Η Βιαμάξ στο Σουδάν

Όταν η Ελλάδα είχε βαριά βιομηχανία
και έκανε εξαγωγές στο εξωτερικό

Τὸν Ἰανουάριο τοῦ 1968 ὁλοκληρώθηκε ἡ φόρτωσις τῆς δευτέρας σειρᾶς λεωφορείων F-600 Βιαμάξ, τὰ ὁποῖα συνδύαζαν τὴ φινέτσα τῶν ἑλληνικῶν ὑπεραστικῶν 1113 μὲ τὴν ἀντοχὴ τῶν κινητήρων καὶ τοῦ ἁμαξώματος τοῦ τύπου F-580.
Οἱ ἐφημερίδες ἔγραψαν τότε: «Τραῖνα τῆς Ἐρήμου» ἀπεκάλεσαν οἱ Σουδανοί, τὰ ἤδη κυκλοφοροῦντα ἐκεῖ εἰδικὰ λεωφορεῖα βαρέος τύπου τῆς #ΒΙΑΜΑΞ. Εἶναι 60 καθημένων καὶ δύνανται νὰ μεταφέρουν φορτίο 4 τόννων στὴν ὀροφή. Τὸ δεύτερο μέρος τῆς παραγγελίας ἐφορτώθη πρὸ ἡμερῶν ἐπὶ τοῦ ἀτμοπλοίου ALIAKMON μὲ μεταφόρτωσιν εἰς Ἀμβοῦργον, μέσῳ τοῦ Ἀκρωτηρίου Καλῆς Ἐλπίδος διὰ Σουδάν».

Τί μαθαίνετε ἀπὸ τὴν παροῦσα ἀνάρτηση, συμφώνως πρὸς τὶς σημειώσεις τοῦ Χ.Κ.Λ.:
1. Ὁ σχεδιασμὸς τῶν F-600 ἦταν ἀπολύτως ἑλληνικὸς καὶ ἐγκρίθηκε πανηγυρικὰ ἀπὸ τὴν Mercedes Benz διότι ἦταν ἕνα ἀκόμα ἔργο τῶν μεγάλων μηχανικῶν τῆς ἐποχῆς Ἀντωνίου Ρίζου καὶ Ἰωάννου Δρακούλη. Διέθετε αὐτοφερόμενο ἁμάξωμα (τύπου monocoque) πρωτογενοῦς ἑλληνικοῦ σχεδιασμοῦ, τὸ ὁποῖο παρεῖχε μεγάλη στρεπτικὴ ἀκαμψία, ἀπαραίτητη γιὰ κίνηση σὲ ἀνώμαλο ἔδαφος χωρὶς δρόμους.
2. Μετά τὴν ἐπιτυχία των μοντέλων R495 καὶ R514 οἱ Γερμανοὶ μηχανικοὶ τῆς Mercedes ἔκαναν λόγο περὶ τοῦ «ἀνθεκτικοτέρου λεωφορείου τῆς ἐποχῆς» (Der langlebigste Bus seiner Zeit) διότι δοκιμάστηκε σκληρὰ καὶ ἀπέδειξε ὅτι ὄντως μποροῦσε νὰ σηκώσει φορτία 4 τόννων στὴν ὀροφή, συνθήκη ἀπαραίτητη γιὰ τὶς μεταφορὲς στὸ Σουδάν, ὅπου τὰ λεωφορεῖα λειτουργοῦσαν οὐσιαστικὰ ὡς μεικτὰ ὀχήματα (ἐπιβατικὰ καὶ ἐμπορευματικά).
3. Λέγεται ὅτι τὸ σχέδιο τῆς ἐνισχυμένης ὀροφῆς ἦταν ἔμπνευση τοῦ Ρίζου καὶ βασίστηκε σὲ μελέτες ἀντοχῆς ποὺ εἶχαν γίνει σε ὑπεραστικὰ λεωφορεῖα 32 καὶ 24 θέσεων, καθὼς καὶ ἀγόνων τῶν ἑλληνικῶν ΚΤΕΛ. Πάνω σ’ αὐτὸ τὸ τεχνικὸ πλαίσιο, ὁ Δρακούλης δημιούργησε τὴν ἐξωτερικὴ ἐμφάνιση τῶν F-600 βελτιώνοντας περαιτέρω τὸν κομψὸ καὶ ἀεροδυναμικὸ σχεδιασμὸ αὐτῶν τῶν λεωφορείων.
4. ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΕΣ:
Α. Μηχανικὰ Μέρη καί Ἀπόδοση
Κινητῆρας: Συνήθως ἔφεραν πετρελαιοκινητῆρες Mercedes-Benz 352Α ἢ Ford (ἐξαρτάτο ἀπὸ τὴν ἀκριβὴ σειρὰ τῆς παραγγελίας), οἱ ὁποῖοι ἐπιλέγονταν γιὰ τὴν ἀξιοπιστία τους σὲ συνθῆκες ἐλλείψεως ἐξειδικευμένης συντηρήσεως.
Σύστημα Ψύξεως: Ὑπερμέγεθες ψυγεῖο καὶ ἐνισχυμένο σύστημα ψύξης κινητῆρα γιὰ νὰ ἀνταπεξέρχεται στὶς θερμοκρασίες της Σαχάρας ποὺ συχνὰ ξεπερνοῦσαν τοὺς 45-50°C. Οἱ πατέντες τῶν ψυγείων ἔγιναν στὸ ἐργοστάσιο «Τουρνικιώτη» καὶ στὰ ἐργαστήρια ἐπὶ τῆς Ἱερᾶς Ὁδοῦ καὶ ἀποδείχθηκαν ἀνθεκτικότερα ἀπὸ κάθε ἄλλο ἀνταγωνιστικό εὐρωπαϊκό.
Ἀνάρτηση: Ἐνισχυμένα φύλλα σούστας καὶ ἀμορτισὲρ βαρέος τύπου γιὰ τὴν ἀπορρόφηση τῶν κραδασμῶν στὴν ἄμμο καὶ τὶς πέτρες.
Β. Μελέτη καὶ Εἰδικὸς Σχεδιασμὸς γιὰ τὸ Σουδάν
Φιλτράρισμα Ἀέρος: Εἰδικὰ φίλτρα ἀέρος (συνήθως διπλά ἢ λαδιοῦ) γιὰ τὴν προστασία τοῦ κινητῆρος ἀπὸ τὴν εἰσχώρηση λεπτῆς ἄμμου τῆς ἐρήμου.
Ἐσωτερικὴ Διαρρύθμισις: Ἁπλὸς καὶ λειτουργικὸς σχεδιασμὸς μὲ ὑλικὰ ἀνθεκτικὰ στὴ σκόνη καὶ τὴ σκληρὴ χρήση, καθὼς καὶ πρόβλεψη γιὰ μέγιστο δυνατὸ ἐξαερισμό τῆς καμπίνας.
5. Ὅταν πραγματοποιήθηκε ὁ διεθνὴς διαγωνισμὸς γιὰ τὴν προμήθεια τῶν λεωφορείων στὸ Σουδὰν, ἡ Βιαμὰξ βρέθηκε ἀπέναντι σὲ ἄλλες μεγάλες εὐρωπαϊκὲς βιομηχανίες. Χάρη στὸ πρωτογενὲς καὶ ἐπιστημονικὰ τεκμηριωμένο σχέδιο τῶν Ἑλλήνων μηχανικῶν Ρίζου καὶ Δρακούλη, κέρδισε μὲ ἄνεση ἐπειδὴ προσέφερε τὴν εἰδικὴ μετατροπὴ στὴν ὀροφὴ ποὺ ἀναβάθμιζε τὸ λεωφορεῖο σὲ ὑπερανθεκτικὸ ὄχημα μεταφορᾶς ἀνθρώπων καὶ ἀγαθῶν. Γι’ αὐτὸ οἱ Σουδανοὶ ἀποκάλεσαν τὰ λεωφορεῖα αὐτὰ «Τραῖνα τῆς Ἐρήμου», ἀναγνωρίζοντας τὴν ἀξιοπιστία τους, ἐπειδὴ πήγαιναν σὲ διαδρομὲς ὅπου ἄλλα ὀχήματα ἀδυνατοῦσαν νὰ ἀνταπεξέλθουν.
6. Η μεταφόρτωση ἀπὸ τὸ Ἀκρωτήριο τῆς Καλῆς Ἐλπίδος ὑποδηλοῖ ὅτι ἦταν κλειστὴ ἡ Διώρυγα τοῦ Σουὲζ ἐξ αἰτίας τῶν ἀραβοϊραηλινὼν συρράξεων (μετὰ τὸν Πόλεμο τῶν Ἕξι Ἡμερῶν τοῦ Ἰουνίου 1967).

Θέλετε να μάθετε περισσότερα για τα παλιά λεωφορεία; Επισκεφθείτε το εξειδικευμένο blog "BUS OLDTIMERS & REBUILDERS - ΠΑΛΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΛΕΩΦΟΡΕΙΑ" πατώντας εδώ ή χρησιμοποιώντας τον μόνιμο σύνδεσμο που βρίσκεται στις προτεινόμενες από εμάς ιστοσελίδες, στην δεξιά στήλη της σελίδας μας!

Ευχαριστούμε τον φίλο Χάρη Λαζαρόπουλο για την παραχώρηση του κειμένου.

🔎5318🔎

Το πρώτο τηλεοπτικό σήμα έναρξης του MEGA CHANNEL

Να πέσει το σήμα!!!
Έτσι μας συστήθηκε το MEGA CHANNEL, το Μεγάλο Κανάλι, στις 20 Νοεμβρίου 1989, όταν εξέπεμψε για πρώτη φορά. Ήταν ο πρώτος χρονολογικά ελληνικός ιδιωτικός τηλεοπτικός σταθμός πανελλαδικής εμβέλειας.
Ότι ακολούθησε μετά, είναι πλέον Ιστορία...

Δείτε το video και θυμηθείτε...

🔎4613

Joy-Toy: Τα ελληνικά πλαστικά παιχνίδια που αγαπήσαμε

Για δεκαετίες συντρόφευσαν τα Ελληνόπουλα σε ατελείωτες ώρες παιχνιδιού, μαθαίνοντάς τα τους κανόνες οδικής κυκλοφορίας. Η εταιρεία "Αφοι A. Bιδάλη Α.Β.Ε.Ε.", δραστηριοποιήθηκε από τα μέσα του 1950 έως τα τέλη του 1990. Μπήκε σε κάθε ελληνικό σπίτι, χαρίζοντας αμέτρητες ώρες υγιούς παιχνιδιού και χαράς!

«Μετά την Κατοχή, ως νέοι αναζητούσαμε εργασιακή απασχόληση. Ήμασταν πέντε αδέρφια, ο πατέρας μας επιπλοποιός, βγάζαμε ίσα-ίσα τα προς το ζην. Ο μεγάλος αδελφός μου, ο Γιάννης, έπιασε δουλειά στο λογιστήριο μιας εταιρείας πλαστικών, ως απόφοιτος Ανώτατής Εμπορικής, και είδε την ανάπτυξη που είχε ο κλάδος. Τα πλαστικά, αντικείμενα καθημερινής χρήσης, ήταν τότε πρωτόγνωρα για εμάς. Τότε "έπεσε" η ιδέα να ξεκινήσουμε μια βιοτεχνία πλαστικών παιχνιδιών».

Όλα ξεκίνησαν από ένα υπόγειο γκαράζ
Κάπως έτσι ξεκίνησε η ιστορία της Joy-Toy, μιας από τις πιο επιτυχημένες εταιρείες παραγωγής παιχνιδιών, που μπήκε σε κάθε ελληνικό σπίτι μέχρι και τα μέσα της δεκαετίας του ’90 με τα διάσημα αυτοκινητάκια της. Από το μπαλκόνι του σπιτιού του στην Πεύκη, ο 90χρονος σήμερα Λευτέρης Βιδάλης (πλέον ο μόνος εν ζωή από τα αδέλφια που δημιούργησαν την εταιρεία) διηγείται με αξιοθαύμαστη λεπτομέρεια πώς τρεις άνθρωποι ξεκίνησαν με μια ιδέα από ένα υπόγειο στην Κυψέλη, έφθασαν να δημιουργήσουν εργοστάσιο και πώς αργότερα ακολούθησαν την πτωτική πορεία της υπόλοιπης ελληνικής παιχνιδοβιομηχανίας.
«Τα αδέλφια μου, ο Γιάννης και ο Βαγγέλης, παρήγγειλαν με γραμμάτια μία χειροκίνητη μηχανή, μία πρέσα πολύ μικρής ικανότητας. Έκαναν ένα μοντέλο σε ξύλο ή πλαστελίνη, το έδιναν σε ένα χυτήριο που το "έχυνε" σε χαλκό. Ξεκίνησαν με ένα γουρουνάκι-κουμπαρά, μπιμπελό, μια μικρή τραπεζαρία και ένα μικρό κουκλάκι στα μέσα της δεκαετίας του ’50. Και οι τρεις μαζί πλέον, τα πουλούσαμε σε αποθήκες ψιλικών στην Αθήνα. Τότε, λοιπόν, ήταν στη μόδα να φτιάχνουν γλειφιτζούρια με ένα μπαστουνάκι. Είχε την ιδέα ο αδελφός μου, ο Γιάννης, να προσθέσουμε στο μπαστουνάκι ένα κουκλάκι. Η ιδέα πέτυχε, πιάσαμε κάποια λεφτά, πήραμε μια νέα μηχανή, ημιαυτόματη».
Η εταιρεία ονομάστηκε «Αφοί Α. Βιδάλη». Η πρώτη μεγάλη παραγγελία ήρθε… μέσω απορρυπαντικού.
«Ήρθε το "Tide" στην Ελλάδα και γύρευαν να βάλουν μέσα πλαστικά ζωάκια ως δώρο. Πήραμε τη δουλειά, ήταν η πρώτη μεγάλη μας παραγγελία. Πήραμε καινούργιες πρέσες αυτόματες, όλα στο υπόγειο του σπιτιού μας στην Κυψέλη. Δούλευαν σε εμάς πολλοί νέοι της γειτονιάς».

Το πρώτο κουρσάκι
Η κίνηση, όμως, που καθιέρωσε την εταιρεία στις καρδιές των παιδιών της εποχής ήταν η δημιουργία των περίφημων αυτοκινήτων.
«Κάναμε το πρώτο μας κουρσάκι (PORSCHE No 1). Τραβιόντουσαν τα αυτοκινητάκια, είχαν πέραση. Σε λίγο φτιάχναμε μόνο αυτοκινητάκια. Ο χώρος πια δεν έφθανε, πήραμε ένα οικόπεδο στη Λυκόβρυση και χτίσαμε εργοστάσιο. Από τις αποθήκες περάσαμε στους πλασιέ, μετά μας έμαθαν τα μαγαζιά και μας έκαναν παραγγελίες απευθείας. Ξεκινήσαμε τις συσκευασίες. Κάθε αυτοκινητάκι είχε το δικό του νούμερο. Θέλαμε όμως και μία φίρμα και έτσι προέκυψε το λογότυπο και το όνομα Joy-Toy».
Οι σειρές των αυτοκινήτων γρήγορα εμπλουτίστηκαν. Αγωνιστικά, επιβατικά, φορτηγά, μπετονιέρες, λεωφορεία. Ακολούθησαν τα μικρά αξεσουάρ, όπως τα φανάρια (που άλλαζαν χρώμα χάρη σε έναν απλό μηχανισμό), το βενζινάδικο, οι πινακίδες σήμανσης. Ίσως το διασημότερο από όλα ήταν ένα πούλμαν Mercedes.
«Πήγε ο αδελφός μου, ο Βαγγέλης, στην εταιρεία και ζήτησε άδεια. Του την έδωσαν, χωρίς λεφτά. Παιδευτήκαμε πολύ με το σχέδιο, πέντε χρόνια χρειάστηκε ο Βαγγέλης, εξαίρετος τεχνίτης, για τα καλούπια. Μερικά χρόνια μετά, στην έκθεση παιχνιδιού στη Νυρεμβέργη έρχεται ένας Γερμανός, το κοιτά και μας κάνει παραγγελία 100.000 κομμάτια. Ήταν μεγάλη επιτυχία».

Μέρος της επιτυχίας της ελληνικής παιχνιδοβιομηχανίας, μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’70, οφειλόταν στις πολύ υψηλότερες τιμές που είχαν τα εισαγόμενα (κυρίως από Γερμανία και Αμερική) παιχνίδια. «Στα τέλη του ’80 άρχισε η ύφεση. Πήγαιναν οι έμποροι στην Κίνα και γύριζαν με ολόκληρα κοντέινερ, πλημμύρισε η αγορά με πάμφθηνα παιχνίδια».
Η Joy-Toy έκλεισε στα μέσα της δεκαετίας του ’90, το 2003 πουλήθηκε η εταιρεία μαζί με το κτίριό της.
«Κάθε τόσο μας βρίσκει κάποιος συλλέκτης και ζητεί αυτοκινητάκια από αυτά που φτιάχναμε. Ακούω και από τα παιδιά μου ότι υπάρχει κόσμος που ακόμα τα θαυμάζει, τα αναζητεί!»...

🔎4018

Η ιστορία της Ήβη

Νοσταλγία, με γεύση Ήβη…

Η δημιουργία της ΗΒΗ χρονολογείται το 1926, όταν ο ιδρυτής της, Νίκος Παναγόπουλος, δημιούργησε μία μικρή βιομηχανία αναψυκτικών στο Μαρούσι, την οποία και ονόμασε HBH για να θυμίζει τη θεά που δρόσιζε με νέκταρ τους Ολύμπιους θεούς. Έτσι λοιπόν, η ΗΒΗ άρχισε να δροσίζει τους κατοίκους του Δήμου Αμαρουσίου, ενώ σταδιακά όλοι οι Αθηναίοι απολάμβαναν την περίφημη σόδα και γκαζόζα ΗΒΗ.

Οι δεκαετίες του '50 και του '60 αποτέλεσαν σταθμούς στην ιστορία της, καθώς τότε ξεκίνησε η παραγωγή της πορτοκαλάδας ΗΒΗ -με και χωρίς ανθρακικό- ενώ λίγα χρόνια αργότερα κυκλοφορεί για πρώτη φορά στην ελληνική αγορά και η λεμονίτα. Ταυτόχρονα, αυξάνεται η διανομή των προϊόντων της σε όλη τη χώρα, και πλέον η ΗΒΗ καταφέρνει να συνδέσει το όνομα της με την καθημερινότητα του Έλληνα… Αγαπημένες στιγμές από τα παλιά, που ακόμα και οι νεότεροι θυμούνται, έχουν ταυτιστεί με τα χρώματα, τα αρώματα και τη δροσερή γεύση του αγαπημένου αναψυκτικού της Ελλάδας.

Το πρώτο εργοστάσιο της Ήβη

Στις δεκαετίες που ακολουθούν (1960–1970), η ΗΒΗ εξαγοράζει την πηγή «Καραντάνη» και ξεκινά η κυκλοφορία του εμφιαλωμένου νερού ΗΒΗ Λουτράκι, ενώ το 1990 αποτελεί άλλη μία χρονιά-ορόσημο για την ΗΒΗ, καθώς διευρύνει της «οικογένεια» της με το λανσάρισμα των χυμών ΗΒΗ.
Το 1993 λανσάρεται ο πολυβιταμινούχος χυμός "Ηβη Energy 7"! 8 φρούτα με 7 βιταμίνες για φυσική ενέργεια και απόλαυση!

Από το 2000 έως σήμερα, η ΗΒΗ ενισχύει την εικόνα της με νέες πρωτότυπες διαφημιστικές καμπάνιες, λανσαρίσματα νέων προιόντων και δυνατές συνεργασίες, τόσο για τα αναψυκτικά όσο και για τους χυμούς, κερδίζοντας μια θέση στην καρδιά των Ελλήνων καταναλωτών.

Φορτηγό της Ήβη στην διασταύρωση της οδού Σταδίου

με την οδό Πατησίων

Το 2004 λανσάρονται οι παιδικοί χυμοί "Ηβη Go"! Η Ηβη συνδυάζει την υπέροχη γεύση και τις βιταμίνες των φρούτων με τους αγαπημένους ήρωες των παιδιών, τα Looney Tunes! Τέλος, το 2014, η εταιρεία λανσάρισε τη νέα σειρά "Ήβη Χωρίς Ζάχαρη", για απόλυτη δροσιά χωρίς τύψεις!

Το 2012, ο Συνδέσμος Ελληνικών Βιομηχανιών Τροφίμων, τιμώντας την Ηβη, τη μάρκα που έχει μεγαλώσει μαζί με τους καταναλωτές της χωρίς να έχει χάσει ούτε μια «σταγόνα» από τη φρεσκάδα της, προχώρησε σε μία «χρυσή βράβευση», για τα 86 χρόνια συνεχούς παρουσίας της στην Ελληνική αγορά!

Η βράβευση πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 29 Ιουνίου 2012, στην Αίγλη Ζαππείου, στο πλαίσιο του συνεδρίου «1912–2012: 100 χρόνια ιστορίας της Ελληνικής αγοράς Τροφίμων και Ποτών», που τελεί υπό την αιγίδα του Σ.Ε.Β.Τ. και αφορά εταιρείες και προϊόντα που έχουν «γράψει ιστορία» στην ελληνική αγορά Τροφίμων και Ποτών, με στόχο να σταλεί ένα αισιόδοξο μήνυμα για το μέλλον της βιομηχανίας Τροφίμων και Ποτών στην Ελλάδα!

Όταν σκέφτεσαι αναψυκτικό με αυθεντική γεύση πορτοκαλάδας, ένα όνομα σου έρχεται στο νου: Ήβη...

Η ιστορία της Pepsi Cola

Αναψυκτικό τύπου Cola (νερό, ζάχαρη, εκχύλισμα Colaς, ανθρακικό οξύ και καραμελόχρωμα, τα βασικά συστατικά του), που παράγεται από την αμερικανική εταιρεία PepsiCo. Ξεχωρίζει για τη γλυκύτερη γεύση του σε σχέση με τη μεγάλη του αντίπαλο Coca Cola, εξαιτίας της μεγαλύτερης ποσότητας ζάχαρης που περιέχει.

Η Pepsi Cola, όπως και η Coca Cola, είναι δημιούργημα ενός φαρμακοποιού. Ο Κάλεμπ Μπράνταμ (1867-1934) το καλοκαίρι του 1898 σκέφθηκε να φτιάξει ένα ποτό για να δροσίζει την πελατεία του στο Νιου Μπερν της πολιτείας της Βόρειας Καρολίνας. Ανέμιξε εκχυλίσματα Colaς, βανίλια και αιθέρια έλαια και δημιούργησε ένα αναψυκτικό, το οποίο ονόμασε Brad's Drink. Η μεγάλη επιτυχία του ποτού στην τοπική κοινωνία τον ώθησε να ξεκινήσει την εμπορική του εκμετάλλευση. Το μετονόμασε σε Pepsi Cola και ξεκίνησε διαφημιστική καμπάνια. Το όνομα Pepsi έχει ελληνικές ρίζες. Προέρχεται είτε από τη λέξη δυσπεψία (dyspepsia στα αγγλικά) μιας και ο Μπράνταμ το πρότεινε ως χωνευτικό ή τη λέξη πεψίνη (pepsin στα αγγλικά), το ένζυμο που διευκολύνει την πέψη.

Οι δουλειές πήγαιναν πολύ καλά κι έτσι ο Μπράνταμ αποφάσισε να ιδρύσει την εταιρεία The Pepsi Cola Company, την οποία στέγασε αρχικά στην αυλή του φαρμακείου του. Στις 16 Ιουνίου 1903 η Pepsi Cola κατοχυρώθηκε ως εμπορικό σήμα, ενώ στο τέλος του 1910 το αναψυκτικό είχε παρουσία σε 24 πολιτείες των ΗΠΑ, χάρη στο μοντέλο της δικαιόχρησης (franchising) που εφάρμοσε ο Μπράνταμ. Ο αμερικανός φαρμακοποιός υπήρξε και από τους πρώτους επιχειρηματίες που χρησιμοποίησε αυτοκίνητα ως μεταφορικά μέσα, αντί της πατροπαράδοτης άμαξας με άλογα.

Τη δεκαετία του '20 το επιχειρηματικό άστρο του Μπράνταμ άρχισε να δύει. Μία σειρά από παράτολμες επιχειρηματικές κινήσεις τον έφεραν στα πρόθυρα της χρεωκοπίας. Το 1929 η Pepsi έφθασε ένα βήμα πριν από την πτώχευση, εξαιτίας της Μεγάλης Ύφεσης και της σημαντικής αύξησης της διεθνούς τιμής της ζάχαρης.

Η εταιρεία πουλήθηκε στον επιχειρηματία Ρόι Μέγκαρτζελ, αλλά επτά χρόνια αργότερα το φάντασμα της πτώχευσης άρχισε να πλανάται και πάλι πάνω από το Νιου Μπερν, παρότι η Pepsi με μια έξυπνη τιμολογιακή πολιτική είχε κατορθώσει να απειλήσει την πρωτοκαθεδρία της Coca Cola.

Από το αδιέξοδο την έβγαλε το 1937 ο Τσαρλς Γκαθ, επικεφαλής μιας αλυσίδας καταστημάτων με ζαχαρωτά με την επωνυμία Loft. Ο Γκαθ ήθελε να κοντράρει την Coca Cola, επειδή δεν του έκανε αρκετή έκπτωση στα προϊόντα της και αποφάσισε να αγοράσει την ανταγωνίστριά της Pepsi. Την αναδιοργάνωσε και στα τέλη της δεκαετίας του '30 η Pepsi ήταν και πάλι μια υγιής επιχείρηση με κέρδη, μετά από 15 χρόνια απωλειών. Όμως ο Γκαθ βρέθηκε εκτός Loft με απόφαση των μετόχων της, επειδή παραμέλησε την εταιρεία προς χάρη του νέου του αποκτήματος.

Τη διεύθυνση της Pepsi τη δεκαετία του '40 ανέλαβε ο Γουόλτερ Μακ. Ο νέος πρόεδρος, γνωστός για τις προοδευτικές του ιδέες, αντελήφθη ότι η διαφημιστική πολιτική της εταιρείες αγνοούσε ένα μεγάλο και ανερχόμενο κομμάτι της Αμερικής, τους μαύρους, όταν δεν χρησιμοποιούσε τα εθνικά στερεότυπα εναντίον τους. Προσέλαβε μαύρους διαφημιστές και αναλυτές, ενώ χρησιμοποίησε το χαρτί του ρατσισμού, που ήταν καθεστώς τότε στην Αμερική, για να πλήξει την Coca Cola, η οποία δεν προσελάμβανε εύκολα μαύρους εργάτες. Από την άλλη πλευρά, η Coca Cola δεν έμεινε με σταυρωμένα τα χέρια. Χρησιμοποίησε συχνά βρόμικες μεθόδους για να πλήξει την ανερχόμενη αντίπαλο που απειλούσε στην πρωτοκαθεδρία της.

Η Pepsi φοβήθηκε ότι η μονομανία του Μακ θα τις έκανε κακό μακροπρόθεσμα κι έτσι ο Άλφρεντ Στιλ, που τον διαδέχθηκε στην προεδρία, προσανατολίστηκε στο χτίσιμο της εικόνας του προϊόντος, μια πολιτική που συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Το 1965 η "The Pepsi Cola Company" ενώθηκε με την εταιρεία τροφίμων "Frito Lay" και μετονομάσθηκε σε "PepsiCo".

Στις μέρες μας Pepsi Cola υπολείπεται σε μερίδια αγοράς της μεγάλης αντιπάλου της σε όλα τα κράτη του κόσμου, εκτός της Σαουδικής Αραβίας, του Πακιστάν και των γαλλόφωνων επαρχιών του Καναδά. Στη Ρωσία τα ποσοστά της μειώθηκαν ραγδαία μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού, επειδή ταυτίστηκε από τους καταναλωτές με την τέως Σοβιετική Ένωση, όπου είχε το αποκλειστικό προνόμιο στην παραγωγή προϊόντων τύπου Cola. Στις ΗΠΑ, η Pepsi κατέχει το 31,7% της αγοράς, ενώ η Coca Cola το 43,1%.

Η Pepsi εμφανίσθηκε στην ελληνική αγορά το 1973, τέσσερα χρόνια μετά την Coca Cola, που ευνοήθηκε σκανδαλωδώς από τους δικτάτορες. Τα δικαιώματα παραγωγής της τα πρώτα χρόνια είχε η εταιρεία αναψυκτικών ΗΒΗ-Παναγόπουλος. Το 1983 εξαγοράστηκε από την Pepsico και μετονομάστηκε σε PepsiCo-HBH. To 1999 δημιουργήθηκε μια νέα εταιρία, η Pepsi Bottling Company, η οποία απορρόφησε την PepesiCo-HBH. Η Pepsi τα τελευταία χρόνια έχει ανεβάσει κατακόρυφα τις πωλήσεις στη χώρα μας, χάρη στην τιμολογιακή της πολιτική, η οποία ευνοήθηκε και από την οικονομική κρίση. Μπροστάρης σε αυτή την αντεπίθεση είναι κυρίως το αναψυκτικό "Pepsi Twist" (Cola με λεμόνι), το οποίο παίζει χωρίς αντίπαλο αλλά και η "Pepsi Max", η οποία κυκλοφόρησε στην Ελλάδα πριν από την αντίστοιχη "Coca-Cola Zero"...

Η ιστορία της Coca-Cola

Την ώρα που οι εργάτες κατασκεύαζαν στο λιμάνι της Νέας Υόρκης το Άγαλμα της Ελευθερίας, κάπου 800 μίλια μακριά ένα άλλο μεγάλο αμερικανικό σύμβολο γεννιόταν, στις 8 Μαΐου του 1886.

Όπως πολλοί άνθρωποι που αλλάζουν το ρου της ιστορίας, έτσι κι ο Τζον Πέμπερτον, παλαίμαχος του Εμφυλίου Πολέμου και φαρμακοποιός στην Ατλάντα, εμπνεύστηκε από την απλή περιέργεια... Του άρεσε πολύ να πειραματίζεται με ιατρικές συνταγές. Εκείνο το απόγευμα έψαχνε να βρει κάποιο φάρμακο ταχείας καταπολέμησης του πονοκεφάλου και όπως ανακάτευε τα υλικά σε μια τρίποδη χάλκινη χύτρα, δημιούργησε ένα εύοσμο υγρό με χρώμα καραμέλας.

Όταν το πείραμα ολοκληρώθηκε, το πήγε στο φαρμακείο του Τζέικομπς, που βρισκόταν λίγο παρακάτω. Εκεί πρόσθεσαν στο μίγμα ανθρακούχο νερό και το έδωσαν στους πελάτες να το δοκιμάσουν. Όλοι συμφώνησαν ότι αυτό το νέο αναψυκτικό, το οποίο στην αρχική μορφή του και ως το 1905 περιείχε και ποσότητα κοκαΐνης, ήταν κάτι το ξεχωριστό. Έτσι, το φαρμακείο του Τζάκομπς άρχισε να το πουλά προς πέντε σεντς το ποτήρι. Ο λογιστής του Πέμπερτον, ο Φρανκ Ρόμπινσον, έδωσε στο μείγμα το όνομα Coca-Cola και το έγραψε με τον χαρακτηριστικό γραφικό του χαρακτήρα. Αυτό είναι το λογότυπο που χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα.

Διαφημιστική καταχώρηση της Coca-Cola από τα τέλη του 19ου αιώνα. 

Η τιμή της ήταν 5 σεντς.

Κατά το πρώτο έτος, η εταιρία πουλούσε περίπου 9 ποτήρια Coca Cola την ημέρα. Έναν αιώνα αργότερα, είχαν παραχθεί πάνω από 10 δισεκατομμύρια γαλόνια σιρόπι. Όμως, ο Πέμπερτον ήταν περισσότερο εφευρέτης παρά επιχειρηματίας και δεν είχε ιδέα ότι είχε εφεύρει ένα από τα σπουδαιότερα προϊόντα στον κόσμο. Τρία χρόνια αργότερα πούλησε την εταιρία του σ' έναν επιχειρηματία της Ατλάντα, τον Άστι Γκριγκς Κάντλερ, έναντι περίπου 2.300 δολαρίων.

Γεννημένος πωλητής, ο Κάντλερ μεταμόρφωσε την Coca Cola από μια εφεύρεση σε μια επιχείρηση. Γνώριζε πως υπήρχαν πολλοί διψασμένοι τριγύρω και βρήκε πανέξυπνους και καινοτόμους τρόπους να τους γνωρίσει αυτό το νέο και συναρπαστικό αναψυκτικό. Χάριζε κουπόνια για τη δωρεάν δοκιμή της Coca Cola και εξόπλιζε τα φαρμακεία που διέθεταν το προϊόν με ρολόγια, υδρίες, ημερολόγια και φαρμακευτικές ζυγαριές, που έφεραν το σήμα της. Μία επιθετική πρακτική, που αποδείχθηκε άκρως αποτελεσματική. Ως το 1895, ο Κάντλερ είχε κατασκευάσει εργοστάσια παραγωγής του σιροπιού στο Σικάγο, το Ντάλας και το Λος Άντζελες.

Ο Τζόζεφ Βίντενχαρμ, ένας επιχειρηματίας από το Μισισιπή, ήταν ο πρώτος που εμφιάλωσε το αναψυκτικό. Το πρώτο μπουκάλι πωλήθηκε στις 12 Μαρτίου του 1894, ενώ έστειλε 12 μποτίλιες και στον Κάντλερ, ο οποίος όμως δεν ανταποκρίθηκε με ενθουσιασμό. Παρότι ήταν ένας πανέξυπνος και καινοτόμος επιχειρηματίας, δεν κατάλαβε τότε ότι το μέλλον βρισκόταν στα εμφιαλωμένα αναψυκτικά, που θα μπορούσαν οι πελάτες να τα παίρνουν μαζί τους οπουδήποτε. Πέντε χρόνια αργότερα, το 1899, δύο δικηγόροι από την Τσατανούγκα, ο Μπέντζαμιν Φ. Τόμας και ο Τζόζεφ Β. Γουάιτζεντ, εξασφάλισαν το αποκλειστικό δικαίωμα εμφιάλωσης και πώλησης του αναψυκτικού, έναντι ενός δολαρίου.

Η επιτυχία του αναψυκτικού συνοδεύτηκε -μεταξύ άλλων- και από την εμφάνιση πολλών απομιμήσεων, γεγονός που δεν άρεσε καθόλου στην εταιρία. Έτσι, η διαφήμιση άρχισε να εστιάζει στην αυθεντικότητα της Coca Cola, παροτρύνοντας τους καταναλωτές να «Απαιτούν το Γνήσιο» και «Να μην δέχονται υποκατάστατα». Για το σκοπό αυτό αποφασίστηκε η δημιουργία κι ενός μπουκαλιού με χαρακτηριστικό σχήμα. Το 1916, η Εταιρία Ρουτ Γκλας από την Ιντιάνα άρχισε να παράγει το διάσημο μπουκάλι με τις καμπύλες, το οποίο αποδείχτηκε εξαιρετικά επιτυχημένο -και εξακολουθεί να υπάρχει έως και σήμερα- χάρη στην ελκυστική του εμφάνιση, το πρωτότυπο σχέδιο και το γεγονός ότι ακόμη και στο σκοτάδι μπορούσες να αναγνωρίσεις το γνήσιο προϊόν.

Από τις αρχές του 19ου αιώνα, η Coca Cola άρχισε να εισχωρεί στην Κούβα, στο Πουέρτο Ρίκο, στη Γαλλία και σε άλλες χώρες, για να κατακτήσει τελικά όλο τον κόσμο. Στην Ελλάδα, το Γενικό Χημείο του Κράτους έδωσε το πράσινο φως για την κυκλοφορία της στις 11 Φεβρουαρίου του 1964 αλλά χρειάστηκαν πέντε χρόνια μέχρι να κάνει την εμφάνισή της στα ράφια των καταστημάτων, στις 10 Αυγούστου του 1969.

Τον Απρίλιο του 1985 αποφασίστηκε η αλλαγή της σύνθεσης του διάσημου αναψυκτικού, για πρώτη φορά έπειτα από 99 χρόνια! Σε δοκιμές γεύσης οι καταναλωτές ενθουσιάστηκαν αλλά στον πραγματικό κόσμο οι άνθρωποι είχαν αναπτύξει ένα βαθύ συναισθηματικό δέσιμο με την αυθεντική Coca-Cola κι εκλιπαρούσαν να τους τη δώσουν πίσω. Οι κριτικοί αποκάλεσαν την κίνηση αυτή ως τη μεγαλύτερη γκάφα στο μάρκετινγκ που είχε γίνει ποτέ. Έτσι, τον Ιούλιο του ίδιου χρόνου, η αυθεντική συνταγή επέστρεψε στην αγορά ως "Coca-Cola Classic" και τοποθετήθηκε δίπλα στη "New Coke".

Σήμερα, μόνο στις Η.Π.Α. καταναλώνονται καθημερινά 6.000.000 Coca–Cola, ενώ το σήμα της είναι αναγνωρίσιμο στο 98% του παγκόσμιου πληθυσμού!

Η ιστορία της Monopoly

Monopoly ονομάζεται το επιτραπέζιο παιχνίδι αγοραπωλησίας ιδιοκτησιών που εκδίδεται από την εταιρεία Parker σε συνεργασία με την Hasbro. Οι παίκτες συμμετέχουν σε έναν κόσμο οικονομικής δολοπλοκίας και απεμπόλησης με σκοπό να αποκτήσουν πλούτο μέσω οικονομικών δραστηριοτήτων. Το παιχνίδι περιλαμβάνει αγορά και ενοικίαση ιδιοκτησιών με χρήματα του παιχνιδιού, καθώς οι παίκτες περιφέρονται διαδοχικά στο ταμπλό, σύμφωνα με την κάθε ζαριά. Το παιχνίδι παίρνει την ονομασία του από τον όρο "μονοπώλιο", την κυριαρχία στην αγορά μιας μόνο επιχείρησης.

Σύμφωνα με την εταιρεία που εκδίδει το παιχνίδι, από τότε που ο Τσαρλς Ντάροου το πατένταρε το 1935, το έχουν παίξει περίπου 750 εκατομμύρια άνθρωποι, καθιστώντας το έτσι "το μεγαλύτερο σε αριθμό παικτών (εμπορικό) επιτραπέζιο στον κόσμο." Στο Βιβλίο των Ρεκόρ Γκίνες, όμως, είχε καταγραφεί πιο νωρίς, το 1999, όπου οι στατιστικές της εταιρείας ανέφεραν ότι ο αριθμός παικτών άγγιξε τα 500 εκατομμύρια.

Ιστορία

Το 1904, η Ελίζαμπεθ (Λίζι) Μάτζι Φίλιπς δημιούργησε ένα παιχνίδι, μέσω του οποίου ήλπιζε να μπορέσει να εξηγήσει την απλή θεωρία των φόρων του Χένρι Τζωρτζ. Σύμφωνα με αυτή, αν οι άνθρωποι έχουν κέρδη από την περιουσία τους, άσχετα με το μέγεθός της, τελικά όλη η περιουσία θα καταλήξει νομοτελειακά στα χέρια ενός και μόνο ανθρώπου. Το παιχνίδι της, "Το Παιχνίδι του Νοικοκύρη", εκδόθηκε λίγα χρόνια αργότερα. Κάποιοι άλλοι ενδιαφερόμενοι για επιτραπέζια ανακατασκεύασαν το παιχνίδι και μερικοί έφτιαξαν δικές τους σειρές. Η Λίζι από μόνη της πατένταρε μια αναθεωρημένη εκδοχή του παιχνιδιού το 1924, και τότε ήταν που βγήκαν στην αγορά και άλλα παρόμοια επιτραπέζια. Στις αρχές της δεκαετίας του 30 δημιουργήθηκε ένα επιτραπέζιο με το όνομα Monopoly, παρόμοιο με τη σημερινή Monopoly, και πωλούνταν από τους Αδελφούς Πάρκερ και τις μητρικές τους για το υπόλοιπο του 20ου αιώνα ως και τις αρχές του επομένου. Την έκδοση των Αδελφών Πάρκερ τη δημιούργησε ο Τσαρλς Ντάροου. Αρκετοί άνθρωποι έχουν συνεισφέρει στον σχεδιασμό και στην εξέλιξη του παιχνιδιού έως σήμερα, κυρίως από τις μεσοδυτικές Η.Π.Α. και κοντά στην ανατολική ακτή.

Το 1941, η Βρετανική Μυστική Υπηρεσία έβαλε τον Τζον Ουάντιγκτον, τον κατοχυρωμένο κατασκευαστή του παιχνιδιού εκτός Η.Π.Α., να δημιουργήσει μια ειδική έκδοση για τους κρατούμενους από τους Ναζί του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Μέσα στα παιχνίδια υπήρχαν κρυμμένοι χάρτες, πυξίδες, αληθινά χρήματα και άλλα χρήσιμα αντικείμενα για απόδραση. Μοιράστηκαν στους κρατούμενους από τον Εθνικό Ερυθρό Σταυρό.

Το Παιχνίδι του Νοικοκύρη

Τη δεκατία του '70, η αρχική ιστορία του παιχνιδιού άρχισε να χάνεται (και τουλάχιστον ένας ιστορικός δήλωσε ότι είχε σκόπιμα αποσιωπηθεί), και η ιδέα που δημιούργησε ο Τσαρλς Ντάροου έγινε παράδοση. Αυτό αναφέρθηκε το 1974 στο "Βιβλίο Της Monopoly: Στρατηγική και Τακτικές του Διασημότερου Παγκοσμίως Παιχνιδιού" (The Monopoly Book: Strategy and Tactics of the World's Most Popular Game), της Μαξίν Μπράντι, και ακόμα και στις οδηγίες του παιχνιδιού. Καθώς ο καθηγητής Ραλφ Άνσπακ μαχόταν εναντίον των Αδελφών Πάρκερ και την τότε μητρική τους εταιρεία, General Mills, στο σήμα κατατεθέν της Monopoly, αρκετή από την ιστορία της Monopoly είχε "επανασκαφεί".

Εξαιτίας των μακροχρόνιων δικαστικών διαδικασιών, το νόμιμο κύρος των σημάτων κατατεθέντων των αδελφών Parker στο παιχνίδι δεν είχε αποκατασταθεί μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '80. Η ονομασία του παιχνιδιού παραμένει κατοχυρωμένο σήμα κατατεθέν των αδελφών Parker, όπως και τα συγκεκριμένα σχεδιαστικά στοιχεία. Η τρέχουσα μητρική εταιρεία των Parker, Hasbro, αναγνωρίζει μόνο τον ρόλο του Ντάροου στη δημιουργία του παιχνιδιού. Ο καθηγητής Άνσπακ εξέδωσε ένα βιβλίο σχετικά με τις έρευνές του, με τον τίτλο "Monopoly: η Απάτη των Δισεκατομμυρίων " (The Billion Dollar Monopoly Swindle) που επανεκδόθηκε ως "το σκάνδαλο της Monopoly" (Monopolygate), στο οποίο αναλύει τη γνώμη του πάνω στην σκόπιμη αποσιώπηση της πρώιμης ιστορίας της Monopoly.

Η Μασκώτ της Monopoly

Η επίσημη μασκώτ του παιχνιδιού είναι ο "Πλούσιος Θείος με τα Σακιά" (Rich Uncle Pennybags), ο οποίος πρωτοεμφανίστηκε στις κάρτες "Εντολής" και "Απόφασης" το 1936. Απ' το 1985, εμφανίζεται στο δεύτερο όμικρον "O" της λέξης Monopoly σαν μέρος του λογότυπου. Η Hasbro "ανέστησε" επίσημα τον χαρακτήρα ως Κύριο Monopoly (Mr. Monopoly) το 1998. 10 χρόνια αργότερα, άλλαξε για άλλη μια φορά εμφάνιση και βρέθηκε πίσω από το λογότυπο του παιχνιδιού.

Ο χαρακτήρας της Μασκώτ είναι κατά κάποιον τρόπο βασισμένος στον Μόργκαν.

http://el.wikipedia.org