να επιστρέψει ξανά στην χώρα του.

Την Ιταλία, εκείνη την εποχή, μπορούσες να την χαρακτηρίσεις ως χώρα της ευκαιρίας. Στα μέσα της δεκαετίας του '50 και στις αρχές του '60, η χώρα ανθούσε. Ένα οικονομικό θαύμα είχε πραγματοποιηθεί. Είχε ξεκινήσει η ανάπτυξη και η ζωή των Ιταλών γινόταν καλή.

Η οικογένεια του Ουμπέρτο είχε ένα περίπτερο στην Corso Duomo, την κεντρική πλατεία της Μόντενα. Την εποχή που τα αδέρφια εργάζονταν εκεί, ο Τζιουζέπε μαζί με τον άλλον αδερφό, Μπενίτο, είχαν μία φαεινή ιδέα. Όλοι οι πελάτες τους διάβαζαν για το ποδόσφαιρο στις ροζ σελίδες της "La Gazzetta dello Sport", ενώ δεν σταματούσαν να ακούνε τις εκπομπές με τους αγώνες και τις μεταδόσεις στο ραδιόφωνο. Έτσι, οι ίδιοι σκέφτηκαν γιατί να μην προσπαθήσουν να επωφεληθούν από αυτό το πάθος που είχε κατακλύσει τους συμπατριώτες τους.

Η ιδέα τους ήταν απλή αλλά και πρωτότυπη. Αποφάσισαν να δημιουργήσουν ένα άλμπουμ, ένα άλμπουμ με αυτοκόλλητα. Το πρωτότυπο, «Calciatori 1960-1961», δεν είδε ποτέ το φως της δημοσιότητας. Ήταν την επόμενη χρονιά που γίνεται γνωστό και προκαλεί πανικό. Με εξώφυλλο τον τεράστιο Νιλς Λίντχολμ της Μίλαν να κάνει κεφαλιά με την μπάλα, το άλμπουμ γίνεται ανάρπαστο. Άνθρωποι έρχονταν ξανά και ξανά για να αγοράσουν τα αυτοκόλλητα.

Τα αδέρφια Πανίνι δεν προλάβαιναν τις παραγγελίες. Και για τον λόγο αυτό ο Τζιουζέπε το 1964 απευθύνθηκε στον Ουμπέρτο για να τους βοηθήσει. Ο Μπενίτο είχε αναλάβει τη διανομή, ενώ ο Φράνκο ήταν ο διαχειριστής. Το θέμα όμως ήταν ότι χρειάζονταν κι έναν μηχανικό. Ο Ουμπέρτο απάντησε καταφατικά στο κάλεσμα του αδερφού του, επέστρεψε στην Μόντενα όπου κι εφηύρε το Fifimatic, ένα μηχάνημα που μπορούσε να κόβει, να αναμιγνύει και να συσκευάζει τα αυτοκόλλητα! Πλέον κανένας δεν θα μπορούσε να τους ανταγωνιστεί.

Η επιχείρηση Πανίνι ήταν αυστηρά οικογενειακή μέχρι το 1988 και από τότε έχει αλλάξει πολλούς ιδιοκτήτες ανάμεσά τους και η Marvel Entertainment Group, προτού επανέλθει υπό ιταλική κατοχή το 1999. Είναι χαρακτηριστικό ότι την περσινή χρονιά είχε κέρδη 637 εκατ. ευρώ και λειτουργεί σε 110 χώρες!

Ο Ουμπέρτο ήταν ο τελευταίος από τα αδέρφια Πανίνι που παρέμενε εν ζωή και ο θάνατος του στις 29 Νοεμβρίου 2013, σε ηλικία 83 ετών, βάζει τέλος σε μία εποχή. Μπορεί πλέον να μην είναι κανένας από τα αδέρφια εν ζωή αλλά αφήνουν πίσω μία μεγάλη πολιτιστική κληρονομιά.

Το όνομά τους είναι γνωστό σε όλο τον κόσμο, αλλά και στην Ιταλία, έχει μια ιδιαίτερη σημασία. Σε όλη την χώρα από την Σικελία μέχρι τα σύνορα με την Ελβετία και την Αυστρία, στις εκκλησίες και στις πλατείες, παιδιά κρατούσαν στα χέρια τους χαρτάκια που έγραφαν "Ce l’ho-Ce lo manca" ("Αυτό που έχω-Αυτό που λείπει"). Ήταν ένας απλός τρόπος για να τιμήσουν έναν άνθρωπο που συνδύασε την παρουσία του με πολλές γενιές και το όνομά του ακούγεται μέχρι σήμερα.

Γεμίζοντας τις σελίδες της ομάδας σου αλλά και ολόκληρο το άλμπουμ στο σύνολό του ήταν μία πολύ ικανοποιητική αίσθηση. Με τον τρόπο αυτό αυξανόταν η γνώση αλλά και η εμπειρία στο χώρο του ποδοσφαίρου. «Υπήρχε χρόνος για να μάθουν τα ονόματα όχι μόνο των μεγάλων ομάδων, αλλά ακόμα και των αναπληρωματικών της Πίζας», ανέφερε ένα σχόλιο στην "Corriere della Sera" για την επίδραση των Πανίνι στα παιδιά.

Εκτός από γνώση οι Πανίνι δημιούργησαν και θρύλους. Ο μέσος και αρχηγός της Ίντερ, Μπρούνο Μπόλτσι είναι γνωστός στο ευρύτερο κοινό για το γεγονός ότι είναι το πρώτο αυτοκόλλητο Πανίνι που δημιουργήθηκε το 1961-62 παρά για το γεγονός ότι κατέκτησε το "Scudetto" την επόμενη σεζόν.

Δεν είναι λίγοι οι ποδοσφαιριστές που έγιναν διάσημοι παρότι μέσα στον αγωνιστικό χώρο δεν διακρίνονταν ιδιαίτερα για τις τεχνικές τους αρετές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι "Introvabili" που σημαίνει "Οι δυσεύρετοι" και την αποτελούσαν ο δυναμικός αμυντικός της Νοβάρα, Τζιοβάνι Ουντόβιτσιτς, με το φαλακρό κεφάλι και το μουστάκι, ο λίμπερο της Γιουβέντους, Ερνέστο Καστάνο, καθώς κι ένα μέλος της μεγάλης Ίντερ, ο Τζιανφράνκο Μπεντίν.

Ο πιο διάσημος από όλους, όμως, ήταν ο τερματοφύλακας της Αταλάντα, Πιερλουίτζι Πιτσαμπάλα. Όταν ο Πανίνι είχε στείλει τους φωτογράφους στο Μπέργκαμο για να φωτογραφήσει τους ποδοσφαιριστές ενόψει της σεζόν 1963-64 ο Πιτσαμπάλα ήταν τραυματίας και απουσίαζε από την φωτογράφηση. Το λεύκωμα πήγε για εκτύπωση χωρίς το όνομά του. Μήνες αργότερα κυκλοφόρησε νέο άλμπουμ έχοντας τον πορτιέρο των Μπεργκαμάσκι μέσα και είναι από τα πιο δυσεύρετα πλέον.

Επίσης, παλιά αυτοκόλλητα παραμένουν συλλεκτικά. Μπορεί να μην έχουν την ίδια αξία όπως αυτό του Όνους Βάγκνερ (η πιο διάσημη κάρτα μπέιζμπολ) που κάποτε ανήκε στον θρύλο του χόκεϊ επί πάγου Γουέιν Γκρέτσκι, η οποία εκτιμάται σε περίπου 3 εκατομμύρια δολάρια σε αξία, αλλά έχουν και αυτά την αξία τους. Μία βόλτα να κάνει κανείς στο διαδίκτυο θα βρει ένα πλήρες αντίγραφο του πρώτου άλμπουμ της σεζόν 1961-62 να αποτιμάται για 2.500 ευρώ!

Το σίγουρο είναι ότι μιλάμε για μία πραγματική ομορφιά. Τα πρόσωπα για τα αυτοκόλλητα αλλάζουν από εποχή σε εποχή και μαζί τους οι εμφανίσεις των ομάδων όπως και η εξωτερική μορφή των πρωταγωνιστών. Παρόλα αυτά ένας παίκτης βρίσκεται στο εξώφυλλο από το 1965. Ο λόγος για τον Κάρλο Παρόλα ο οποίος κατέκτησε δύο φορές το πρωτάθλημα με την Γιουβέντους, αλλά έγινε διάσημος κυρίως για το τέλειο ψαλίδι σε έναν αγώνα απέναντι στην Φιορεντίνα, στις 15 Ιανουαρίου του 1950. Μπορεί ο Παρόλα να μην είχε σκοράρει -το ψαλίδι ήταν απομάκρυνση της μπάλας από την μικρή περιοχή της Γιουβέντους σε μία «λευκή» ισοπαλία- αλλά αισθητικά το ψαλίδι αυτό άγγιξε την τελειότητα.

Ο φωτογράφος Κοράντο Μπιάνκι κατάφερε με την κάμερά του να αποτυπώσει το ψαλίδι το οποίο στη συνέχεια έγινε το σύμβολο των άλμπουμ κάνοντας τον Παρόλα αθάνατο. Οι Πανίνι, πάντως, δεν παρήγαγαν μόνο άλμπουμ ή αυτοκόλλητα. Μας δίδαξαν πολλά πράγματα για το παιχνίδι αλλά και για την κοινωνία της εποχής.

Άλλωστε, τότε οι άνθρωποι δεν είχαν τις απεριόριστες επιλογές που έχουμε σήμερα. «Υπήρχε ένα συγκεκριμένο άλμπουμ, μία ενδεκάδα, ένα πρωτάθλημα, και μία συγκεκριμένη ώρα για τα παιχνίδια και η Κυριακή σου αποκτούσε νόημα», έγραψε η "Corriere" για να προσθέσει: «Με κάθε σεβασμό στην σημερινή ποδοσφαιρική Ιταλία, δεν σημαίνει ότι το παλιό ήταν καλύτερο, απλά ήταν διαφορετικό. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να το επαναφέρουμε ή να το κυνηγήσουμε, αλλά το σίγουρο είναι ότι θα πρέπει να το θυμόμαστε γιατί το παρελθόν εξακολουθεί να έχει κάτι να μας διδάξει»...

Μπορεί με το πέρασμα του χρόνου οι αναμνήσεις να σβήνουν σιγά-σιγά αλλά όχι εκείνη των άλμπουμ Πανίνι. Ο Ουμπέρτο και τα αδέρφια του μπορεί πλέον να μην συνεχίζουν, αλλά το έργο τους παραμένει βαθιά μέσα στην λαϊκή συνείδηση της Ιταλίας, ελπίζοντας ότι δεν θα ξεχαστεί.

Μέρος του κειμένου προέρχεται από το gazzetta.gr
Επιμέλεια παρουσίασης: Πλαφουτζής Παναγιώτης

🔎2312