Η Κατάκτηση της Δύσης 11

Επεισόδιο 11: ΚΑΝΣΑΣ (Tarquinio)

Το κόμικς: Ενώ πληθαίνουν στο Βορρά οι φωνές ενάντια στο δουλοκτητικό καθεστώς των Νότιων Πολιτειών, ο νεαρός Bill Adams ξεκινάει άλλη μια μέρα δουλειάς στο αγρόκτημα των MacDonald, στο Texas. Τη γαλήνη του διακόπτει η ξαφνική εμφάνιση δυο φυγάδων. Ένας από τους γιους του John Brown, o Elia, τραυματίας στο πόδι και ένας νεαρός έγχρωμος, o Abele. Έντρομοι και οι δυο ζητούν καταφύγιο από τον Bill μιας και καταδιώκονται από κατ' επάγγελμα διώκτες σκλάβων. O Bill, πρώτα τους κρύβει και μετά αναλαμβάνει να τους φυγαδεύσει μέχρι το Kansas. Σύντομα, ωστόσο, τα «κυνηγόσκυλα» του Simon Slade θα βρεθούν πάλι στο κατόπι τους. Η καταδίωξη θα λήξει μετά από ένοπλη αναμέτρηση αλλά νέα δεινά περιμένουν τον Bill και την παρέα του αφού πέφτουν στα χέρια της τοπικής φυλής ιθαγενών, των Wichita! Ο Abele θα είναι αυτός που θα τους βγάλει από τη δύσκολη θέση και η πορεία προς το Kansas συνεχίζεται πλωτά κατά μήκος του ποταμού Arkansas.

Ωστόσο, η διαρκής ιδεολογική σύγκρουση ανάμεσα στον πασιφιστή Adams και τον ακτιβιστή Elia, έχει ως αποτέλεσμα την αποχώρηση του γιου του Brown από την παρέα. Συνεχίζοντας την πορεία τους ο Bill και ο Abele πέφτουν πάνω σε έναν νεαρό που τους συστήνεται ως «Άγριος» Bill! Ο ξανθομάλλης νεαρός θα πάρει μαζί του τους δυο φυγάδες. Όταν οι τελευταίοι ενημερώνονται για την απόφαση των δουλεμπόρων να χτυπήσουν το Lawrence, αφήνουν τον Hickok για να ειδοποιήσουν τους κατοίκους. Μόνο o Abele θα φτάσει στο Lawrence όμως, αφού ο Bill πέφτει στα χέρια των υπέρμαχων της δουλείας. Στο Lawrence βρίσκεται κι ο Pat MacDonald, ο οποίος τη στιγμή που ετοιμάζεται να αναχωρήσει βλέπει την κόλαση να ξεσπά.

Οι Νότιοι επιτίθενται και χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα! Κυριολεκτικά! Μετά τη λεηλασία της πόλης εισέρχονται σε αυτή οι οπαδοί του John Brown με επικεφαλής τον ίδιο και τον γιο του, Samuel. Ο Brown ορκίζεται εκδίκηση και ο MacDonald με τον Abele θα πάνε μαζί του αναζητώντας τον Bill Adams. Το παιδί θα σωθεί τελικά αλλά ο MacDonald θα διαπιστώσει ότι οι μέθοδοι του John Brown δεν απέχουν πολύ από αυτές των αντιπάλων του.

Ο Αβραάμ Λίνκολν εμφανίζεται σε αυτό το τεύχος.
Την εποχή εκείνη ήταν ακόμη ένας άσημος επαρχιώτης δικηγόρος...

Η σημαία του Κάνσας

Παρατηρήσεις: Το Kansas αναγνωρίστηκε ως περιοχή («territory») των ΗΠΑ το 1854. Η πράξη αναγνώρισής του έκανε λόγο για τη δυνατότητα των κατοίκων της περιοχής να επιλέξουν αν επιθυμούν να εισέλθουν στις ΗΠΑ ως Πολιτεία που αναγνωρίζει το θεσμό της δουλείας (slave state) ή που δεν τον αποδέχεται (free state). Αμέσως άρχισαν να εισρέουν στο Kansas ακτιβιστές υπέρμαχοι και αντίμαχοι της δουλείας (κυρίως από το διπλανό Missouri) και από το 1854 μέχρι το 1858 έγιναν τόσες πολλές συγκρούσεις στην περιοχή ώστε αυτή ονομάστηκε «Ματωμένο Κάνσας». Το Missouri ήταν μια slave state και είχε τον εύλογο φόβο πως αν το Kansas δεν αποδεχόταν τη δουλεία, όλοι οι σκλάβοι τους θα επιχειρούσαν να το σκάσουν προς τα εκεί. Το Lawrence ήταν το προπύργιο των αμπολισιονιστών κι έτσι δέχθηκε τη μήνιν των υπερμάχων της δουλείας δύο φορές, μια το 1855 (The Sacking of Lawrence) και μια καταμεσής του εμφυλίου, το 1863 (The Lawrence Massacre / βλ. τεύχος 25 της σειράς με τίτλο «Οι Αντάρτες»). Οι D’ Antonio και Tarquinio επιτυγχάνουν μια συγκλονιστική εικονογράφηση της πρώτης επιδρομής πλην ωστόσο είναι μάλλον υπερβολικοί καθώς το εύρος των καταστροφών και των νεκρών που παρουσιάζουν, αντιστοιχούν μάλλον στη δεύτερη επιδρομή.

Επάνω, το Lawrence σε φωτογραφία του 1856.
Κάτω, η λεηλασία του Lawrence, από γκραβούρα της εποχής.

Ουσιαστικά οι διώκτες του Abele έχουν το νόμο με το μέρος τους στην προσπάθειά τους να ξαναπιάσουν τον μικρό φυγά, καθώς ο Νόμος «Περί φυγάδων σκλάβων» του 1850, διευκόλυνε τους ιδιοκτήτες σκλάβων να συλλάβουν τους πρώην δούλους τους ή ακόμα να αρπάζουν όποιον μαύρο ήθελαν λέγοντας απλά ότι είχε δραπετεύσει!
Ο φονταμενταλιστής John Brown ξεκίνησε το, θεόπνευστο όπως έλεγε, ένοπλο αγώνα του για την απελευθέρωση των νέγρων το 1855 και ήδη τον επόμενο χρόνο πραγματοποίησε μεγάλη και αιματηρή επιδρομή εναντίον υπέρμαχων της δουλείας στο Kansas.

Ο John Brown, στα 1859

Παρουσιάστηκε ως ήρωας από τις εφημερίδες του Βορρά και βρισκόταν σε συνεχείς διαβουλεύσεις με αρκετούς γερουσιαστές. Η αγνότητα των κίνητρων του έχει αμφισβητηθεί κατά καιρούς από ιστορικούς. Ωστόσο τελικά ο Brown πέρασε στην ιστορία των ΗΠΑ ως γνήσιος Αμερικάνος πατριώτης. Αρκεί να αναλογιστούμε πως οι αρχικοί στίχοι του πασίγνωστου στρατιωτικού εμβατηρίου των ΗΠΑ «Glory, Glory, Hallelujah» αναφερόταν στον John Brown. Το ίδιο το εμβατήριο λεγόταν John Brown’s Body και ξεκινούσε ως εξής:
John Brown's body lies a-mouldering in the grave; (x 3) / His soul's marching on! / Glory, Glory, Hallelujah! / Glory, Glory, Hallelujah! Ο John Brown είχε 20 παιδιά, αλλά γιους με τα ονόματα που χρησιμοποιεί ο D’Antonio (Elia, Samuel) δεν είχε. Στη σειρά της "Κατάκτησης" εμφανίζεται ακόμη μια φορά, στο τεύχος 16, οπότε θα έχουμε την ευκαιρία να ξαναμιλήσουμε γι’ αυτόν.
Ο James Butler Hickok γεννήθηκε το 1837 στο Homer του Illinois, νοτιοδυτικά του Chicago (το Homer από το 1860 πήρε το όνομα Troy Grove). Τα μαλλιά του ήταν καστανοκόκκινα και όχι ξανθά όπως παρουσιάζονται στη σειρά της Κατάκτησης. Οι περισσότεροι ωστόσο λένε ότι το κύριο χαρακτηριστικό της εμφάνισης του ήταν τα διαπεραστικά μάτια του. Από μικρός διάβαζε τις ιστορίες των ανθρώπων των συνόρων και λαχταρούσε μια ζωή σαν τη δική τους. Πρότυπό του ήταν ο Kit Carson.

Ο Hickok σε σχέδιο του Patrick Nicolle

Ο Hickok ήταν φανατικός αντίμαχος της δουλείας και το πατρικό του στο Illinois λέγεται πως ήταν σταθμός του «Υπόγειου Δικτύου». Λέγεται πως έμαθε το πιστόλι σημαδεύοντας δουλεμπόρους που πλησίαζαν στη φάρμα του πατέρα του. Ο Hickok πράγματι βρισκόταν στο Kansas, αν όχι το 1854, σίγουρα το 1855, όταν η ομοσπονδιακή κυβέρνηση άνοιξε την περιοχή του Arkansas για κτηνοτρόφους και αγρότες. Για τον Hickok θα έχουμε την ευκαιρία να μιλήσουμε πολλές φορές μια και είναι τακτικές οι εμφανίσεις του στη σειρά.
Σε ότι αφορά το υπόγειο δίκτυο (Underground Railroad) δεν υπάρχουν επίσημα αρχεία με τα μέλη του ή τις επιχειρήσεις του. Λέγεται πως το ξεκίνησαν τη δεκαετία του 1840 κουάκεροι από τη Philadelphia που είχαν μετοικήσει στη North Carolina. Ως εμβληματικές μορφές του αναφέρονται ο κουάκερος Levi Coffin και η πρώην σκλάβα Harriet Tubman. Κυρίως -και για ευνόητους λόγους- βοηθούσε σκλάβους από τον Άνω Νότο: το Kentucky, τη Virginia και το Maryland.

Οι Wichita το 1854 ζούσαν ακόμα στο βόρειο Texas, σύντομα ωστόσο, το 1859, θα αναγκαστούν να μετακινηθούν στην Oklahoma και αργότερα στο Νότιο Kansas.

ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ

Collana Rodeo 19 (Ιταλία)

Epopeia Tri 11 (Βραζιλία)

Storia del West 13 (Ιταλία)

Divljeg Zapada 7 (Κροατία)

Historia del Oeste 11 (Ισπανία)

Pionér 13 (Νορβηγία)

Και το ταξίδι για την
Κατάκτηση της Δύσης,
συνεχίζεται...

Έρευνα-κείμενα:
CrazyHorse (κατά κόσμον, Μανώλης Εργαζάκης)
Επισκεφθείτε την ιστοσελίδα της "Κατάκτησης":
http://kataktisidisis.blogspot.gr/
Επιμέλεια εικονογράφησης-παρουσίασης:
adamsjim (Παναγιώτης Πλαφουτζής)
Για το blog "ΣΕΛΙΔΕΣ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑΣ", 2026
http://selidesnostalgias.blogspot.gr/

💬5436💬

Η Κατάκτηση της Δύσης 10

Επεισόδιο 10: ΓΟΥΕΛΣ ΦΑΡΓΚΟ (Polese)

Το κόμικς: Ο Pat έχει φύγει από το Fort Bridger και επιστρέφει στο Texas αλλά στο δρόμο πρώτα αναγκάζεται να επέμβει για να σώσει έναν επιχειρηματία ονόματι Geremia Bullock από τους Ute και κατόπιν φθάνοντας στο Fort Bent συναντά τους παλιόφιλους Kit Carson και Mac. Όταν οι οδηγοί του Bullock γίνονται τύφλα στο μεθύσι, αυτός προτείνει στους τρεις φίλους μας από 1.000 δολάρια για να τον οδηγήσουν στο San Francisco. Αυτή είναι μια πρόταση που φυσικά δεν μπορούν να αγνοήσουν.

Αφού τακτοποιήσουν την εκκρεμότητα με τους επίμονους Ute και υπερνικήσουν τις απρόβλεπτες αναποδιές της κακοτράχαλης διαδρομής, οι τέσσερις ταξιδιώτες γίνονται στόχος ενός πολύ ευέξαπτου χρυσοθήρα, αμέσως μόλις εισέρχονται στην κοιλάδα του San Joaquin. Από αυτόν ο Bullock μαθαίνει ότι ο ανταγωνιστής του, Henry Wells, έχει ήδη μεταβεί μέσω ενός ιστιοφόρου clipper στη California και ότι οι άμαξες της Wells-Fargo έχουν ήδη περισυλλέξει τα κομποδέματα των χρυσοθήρων. Έξαλλος ο Bullock παρατάει σύξυλους και απλήρωτους τον Pat, τον Carson και τον Mac και καλπάζει για το San Francisco. Έτσι οι μπατίρηδες φίλοι θα πρέπει να ευγνωμονούν τον γιγαντόσωμο Hank Monk, η γνωριμία με τον οποίο τους επιτρέπει να εγγραφούν στη κατάσταση μισθοδοσίας της Wells-Fargo.

Ο Pat γίνεται συνοδηγός του Hank Monk (μετέπειτα θρυλικής φιγούρας του West). Ο Bullock ωστόσο με τα τσιράκια του, τον Otto και τον Κροταλία, μηχανορραφεί προκειμένου να καταστρέψει τη Wells Fargo κι έτσι πρώτα η άμαξα του Monk και του Pat κι αργότερα αυτή του Carson και του Mac θα δεχθούν τις επιθέσεις μπράβων του. Ένα σπασμένο γεφυράκι στη διάβαση του Bear Creek αναγκάζει τον Monk να αλλάξει διαδρομή καθώς επιστρέφει από το Soldier's Gulch κι έτσι δίχως να το ξέρει γλιτώνει την ενέδρα που οι άντρες του Bullock του έχουν στήσει. Μια δεύτερη απόπειρα των συμμοριτών εναντίον της άμαξας του Monk, στην επιστροφή από το Poker Flat, θα καταλήξει επίσης άδοξα, αν και θα αφήσει τον παράτολμο Hank Monk τραυματισμένο να υποβαστάζεται από το συνοδηγό MacDonald.

Με την τρίτη φορά, ο Κροταλίας και ο Otto θα καταφέρουν να αποσπάσουν το χρηματοκιβώτιο από την άμαξα της Wells-Fargo που οδηγούσε ο Carson επιστρέφοντας από τη Hangtown, αφήνοντας τον Kit με ένα τεράστιο καρούμπαλο. O MacDonald και ο Mac θα κυνηγήσουν τους λωποδύτες μέχρι τα δρομάκια του Sacramento, για να τους πιάσουν στα πράσα μέσα στο γραφείο του Bullock. Τελικά ο Pat και o Mac αναγκάζουν τον επιχειρηματία με τις ανορθόδοξες μεθόδους να συρθεί εκλιπαρών για συγγνώμη στα γόνατα του Henry Wells.

Παρατηρήσεις: Μετά την ανακάλυψη χρυσού στο Sutter’s Mill της California το 1848, τεράστια κύματα μεταναστών και τυχοδιωκτών άρχισαν να μετακινούνται προς Δυσμάς. Στο χώρο των μεταφορών οι σημαντικότερες εταιρείες σε παναμερικανικό επίπεδο ήταν οι American Express (που είχαν ιδρύσει το 1850 ο Henry Wells από το Vermont, και oι William Fargo και John Butterfield από τη Νέα Υόρκη) και η Adams & Company. Ο Henry Wells, φοβούμενος ότι η Adams & Co θα πάρει το μονοπώλιο των μεταφορών προς τη California, δημιούργησε μαζί με τον Fargo και μερικά ακόμα μέλη του Δ.Σ. της American Express, μια νέα εταιρεία με αποκλειστικό αντικείμενο την παροχή υπηρεσιών όχι μόνο στο χώρο των μεταφορών αλλά και στον τραπεζικό τομέα στην απομακρυσμένη Πολιτεία. Η εταιρεία ονομάστηκε Wells–Fargo και ξεκίνησε τις δραστηριότητες της το 1852. Πρώτος της πρόεδρος ορίστηκε ο Edwin Morgan και τον διαδέχτηκε ο Danford Barney.

Το σύγχρονο εμπορικό σήμα της Wells–Fargo

Henry Wells

William Fargo

Στην αρχή ο ανταγωνισμός ήταν πολύ έντονος (πήραμε μια ιδέα πόσο έντονος ήταν, στο τεύχος μας), μια και φαίνεται πως εκείνες τις ηρωικές μέρες στην California οποιοσδήποτε με λίγα άλογα και μια άμαξα σύστηνε μεταφορική εταιρεία. Ένα μίνι τραπεζικό κραχ όμως, το 1855, έβγαλε εκτός μάχης τον περισσότερο ανταγωνισμό και άφησε τη Wells- Fargo, λαβωμένη μεν αλλά μόνη της πλέον, να κάνει παιχνίδι. Το γεγονός ότι η εταιρεία δεν κατέρρευσε το 1855 αλλά κατάφερε να διαφυλάξει τα συμφέροντα και τις περιουσίες των πελατών της, αύξησε τη φήμη της και μέχρι το 1866 ήταν πια ο κυρίαρχος στις μεταφορές–επικοινωνίες και τραπεζικές υπηρεσίες της California, είχε αφομοιώσει πλήρως της Overland Mail Company του John Butterfield (της οποίας ούτως ή άλλως η Wells-Fargo ήταν ο βασικός χρηματοδότης), είχε συμμετοχή στο 18μηνο εγχείρημα του Pony Express και τέλος είχε καταφέρει να εδραιώσει και να υποστηρίξει όλη τη διαδρομή του ταχυδρομείου από το Missouri μέχρι τον Ειρηνικό Ωκεανό.

Η Wells-Fargo αρχικά δεν είχε δικές της άμαξες και μίσθωνε από ιδιώτες για τα δρομολόγια της. Σταδιακά, ωστόσο, απέκτησε τον μεγαλύτερο ιδιόκτητο στόλο ταχυδρομικών αμαξών. Ο τύπος της άμαξας που συνδέθηκε κυρίως με τη Wells-Fargo ήταν η άμαξα Concord (βλ. φωτογραφία). Η άμαξα πήρε το όνομά της από την ομώνυμη πόλη του New Hampshire, όπου και δημιουργήθηκε από τους Stephens Abbot και Lewis Downing. Η εταιρεία τους (Abbot Downing Company) είχε σχεδιάσει ένα τύπο της Concord ήδη από το 1827. Κάθε μια κόστιζε περίπου 1,100$. Οι διηπειρωτικές διαδρομές της ταχυδρομικής άμαξας της Wells-Fargo έλαβαν τέλος με τη ζεύξη των σιδηροδρομικών γραμμών στο Promontory, το 1869 (βλ. τεύχος 45). Ωστόσο οι Concord συνέχισαν για πολλά χρόνια να ταξιδεύουν σε όλους τους προορισμούς που δεν μπορούσε να προσεγγίσει ο σιδηρόδρομος.

Η διώρυγα του Παναμά δεν υπήρχε φυσικά την εποχή που διαδραματίζονται τα γεγονότα μας. Το ταξίδι μέσω Παναμά σήμαινε ότι άνθρωποι και εμπορεύματα αποβιβαζόντουσαν στη μία όχθη (του Ατλαντικού) και επιβιβαζόντουσαν σε νέο πλοίο στην όχθη του Ειρηνικού. Τα clippers ήταν ταχέα ιστιοφόρα με τρία ή περισσότερα κατάρτια που κατασκευάζονταν στη Βαλτιμόρη και μετά τον πυρετό χρυσού της California το 1849 ευδοκίμησαν στη διαδρομή New York–San Francisco, μέσω ακρωτηρίου Horn φυσικά. Μπορούσαν να μεταφέρουν και εμπορεύματα, άλλωστε τα κατασκεύαζε και η Βρετανική Αυτοκρατορία για το εμπόριο με τις αποικίες της. Το 1852 θεωρείται πως γύρω στα 200 Clippers γυρόφερναν τις ακτές της Αμερικής. Αν υπήρχε Clipper με το όνομα Augusta δεν το εντόπισα αλλά δεν το αποκλείω καθώς φαίνεται να ήταν μια κοινή ονομασία για πλεούμενα (τουλάχιστον 2 ατμόπλοια είχαν την ονομασία Augusta μέχρι το 1853).

Σε σχέση με τους πόταμους που αναφέρονται στο τεύχος ο μεγαλύτερος είναι ο San Joaquin, ο οποίος με μήκος 589 χμ είναι και ο μεγαλύτερος ποταμός της Κεντρικής Καλιφόρνια. Έχει τις πηγές του στη Sierra Nevada και εκβάλει στον κόλπο του San Francisco. Οι ποταμοί Mokelumne και Calaveras (Calavera σημαίνει κρανίο, στα ισπανικά) είναι παραπόταμοι του San Joaquin καθώς εκβάλλουν σε αυτόν, στο ύψος του κόλπου πάντα.

Το χωριό του Soldier's Gulch σήμερα ονομάζεται Volcano, καθώς η κοιλάδα στην οποία είναι χτισμένη η πόλη θυμίζει έντονα κρατήρα, η Hangtown ονομαζόταν κανονικά Dry Diggings αλλά απέκτησε το τοπωνύμιο Hangtown, όταν το 1849 κρεμάσανε εκεί τρεις ληστές. Ήταν από τις πιο πλούσιες σε κοιτάσματα χρυσού περιοχές. Η πόλη υπάρχει και σήμερα αλλά λέγεται πλέον Placerville. Σε σχέση με την τοποθεσία Poker Flat της κομητείας Sierra, παρόλο που δεν συνδέεται με κάποια σημερινή πόλη, έμελλε να αποκτήσει το πιο γνωστό τοπωνύμιο λόγω της δημοφιλούς νουβέλας του Bret Harte, «The Outcasts of Poker Flat» (1869).

Από το 1957 έως το 1962 προβαλλόταν στις ΗΠΑ η τηλεοπτική σειρά western «Τales of The Wells Fargo» με τον Dale Robertson στο ρόλο του Jim Hardie να διαλευκάνει υποθέσεις σχετικές με τα δρομολόγια της εταιρείας.

Henry James "Hank” Monk

O Hank Monk ήταν πράγματι στην California το 1852, ωστόσο ήταν μόλις 26 ετών (ο D’Antonio τον παρουσιάζει ως σαραντάρη) και παρόλο που ήταν ήδη έμπειρος οδηγός ταχυδρομικής άμαξας μάλλον δεν είχε δουλέψει ακόμη για τη Wells Fargo. Περισσότερο φαίνεται να έχει συνδράμει στην εικόνα του Monk, η αναπαράσταση του ως Hank Bully, στο τεύχος του Lucky Luke “La Diligence” του 1966!

Το Οχυρό Bent (Bent’s Old Fort), όπου ο Pat συναντά τον Kit Carson, δεν ήταν στρατιωτικό οχυρό αλλά ένας εμπορικός σταθμός για να ξαποσταίνουν και να συναλλάσσονται οι βουνίσιοι και οι κυνηγοί γούνας. Πρόσφερε καταφύγιο, απάνεμο και ασφάλεια σε λευκούς και ινδιάνους ανεξαιρέτως και για ένα διάστημα είχε γίνει το δεύτερο σπίτι του Kit Carson (αν υποθέσουμε ότι είχε πρώτο), του Fremont κλπ. Το έχτισαν κατά μήκος του Santa Fe Trail, κοντά στον ποταμό Arkansas, στα όρια του σημερινού Colorado, οι αδελφοί Bent, έμποροι γούνας, το 1833 και γνώρισε πιένες μέχρι το 1848 περίπου. Στις μέρες του ήταν η πιο προκεχωρημένη εκδήλωση Αγγλοσαξονικού Πολιτισμού στις νοτιοδυτικές περιοχές. Τo 1849 ο William Bent ανατίναξε το οχυρό του γιατί είχε βαρεθεί να ταΐζει στρατιώτες, χωρίς να αποζημιώνεται ποτέ από την κυβέρνηση. Αργότερα το ξανάχτισε. Αυτό, το δεύτερο Fort Bent, είναι που βλέπουμε στην ιστορία μας.

Το εσωτερικό του Fort Bent, όπως διατηρείται σήμερα

Το 1859 το οχυρό πουλήθηκε στον αμερικάνικό στρατό και ακολούθως μετονομάστηκε σε Fort Fauntleroy. Το 1861 ο Συνταγματάρχης που έδωσε το όνομά του στο οχυρό, συντάχθηκε με την Ομοσπονδία κι έτσι το οχυρό μετονομάστηκε σε Fort Wise. Όταν ο Henry Wise, κυβερνήτης της Virginia, πήγε κι αυτός με τους Νότιους στον εμφύλιο, το οχυρό άλλαξε όνομα για τελευταία φορά σε Fort Lyon. Με αυτή την ονομασία θα το συναντήσουμε στις σελίδες του τεύχους 28 να συνδέεται με μια από τις πιο μαύρες σελίδες των Ινδιάνικων πολέμων.

St.Crispin

Ο Άγιος Κρισπίνος που επικαλείται ο Mac κάθε δεύτερο μπαλονάκι που του δίνεται ο λόγος, είναι -μαζί με τον δίδυμο αδελφό του Κρισπινιανό- Άγιοι της καθολικής εκκλησίας, προστάτες των εκδορέων δέρματος, των βυρσοδεψών και των γουναράδων!

Για τους Ute θα μιλήσουμε στην παρουσίαση του τεύχους 58.

ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ

Collana Rodeo 18 (Ιταλία)

Storia del West 12 (Ιταλία)

Pionér 12 (Νορβηγία)

Epopeia Tri 10 (Βραζιλία)

Historia del Oeste 10 (Ισπανία)

Lännentie 6/1976 (Φινλανδία)

La Route de l' Ouest 105 (Γαλλία)

Και το ταξίδι για την

Κατάκτηση της Δύσης,

συνεχίζεται...

Έρευνα-κείμενα: CrazyHorse (κατά κόσμον, Μανώλης Εργαζάκης)
Επισκεφθείτε την ιστοσελίδα της "Κατάκτησης": http://kataktisidisis.blogspot.gr/
Επιμέλεια εικονογράφησης-παρουσίασης: adamsjim (Παναγιώτης Πλαφουτζής)
Για το blog "ΣΕΛΙΔΕΣ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑΣ", 2019
http://selidesnostalgias.blogspot.gr/

🔎3665

Η Κατάκτηση της Δύσης 9

Επεισόδιο 9: ΟΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΠΕΔΙΑΔΕΣ (D’Antonio, Calegari)

Το κόμικς: Περίπολος του Οχυρού Bridger συλλαμβάνει και οδηγεί στο οχυρό ένα νεαρό Ινδιάνο, επίδοξο αλογοκλέφτη. Αποδεικνύεται πως τελικά πρόκειται για μια μικρή Ινδιάνα ονόματι Ai-Sha, η οποία μάλιστα τυγχάνει κόρη του αρχηγού των Cheyenne. Η μικρή αναστατώνει τη ζωή του οχυρού, έτσι o διαχειμάζων στο οχυρό Pat McDonald αναλαμβάνει να την οδηγήσει πίσω στη φυλή της. Παράλληλα στο Fort Bridger καταφθάνει κι ένας Βρετανός ευγενής, ο Λόρδος Percy, Δούκας του Glendower, ο οποίος επιδίδεται στο σπορ του κυνηγιού του βίσωνα. Καθώς ο Pat επιστρέφει την Ai-Sha στους Cheyenne, δέχεται την επίθεση των Kiowa, τους οποίους καθοδηγεί το Κόκκινο Χέρι. Για να τους ξεφύγει ο Pat ακολουθεί την πορεία ενός κοπαδιού βισώνων. Οι Ινδιάνοι, όμως, εξαγριώνουν εσκεμμένα το κοπάδι και ο Pat βρίσκεται αναίσθητος και στο έλεος των αφηνιασμένων ζώων. Η Ai-Sha θα σώσει τον ήρωα μας, ο οποίος θα ξυπνήσει φιλοξενούμενος των Cheyenne και του αρχηγού τους, του Χονδρού Ποδιού.

Ο Pat θα ξεχειμωνιάσει με τους Cheyenne. Όταν θα μπει η Άνοιξη μια δυσάρεστη έκπληξη περιμένει τόσο τους Cheyenne όσο και τους Kiowa που ετοιμάζονται να ξεκινήσουν το κυνήγι του βίσωνα. Η ομάδα του Λόρδου Percy διασκεδάζει κυνηγώντας και σκοτώνοντας βίσωνες. Μάλιστα, ο Άγγλος ευγενής ανακαλύπτει ανάμεσα σε ένα κοπάδι, έναν μεγάλο λευκό βίσωνα, βαρύτιμο τρόπαιο για κάθε κυνηγό θηραμάτων! Παρόλο που το Χονδρό Πόδι εξηγεί την ιερότητα του ζώου για τους Ινδιάνους, ο Λόρδος Percy εφορμά στο κατόπι του μόνο και μόνο για να βρεθεί φαρδύς πλατύς στο έλεος του τεράστιου ζώου. Ο λευκός βίσωνας όμως δεν θα του επιτεθεί. Οι Kiowa καιροφυλακτούν ωστόσο και κατορθώνουν με τις επιδρομές τους να συλλάβουν τόσο τον Λόρδο Percy όσο και την Ai-Sha, ενώ τραυματίζουν το Χονδρό Πόδι. Ο Pat, μαζί με τον ανιχνευτή του Λόρδου, τον Levasseur, αναλαμβάνουν να τους σώσουν.

Ο Pat μπαίνει απρόσκλητος στο χωριό των Kiowa και με περίσσιο θράσος καλεί σε μονομαχία το Κόκκινο Χέρι για την καρδιά της Ai-Sha. Ο Pat σκοτώνει τον Ινδιάνο, παίρνει την Ai-Sha, όταν όμως επιχειρεί να ελευθερώσει και τον Πέρσι οι Kiowa εξαγριώνονται και μόνο η παρέμβαση του Levasseur και της ομάδας του, που με μια ομοβροντία κόβουν τον βήχα στους ερυθρόδερμους, τους επιτρέπει να το σκάσουν σώοι. Σύντομα η κατάσταση αλλάζει καθώς οι Kiowa υπερτερούν αριθμητικά. Η εμφάνιση ωστόσο των Cheyenne σε ρόλο ιππικού, ανατρέπει το σκηνικό για πολλοστή μα και τελευταία φορά. Καθώς οι λευκοί επιστρέφουν στο Fort Bridger και μετά από ένα συγκινητικό αποχαιρετισμό του Pat και της Ai-Sha, ο Λόρδος Percy έρχεται σε ένα νέο τετ α τετ με τον λευκό βίσωνα. Αυτή τη φορά είναι το ζώο που βρίσκεται στο έλεος του κυνηγού. Ωστόσο, ο Percy θα χαμηλώσει την κάννη του όπλου του και θα αποχωρήσει αναγνωρίζοντας το μεγαλείο του λευκού βίσωνα.

Περιοχή των Μεγάλων Πεδιάδων

Χάρτης Ινδιάνων των πεδιάδων

Παρατηρήσεις: Μεγάλες πεδιάδες ονομάζουμε μια περιοχή έκτασης περίπου 3.200 τετραγωνικών μιλίων που ξεκινά δυτικά του ποταμού Mississippi και καταλήγει ανατολικά των Rocky Mountains. Βόρεια εκτείνεται εντός των συνόρων του Καναδά, ενώ ως νότιο σύνορό της συνήθως λογίζεται ο Rio Grande. Ο όρος «Μεγάλες Πεδιάδες» δεν ήταν σε χρήση τον 19ο αιώνα.

Υπολογίζονται σε καμία τριανταριά οι φυλές που παρέλασαν από τις πεδιάδες τον 19ο αιώνα. Σε σχέση με τις φυλές που εμφανίζονται στην «Κατάκτηση» θα τις τοποθετούσαμε ως εξής: Στο βορρά ήταν κυρίως οι Blackfeet και από κάτω τους οι Crow, στα ανατολικά των Crow ήταν οι Arikara και οι Teton-Dakota και πάνω από αυτούς (βορειοανατολικά) οι Assiniboin. Νοτιότερα από τους Crow ζούσαν οι βόρειοι Cheyenne, οι Arapaho και οι Νότιοι Cheyenne. Στις νότιες πεδιάδες, από τις αρχές του 19ου αιώνα, είχαν μετακινηθεί και οι Kiowa, όπως και οι Apache των πεδιάδων (Plains Apache). Τέλος νοτιοδυτικά, στα όρια των πεδιάδων, είχαμε τους Shohone. Κάτω από τον ποταμό Arkansas (κάτω από τους Kiowa) είχαμε τους Comanche και στο ίδιο ύψος -λίγο πιο ανατολικά- τους Wichita. Φυσικά, στα μέσα του 19ου αιώνα, η κυρίαρχη φυλή στις πεδιάδες ήταν οι Dakota (Sioux). Φυλές που ζούσαν κοντά στους Ινδιάνους των Μεγάλων Πεδιάδων ήταν ανατολικά και με κατεύθυνση από βορρά προς νότο, οι Mandan, οι Hidatsa και οι Pawnee και δυτικά, στα οροπέδια, οι Flathead, οι Nez-Perce και οι Ute. Ωστόσο, πρέπει πάντα να έχουμε υπόψη μας πως τα ινδιάνικα έθνη ήταν νομαδικά και ο πληθυσμός τους ήταν μικρός. Καμιά φορά αρκούσε μια επιδημία η μια συντριπτική πολεμική ήττα για να σβήσει μια φυλή από το χάρτη!

Πολεμιστές Cheyenne

Οι Cheyenne θεωρείται ότι προέρχονται από τη περιοχή των Μεγάλων Λιμνών και μετακινήθηκαν, αρχικά κατά μήκος του ποταμού Missouri, στη περιοχή της Minnesota, κατά τη διάρκεια του 17ου αιώνα. Στις αρχές του 19ου αιώνα συγκροτούσαν μια μεγάλη φυλή και ζούσαν στη σημερινή South Dakota, πλησίον στους Μαύρους Λόφους (τους οποίους θεωρούσαν ιερούς) και πέριξ του ποταμού Powder, στη σημερινή Montana. Αργότερα, όμως, ήρθαν οι Sioux και έδιωξαν τους Cheyenne δυτικότερα, όπως και τους παραδοσιακούς συμμάχους τους, τους Arapaho. Με τη σειρά τους, οι Cheyenne έστειλαν νοτιότερα τους Kiowa (εξ ου και η μεγάλη μεταξύ τους έχθρα που βλέπουμε στο τεύχος).

Η σημαία του Έθνους των Τσεγιέν

Το έθνος των Cheyenne διακρίνεται σε δυο μεγάλες εθνοτικές υποομάδες, τους Βόρειους και του Νότιους Cheyenne. Το γεωγραφικό σύνορο μεταξύ τους ήταν ο ποταμός Platte. Σε ότι αφορά την κοινωνική τους οργάνωση και ιεραρχία οι Cheyenne διακρινόταν σε 10 ομάδες (clans) και κάθε μια έστελνε 4 εκπροσώπους στο συμβούλιο της φυλής. Κεντρικό στοιχείο της λατρείας τους ήταν ο χορός του ήλιου (sun dance). Σήμερα τα υπολείμματα των νότιων Cheyenne ζουν στην Oklahoma ενώ των βόρειων Cheyenne στην Montana.

Οι Kiowa, όπως άλλωστε και οι Crow και οι Ute και οι Pawnee, ήταν παραδοσιακοί εχθροί των Cheyenne και των Arapaho. Κυριότεροι σύμμαχοι των Kiowa ήταν οι Comanche, ήδη από τα τέλη του 18ου αιώνα. Ιστορικός ηγέτης των Kiowa υπήρξε ο Dohosan (1805–1866). Περισσότερα για τους Kiowa θα δούμε στο τεύχος 41.

Ο Percy, Δούκας του Glendower δεν φαίνεται να είναι ιστορικό πρόσωπο. Δουκάτο του Glendower δεν φαίνεται να υπάρχει ή να υπήρξε στη Βρετανία. Percy και Glendower ονομαζόταν δυο βρετανοί ευγενείς, επαναστάτες επί της βασιλείας του Henry IV. Και οι δυο τους είναι βασικοί χαρακτήρες στο θεατρικό του Shakespeare, Henry IV. Να εμπνεύστηκε από εκεί ο D’ Antonio το όνομα του χαρακτήρα του;

Υπάρχουν δυο είδη αμερικάνικου βίσωνα (ή βούβαλου, όπως είναι και παλαιότερη ονομασία του): ο βίσωνας των πεδιάδων και ο βίσωνας των βουνών, ο οποίος είναι και μεγαλύτερος σε μέγεθος. Το είδος οδηγήθηκε σχεδόν σε εξαφάνιση το 19ο αιώνα, αλλά η συστηματική εκτροφή του τις επόμενες δεκαετίες συνέβαλε στη διάσωση του (το κρέας του θεωρείται πιο υγιεινό από το μοσχαρίσιο). Ένας βίσωνας μπορεί να ξεπερνάει τα 3 μέτρα σε μήκος ενώ το βάρος του μπορεί να κυμαίνεται από 350 έως 1000 κιλά. Ο αρσενικός βίσωνας είναι λίγο βαρύτερος από τον θηλυκό.

Πίνακας του Charles Marion Russell

Πρόκειται για αποδημητικό ζώο που μπορεί να διανύσει τεράστιες αποστάσεις σε μια μέρα! Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1880 δεν είχαν απομείνει παρά λίγες χιλιάδες βίσωνες, οι οποίοι κυνηγιόνταν κυρίως για το δέρμα τους. Λέγεται πως η Αμερικάνικη κυβέρνηση ευνοούσε την εξόντωση των πληθυσμών του βίσωνα ως μέσο εκτόπισης των Ινδιάνων από τις πεδιάδες. Αλλά και οι ίδιοι οι Ινδιάνοι συνέβαλαν ουσιαστικά στην παρ’ ολίγο εξάλειψη του είδους. Υποστηρίζεται πως γύρω στα 1830 οι Comanche και οι λοιποί ιθαγενείς των νότιων πεδιάδων σκότωναν 280 χιλιάδες βίσωνες το χρόνο!

Collana Rodeo #15 (Ιταλία)

Storia del West #11 (Ιταλία)

Epopeia Tri #9 (Βραζιλία)

Έρευνα-κείμενα: CrazyHorse (κατά κόσμον, Μανώλης Εργαζάκης)
Επισκεφθείτε την ιστοσελίδα της "Κατάκτησης": http://kataktisidisis.blogspot.gr/
Επιμέλεια εικονογράφησης-παρουσίασης: adamsjim
Για το blog "ΣΕΛΙΔΕΣ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑΣ", 2015
http://selidesnostalgias.blogspot.gr/