Η Βιαμάξ στο Σουδάν

Όταν η Ελλάδα είχε βαριά βιομηχανία
και έκανε εξαγωγές στο εξωτερικό

Τὸν Ἰανουάριο τοῦ 1968 ὁλοκληρώθηκε ἡ φόρτωσις τῆς δευτέρας σειρᾶς λεωφορείων F-600 Βιαμάξ, τὰ ὁποῖα συνδύαζαν τὴ φινέτσα τῶν ἑλληνικῶν ὑπεραστικῶν 1113 μὲ τὴν ἀντοχὴ τῶν κινητήρων καὶ τοῦ ἁμαξώματος τοῦ τύπου F-580.
Οἱ ἐφημερίδες ἔγραψαν τότε: «Τραῖνα τῆς Ἐρήμου» ἀπεκάλεσαν οἱ Σουδανοί, τὰ ἤδη κυκλοφοροῦντα ἐκεῖ εἰδικὰ λεωφορεῖα βαρέος τύπου τῆς #ΒΙΑΜΑΞ. Εἶναι 60 καθημένων καὶ δύνανται νὰ μεταφέρουν φορτίο 4 τόννων στὴν ὀροφή. Τὸ δεύτερο μέρος τῆς παραγγελίας ἐφορτώθη πρὸ ἡμερῶν ἐπὶ τοῦ ἀτμοπλοίου ALIAKMON μὲ μεταφόρτωσιν εἰς Ἀμβοῦργον, μέσῳ τοῦ Ἀκρωτηρίου Καλῆς Ἐλπίδος διὰ Σουδάν».

Τί μαθαίνετε ἀπὸ τὴν παροῦσα ἀνάρτηση, συμφώνως πρὸς τὶς σημειώσεις τοῦ Χ.Κ.Λ.:
1. Ὁ σχεδιασμὸς τῶν F-600 ἦταν ἀπολύτως ἑλληνικὸς καὶ ἐγκρίθηκε πανηγυρικὰ ἀπὸ τὴν Mercedes Benz διότι ἦταν ἕνα ἀκόμα ἔργο τῶν μεγάλων μηχανικῶν τῆς ἐποχῆς Ἀντωνίου Ρίζου καὶ Ἰωάννου Δρακούλη. Διέθετε αὐτοφερόμενο ἁμάξωμα (τύπου monocoque) πρωτογενοῦς ἑλληνικοῦ σχεδιασμοῦ, τὸ ὁποῖο παρεῖχε μεγάλη στρεπτικὴ ἀκαμψία, ἀπαραίτητη γιὰ κίνηση σὲ ἀνώμαλο ἔδαφος χωρὶς δρόμους.
2. Μετά τὴν ἐπιτυχία των μοντέλων R495 καὶ R514 οἱ Γερμανοὶ μηχανικοὶ τῆς Mercedes ἔκαναν λόγο περὶ τοῦ «ἀνθεκτικοτέρου λεωφορείου τῆς ἐποχῆς» (Der langlebigste Bus seiner Zeit) διότι δοκιμάστηκε σκληρὰ καὶ ἀπέδειξε ὅτι ὄντως μποροῦσε νὰ σηκώσει φορτία 4 τόννων στὴν ὀροφή, συνθήκη ἀπαραίτητη γιὰ τὶς μεταφορὲς στὸ Σουδάν, ὅπου τὰ λεωφορεῖα λειτουργοῦσαν οὐσιαστικὰ ὡς μεικτὰ ὀχήματα (ἐπιβατικὰ καὶ ἐμπορευματικά).
3. Λέγεται ὅτι τὸ σχέδιο τῆς ἐνισχυμένης ὀροφῆς ἦταν ἔμπνευση τοῦ Ρίζου καὶ βασίστηκε σὲ μελέτες ἀντοχῆς ποὺ εἶχαν γίνει σε ὑπεραστικὰ λεωφορεῖα 32 καὶ 24 θέσεων, καθὼς καὶ ἀγόνων τῶν ἑλληνικῶν ΚΤΕΛ. Πάνω σ’ αὐτὸ τὸ τεχνικὸ πλαίσιο, ὁ Δρακούλης δημιούργησε τὴν ἐξωτερικὴ ἐμφάνιση τῶν F-600 βελτιώνοντας περαιτέρω τὸν κομψὸ καὶ ἀεροδυναμικὸ σχεδιασμὸ αὐτῶν τῶν λεωφορείων.
4. ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΕΣ:
Α. Μηχανικὰ Μέρη καί Ἀπόδοση
Κινητῆρας: Συνήθως ἔφεραν πετρελαιοκινητῆρες Mercedes-Benz 352Α ἢ Ford (ἐξαρτάτο ἀπὸ τὴν ἀκριβὴ σειρὰ τῆς παραγγελίας), οἱ ὁποῖοι ἐπιλέγονταν γιὰ τὴν ἀξιοπιστία τους σὲ συνθῆκες ἐλλείψεως ἐξειδικευμένης συντηρήσεως.
Σύστημα Ψύξεως: Ὑπερμέγεθες ψυγεῖο καὶ ἐνισχυμένο σύστημα ψύξης κινητῆρα γιὰ νὰ ἀνταπεξέρχεται στὶς θερμοκρασίες της Σαχάρας ποὺ συχνὰ ξεπερνοῦσαν τοὺς 45-50°C. Οἱ πατέντες τῶν ψυγείων ἔγιναν στὸ ἐργοστάσιο «Τουρνικιώτη» καὶ στὰ ἐργαστήρια ἐπὶ τῆς Ἱερᾶς Ὁδοῦ καὶ ἀποδείχθηκαν ἀνθεκτικότερα ἀπὸ κάθε ἄλλο ἀνταγωνιστικό εὐρωπαϊκό.
Ἀνάρτηση: Ἐνισχυμένα φύλλα σούστας καὶ ἀμορτισὲρ βαρέος τύπου γιὰ τὴν ἀπορρόφηση τῶν κραδασμῶν στὴν ἄμμο καὶ τὶς πέτρες.
Β. Μελέτη καὶ Εἰδικὸς Σχεδιασμὸς γιὰ τὸ Σουδάν
Φιλτράρισμα Ἀέρος: Εἰδικὰ φίλτρα ἀέρος (συνήθως διπλά ἢ λαδιοῦ) γιὰ τὴν προστασία τοῦ κινητῆρος ἀπὸ τὴν εἰσχώρηση λεπτῆς ἄμμου τῆς ἐρήμου.
Ἐσωτερικὴ Διαρρύθμισις: Ἁπλὸς καὶ λειτουργικὸς σχεδιασμὸς μὲ ὑλικὰ ἀνθεκτικὰ στὴ σκόνη καὶ τὴ σκληρὴ χρήση, καθὼς καὶ πρόβλεψη γιὰ μέγιστο δυνατὸ ἐξαερισμό τῆς καμπίνας.
5. Ὅταν πραγματοποιήθηκε ὁ διεθνὴς διαγωνισμὸς γιὰ τὴν προμήθεια τῶν λεωφορείων στὸ Σουδὰν, ἡ Βιαμὰξ βρέθηκε ἀπέναντι σὲ ἄλλες μεγάλες εὐρωπαϊκὲς βιομηχανίες. Χάρη στὸ πρωτογενὲς καὶ ἐπιστημονικὰ τεκμηριωμένο σχέδιο τῶν Ἑλλήνων μηχανικῶν Ρίζου καὶ Δρακούλη, κέρδισε μὲ ἄνεση ἐπειδὴ προσέφερε τὴν εἰδικὴ μετατροπὴ στὴν ὀροφὴ ποὺ ἀναβάθμιζε τὸ λεωφορεῖο σὲ ὑπερανθεκτικὸ ὄχημα μεταφορᾶς ἀνθρώπων καὶ ἀγαθῶν. Γι’ αὐτὸ οἱ Σουδανοὶ ἀποκάλεσαν τὰ λεωφορεῖα αὐτὰ «Τραῖνα τῆς Ἐρήμου», ἀναγνωρίζοντας τὴν ἀξιοπιστία τους, ἐπειδὴ πήγαιναν σὲ διαδρομὲς ὅπου ἄλλα ὀχήματα ἀδυνατοῦσαν νὰ ἀνταπεξέλθουν.
6. Η μεταφόρτωση ἀπὸ τὸ Ἀκρωτήριο τῆς Καλῆς Ἐλπίδος ὑποδηλοῖ ὅτι ἦταν κλειστὴ ἡ Διώρυγα τοῦ Σουὲζ ἐξ αἰτίας τῶν ἀραβοϊραηλινὼν συρράξεων (μετὰ τὸν Πόλεμο τῶν Ἕξι Ἡμερῶν τοῦ Ἰουνίου 1967).

Θέλετε να μάθετε περισσότερα για τα παλιά λεωφορεία; Επισκεφθείτε το εξειδικευμένο blog "BUS OLDTIMERS & REBUILDERS - ΠΑΛΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΛΕΩΦΟΡΕΙΑ" πατώντας εδώ ή χρησιμοποιώντας τον μόνιμο σύνδεσμο που βρίσκεται στις προτεινόμενες από εμάς ιστοσελίδες, στην δεξιά στήλη της σελίδας μας!

Ευχαριστούμε τον φίλο Χάρη Λαζαρόπουλο για την παραχώρηση του κειμένου.

🔎5318🔎

Φως στο αρχαίο DNA και την Ιστορία της Ελλάδας

Την πιο ολοκληρωμένη μέχρι σήμερα παλαιογενετική ιστορία του λεγόμενου Νότιου Τόξου παρουσιάζουν τρεις νέες επιστημονικές μελέτες αρχαίου DNA, οι οποίες εκπονήθηκαν με τη συμμετοχή πολλών Ελλήνων επιστημόνων και επικεφαλή τον Έλληνα γενετιστή Ιωσήφ Λαζαρίδη της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, συνεργάτη του διακεκριμένου καθηγητή γενετικής David Reich, και δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό «Science».
Οι νέες μελέτες θεωρούνται ένα σημαντικό ορόσημο για την αρχαιογενετική έρευνα, αν και οι ερμηνείες των ευρημάτων πιθανώς αποτελούν μια πρόκληση για περαιτέρω μελέτη στο μέλλον. Το ενδιαφέρον τους έγκειται στο ότι η ιστορία του λεγόμενου Νοτίου Τόξου αφορά στην περιοχή που θεωρείται το «λίκνο του Δυτικού πολιτισμού», και η οποία περιλαμβάνει την Ελλάδα, εκτεινόμενη από τη Νοτιοανατολική Ευρώπη και τη Μαύρη Θάλασσα μέχρι την Ανατολία (σημερινή Τουρκία), την Ποντική Στέππα, τη Μέση Ανατολή (Λεβάντε) και τη Δυτική Ασία.
Μέχρι πρότινος, το μεγαλύτερο μέρος της αρχαίας ιστορίας του Νοτίου Τόξου βασιζόταν σε αρχαιολογικά ευρήματα και σε ιστορικές περιγραφές. Πλέον οι πρόοδοι στην «ανάγνωση» (αλληλούχιση) του αρχαίου γενετικού υλικού παρέχουν μια νέα σημαντική πηγή πληροφοριών για το παρελθόν.

Οι έρευνες
Οι έρευνες ανέλυσαν τα αρχαία γονιδιώματα 777 ανθρώπων των τελευταίων 11.000 ετών από την ευρύτερη περιοχή (μεταξύ αυτών αρκετών ατόμων από την ευρύτερη περιοχή του Αιγαίου κατά τη μυκηναϊκή εποχή) και αποκαλύπτουν πόσο πολύπλοκη είναι η ιστορία των πληθυσμών από τις πρώιμες γεωργικές κοινωνίες μέχρι τα χρόνια μετά τον Μεσαίωνα.
Η πρώτη μελέτη φέρει τον τίτλο «Η γενετική ιστορία του Νότιου Τόξου: Μια γέφυρα μεταξύ Δυτικής Ασίας και Ευρώπης», εστιάζει στην περίοδο πριν 5.000 έως 1.000 π.Χ. και, μεταξύ άλλων, αποκαλύπτει μεγάλες γενετικές ανταλλαγές ανάμεσα στην Ευρωσιατική Στέπα (κυρίως τους ποιμενικούς λαούς Γιαμνάγια της Ποντικής Στέπας της τρίτης χιλιετίας π.Χ.) και στο Νότιο Τόξο και φωτίζει περισσότερο την προέλευση της ινδο-ευρωπαϊκής γλώσσας. Σύμφωνα με τους ερευνητές, οι Γιαμνάγια εγκαινίασαν μια αλυσίδα μεταναστεύσεων που συνέδεσαν την Ευρώπη με την Ανατολή. Μερικοί μάλιστα βαλκανικοί λαοί πριν 4.500-5.000 χρόνια όφειλαν σχεδόν όλα τα γονίδια τους σε αυτές τις μετακινήσεις.

Η δεύτερη μελέτη, «Μια γενετική έρευνα στην αρχαία και μεσαιωνική ιστορία της Νότιας Ευρώπης και της Δυτικής Ασίας» εστιάζει στην πιο πρόσφατη ιστορία του Νότιου Τόξου, ρίχνοντας περισσότερο φως στη δημογραφία και στη γεωγραφική προέλευση των Μυκηναίων, των Ρωμαίων κ.α. Ακόμη, η νέα μελέτη παρέχει βάσιμες ενδείξεις ότι η Αθήνα και γενικότερα η Αττική είχαν δεχτεί λιγότερους μετανάστες από τα βόρεια, κάτι που φαίνεται να επιβεβαιώνει τους ισχυρισμούς των αρχαίων Αθηναίων. Ακόμη, η γένεση της ελληνικής γλώσσας συνδέεται αφενός με τις άλλες ινδο-ευρωπαϊκές γλώσσες, μέσω της κοινής καταγωγής από τις στέπες, αφετέρου με τους λαούς του Αιγαίου που είχαν προϋπάρξει των ομιλητών της πρωτο-ελληνικής.
Η τρίτη μελέτη τιτλοφορείται «Αρχαίο DNA από τη Μεσοποταμία δείχνει διακριτές Νεολιθικές μεταναστεύσεις στην Ανατολία», και αναλύει το πρώτο αρχαίο γενετικό υλικό (προ της εμφάνισης της κεραμικής) από τη νεολιθική Μεσοποταμία, θεωρούμενη ως επίκεντρο της νεολιθικής γεωργικής «επανάστασης». Τα ευρήματα δείχνουν δύο διακριτά κύματα μεταναστεύσεων από την καρδιά της Εύφορης Ημισελήνου προς τα δυτικά και τη ΝΑ Ευρώπη.

Οι συμμετέχοντες επιστήμονες
Εκτός από τον Ιωσήφ Λαζαρίδη, τον επικεφαλή των μελετών, σε αυτές συμμετείχαν επίσης οι Αναγνώστης Αγγελαράκης, Ανδρέας Μπερτσάτος, Μαρία-Ελένη Χοβαλοπούλου, Στέλλα Χρυσουλάκη, Παναγιώτης Καρκάνας, Ιωάννης Λυριτζής, Νίκος Παπαδημητρίου, Νίκη Παπακωνσταντίνου, Αναστασία Παπαθανασίου, Αθανάσιος Σιδέρης και Σεβαστή Τριανταφύλλου.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

🔎4293

Ο αφρικανικός πρόγονός μας, Σαχελάνθρωπος, περπατούσε στα δύο πόδια του ήδη πριν επτά εκατομμύρια χρόνια!

Ένας από τους αρχαιότερους γνωστούς προγόνους του ανθρώπου, ο Σαχελάνθρωπος (Sahelanthropus tchadensis), απολιθώματα του οποίου είχαν ανακαλυφτεί στο Τσαντ της περιοχής Σαχέλ της Αφρικής, νότια της Σαχάρας, περπατούσε συνήθως στα δύο πόδια του όταν βρισκόταν στο έδαφος, ήδη πριν περίπου επτά εκατομμύρια χρόνια. Αυτό είναι το συμπέρασμα των επιστημόνων που έκαναν μια νέα προσεκτική ανατομική ανάλυση των απολιθωμάτων των άνω και κάτω άκρων του.

Η απόκτηση της ικανότητας διποδισμού θεωρείται αποφασιστικό βήμα στην ανθρώπινη εξέλιξη. Μέχρι σήμερα, λόγω της έλλειψης επαρκών απολιθωμάτων, οι επιστήμονες δεν έχουν συμφωνήσει για το πώς ακριβώς και πότε ξεκίνησε το περπάτημα στα δύο πόδια και όχι στα τέσσερα, τα οποία χρησιμοποιούσαν οι πρόγονοι μας όσο ζούσαν στα δέντρα. Η νέα έρευνα ενισχύει την πεποίθηση ότι το πέρασμα στον διποδισμό συνέβη αρκετά νωρίς στην Ιστορία.

 

Οι ερευνητές από τη Γαλλία, το Τσαντ και την Αιθιοπία, με επικεφαλής τον Φρανκ Γκι του γαλλικού Πανεπιστημίου του Πουατιέ και του Εθνικού Κέντρου Επιστημών της Γαλλίας (CNRS), οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Nature», ανέλυσαν ένα μηριαίο οστό και δύο οστά αντιβραχίου που είχαν βρεθεί στην περιοχή Τόρος-Μενάλα στην έρημο Ντζουράμπ του Τσαντ, όπου είχε γίνει η ανακάλυψη του Σαχελάνθρωπου το 2001.
Η αρχική ανάλυση ενός σχεδόν πλήρους κρανίου (το οποίο «βαφτίστηκε» Τουμάι που σημαίνει «η ελπίδα της ζωής» στην τοπική γλώσσα) είχε δώσει ενδείξεις διποδισμού. Η νέα μελέτη σε απολιθώματα άκρων που είχαν βρεθεί στην ίδια περιοχή (αλλά είναι αδύνατο να επιβεβαιωθεί ότι ανήκουν στον Τουμάι) οδήγησε στο οριστικό συμπέρασμα του διποδισμού. Παράλληλα, η ανατομία των οστών του δείχνει ότι ο εν λόγω αρχαίος πρόγονος μας είχε κρατήσει τη δυνατότητα τετραποδισμού και μπορούσε να σκαρφαλώνει γρήγορα στα δέντρα σαν πίθηκος.

 

Οι επιστήμονες κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι οι πρώιμοι πρόγονοί μας εξέλιξαν νωρίς την ικανότητα βαδίσματος στα δύο πόδια, λίγο μετά τον διαχωρισμό ανθρώπων και χιμπατζήδων που τράβηξαν διαφορετικούς εξελικτικούς δρόμους (κάτι που συνέβη πριν 7 έως 10 εκατομμύρια χρόνια), διατηρώντας όμως την ανατομική δυνατότητα να αναρριχώνται γρήγορα στα δέντρα.
Λίγα εκατομμύρια χρόνια μετά τον Σαχελάνθρωπο, ένας άλλος πρόγονός μας, ο Αυστραλοπίθηκος, είχε τελειοποιήσει πια τον διποδισμό, διατηρώντας πάντα την ικανότητα τετραποδισμού στα δέντρα. Μόνο με την εμφάνιση του γένους Homo, οι πρόγονοι μας έπαψαν μόνιμα να χρησιμοποιούν τα χέρια τους σαν πόδια και στάθηκαν οριστικά και αποκλειστικά στα δύο πόδια τους.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

🔎4283

Ο Τζιμ Άνταμς επιστρέφει!

Δισέλιδο άρθρο του δικού μας Χρήστου Νάστου, που δημοσιεύθηκε στο εβδομαδιαίο περιοδικό "Επίκαιρα", τεύχος 364, στις 23/12/2016.

Για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο, πατήστε πάνω στις εικόνες για μεγέθυνση, ή αποθηκεύστε τις εικόνες στον υπολογιστή σας.

👬1924

Κολλημένος με… τα κόμικς

Σε συνέχεια της παρουσίασης του βιβλίου "Ελληνική παραλογοτεχνία και κόμικς", του Κυριάκου Κάσση, αναδημοσιεύουμε σήμερα μια συνέντευξή του.

Ο συλλέκτης Κυριάκος Κάσσης. Κολλημένος με… τα κόμικς. Συνέντευξη στον Παναγιώτη Μπουγάνη. Περιοδικό «9» #148 (07/05/2003).

Οι εικόνες προέρχονται από το http://historyofcomics.blogspot.gr/.

Για μεγέθυνση, πατήστε πάνω στις εικόνες ή κάντε αποθήκευση των φωτογραφιών στον υπολογιστή σας.

👬1833

Ο Μπλεκ πέρασε από τη Λεωφόρο Συγγρού...

Η ελληνική έκδοση του «Μπλεκ».

Ο Μπλεκ πέρασε από τη Λεωφόρο Συγγρού. Συνέντευξη του Τάκη Μπεβεράτου στον Νίκο Πλατή. Περιοδικό «9» #113 (28/08/2002).

Οι εικόνες προέρχονται από το http://historyofcomics.blogspot.gr/.

Για μεγέθυνση, πατήστε πάνω στις εικόνες ή κάντε αποθήκευση των φωτογραφιών στον υπολογιστή σας.

Νερούδα και Μπέκετ διεκδικούσαν το Νόμπελ που κέρδισε ο Γ. Σεφέρης

Με ποιους "αναμετρήθηκε" ο Γιώργος Σεφέρης τη χρονιά που κατέκτησε την ύψιστη λογοτεχνική διάκριση;

Άκρως ενδιαφέροντα στοιχεία για τη βράβευση του Γιώργου Σεφέρη με το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1963, αποκαλύπτουν τα αρχεία της Σουηδικής Ακαδημίας που άνοιξαν με την παρέλευση μισού αιώνα.

Όπως προκύπτει από την ανακοίνωση της Ακαδημίας, τα μέλη της τότε επιτροπής τίμησαν ομοφώνως τον Έλληνα ποιητή και στο πρόσωπό του τη μεγάλη παράδοση της ελληνικής γλώσσας.

Οι σημειώσεις του τότε γραμματέα της επιτροπής, Άντερς Έστερλουντ, αποκαλύπτουν πως στη βραχεία λίστα με τους τρεις υποψηφίους ο Γιώργος Σεφέρης επικράτησε του ποιητή Γ.Χ. Όντεν και του Χιλιανού ποιητή Πάμπλο Νερούδα, ο οποίος τελικώς απέσπασε την κορυφαία διάκριση το 1971.

Στις έξι επικρατέστερες υποψηφιότητες, οι οποίες προέκυψαν από μια μακρά λίστα αρχικώς ογδόντα και έπειτα είκοσι δύο περιπτώσεων εκείνη την χρονιά, συγκαταλέγονταν επίσης ο Ιρλανδός Σάμιουελ Μπέκετ, ο οποίος απέσπασε το Νόμπελ τελικώς το 1969, ο Ιάπωνας Γιούκιο Μισίμα και ο Δανός Άξελ Σαντεμόζε.

Από τα αρχεία της Ακαδημίας προκύπτει επίσης ότι ο Έλληνας ποιητής ήταν ακόμη δυο φορές υποψήφιος για την ύψιστη λογοτεχνική διάκριση της υφηλίου: την πρώτη φορά το 1955 και ακολούθως το 1961, ύστερα από πρόταση του Αμερικανού ποιητή Τ. Σ. Έλιοτ, ο οποίος είχε τιμηθεί το 1948 με το Νόμπελ Λογοτεχνίας.

http://news.in.gr/

Τα περιοδικά αυτά τα διαβάζουν όσοι ονειρεύονται τα βράδια...

Τα λογοτεχνικά έργα του Βαγγέλη Γεωργάκη ακροβατούν ανάμεσα στο λογικό και στο παράλογο, στην πραγματικότητα και στη φαντασία. Είναι όμως και μεγάλος συλλέκτης παλιών περιοδικών, ενώ οι χάρτινοι ήρωες έχουν επηρεάσει το λογοτεχνικό του σύμπαν με χαρακτηριστικό παράδειγμα το πιο πρόσφατο μυθιστόρημά του με τίτλο «Ο Αγαπημένος ήρωας των παιδιών» που διαδραματίζεται στην Ελλάδα της κρίσης. Ως κινητήριος μοχλός της αλληγορικής ιστορίας του είναι ένα σκοτεινό σκίτσο του Μίκυ Μάους που διαρκώς μεταβάλλεται και μαζί του μεταβάλλεται η πραγματικότητα. Επίσης, το εξώφυλλο του βιβλίου παραπέμπει εμμέσως στην τριάδα του Μικρού Ήρωα λειτουργώντας ως φόρος τιμής στους χάρτινους ήρωες.

Το παρακάτω απόσπασμα από το βιβλίο είναι απολύτως δηλωτικό για την αλληλεπίδραση κόμικς και λογοτεχνίας:

–Τι γνώμη έχετε για τους χάρτινους ήρωες; ρώτησε ο παρουσιαστής, και δεν μπορούσε να γίνει πιο συγκεκριμένος.
–Να σας πω, είπε ο Κώστας Κ., εγώ, εκτός απ' τους παιδικούς μου φίλους, μ' αυτούς μεγάλωσα, τους χάρτινους ήρωες δηλαδή, και πιστέψτε με για μένα δεν ήταν καθόλου χάρτινοι, υπήρχαν, και μάλιστα μια χαρά, στην άπειρη, αθώα, όχι χάρτινη, παιδική μου φαντασία. Μίκυ Μάους, Αστερίξ και Λούκυ Λουκ, κάθε λογής κόμικς, αλλά και γραπτός λόγος με λίγες εικόνες, Μικρός Κάου-μπόυ δηλαδή, Μικρός Αρχηγός, και φυσικά Μικρός Ήρωας, ο εκπληκτικός Γιώργος Θαλάσσης, το επονομαζόμενο Παιδί-Φάντασμα, που τα έβαζε με τους Γερμανούς κατακτητές, ίσως αυτό μας λείπει από την Ελλάδα σήμερα, ένας Γιώργος Θαλάσσης, πολλοί Γιώργοι Θαλάσσηδες και πολλά Παιδιά-Φαντάσματα –όχι όμως Πολίτες-Φαντάσματα– που θα μπορούσαν να αντισταθούν στην οικονομική λαίλαπα που δεν είναι μόνο οικονομική, είναι και πολιτική, και πολιτιστική, προπάντων ηθική. Ίσως αυτό ήταν το μεγαλύτερο μυστικό μου τότε που έπαιζα καλά, τόσο καλά, η πιο φωτεινή πλευρά μου. Οι αρχές, οι αξίες, που μου είχαν δώσει οι χάρτινοι ήρωες, ό,τι μου είχε απομείνει. Ήθελα να είμαι ο ήρωας του γηπέδου, ήρωας της ζωής, παρά τη σήψη που με έπνιγε, μέρος της οποίας ήμουν, δυστυχώς, κι εγώ.
–Πόσο ρομαντικός ακούγεστε σε μια εποχή που λένε ότι δεν υπάρχουν ήρωες, αν εξαιρέσουμε εσάς φυσικά.
–Ακούστε, βαρύς ο χαρακτηρισμός να με πείτε εμένα ήρωα, τιμητικός, αλλά βαρύς. Η αλήθεια είναι ότι εκείνο το βράδυ, ή μάλλον όλο εκείνο το διάστημα που αιωρούμουν μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας, ένιωσα να είμαι το πιόνι, η αιχμή του δόρατος σε κάτι πολύ μεγαλύτερο, κάτι που ξέφευγε από τις δικές μου περιορισμένες, ανθρώπινες, όσο καλή φυσική κατάσταση και να είχα, δυνατότητες. Ίσως υπήρξα και εγώ, όχι ένας ήρωας, αλλά ένας χάρτινος ήρωας, που είχε κάποια πλεονεκτήματα, κάποιες καλές ιδιότητες, αλλά εύκολα μπορούσες να συντρίψεις, κάψεις ή να σκίσεις όπως μια κόλλα χαρτί. Και η αλήθεια είναι ότι κινδύνεψα να συντριβώ, να καώ ή να διαμελιστώ σε χίλια κομμάτια, αν και για να υπάρξω εγώ, έστω και τυχαία, ένας ήρωας λέτε εσείς, ένας χάρτινος ήρωας λέω εγώ, εκατοντάδες, χιλιάδες, δεκάδες χιλιάδες συνομήλικοί μου χρειάστηκε να τσαλαπατηθούν, και να καταστραφούν, βίαια ποδοπατηθούν, όπως ίσως τα ανυποψίαστα θύματα της Θύρας 7, ή το Μαύρο Απόγευμα εκείνης της Βουλής, για να ξεπηδήσει μέσα από αυτούς κάποιος που ξέφυγε, έγινε ο ίδιος το σύστημα μέσα στο σύστημα, που τονίζω, στην προσωπική μου περίπτωση, παρά τις όποιες ικανότητες που είχα στο ποδόσφαιρο, τα υπόλοιπα για μένα ήταν θέμα τύχης, κολασμένης τύχης.
–Πόσο σεμνός, πόσο αληθινός, Κώστας Κ. κυρίες και κύριοι –ή να τον λέμε άραγε Κωστή– πόσο ωραίος, τόσο συμπαθής, χειροκροτήστε τον παρακαλώ, ένας πραγματικός ήρωας, δεν μπορούμε να μην το πούμε, και ας μην το παραδέχεται ο ίδιος.

Που πήγε εκείνη η όμορφη παιδική ηλικία που τόσο ανεξίτηλα μας είχε σημαδέψει; Χάθηκε. Χάθηκε, μας είπαν. Μες στο βωμό του κέρδους και στους γκρίζους καπνούς των πολυκατοικιών, στους οίκους ανοχής του καπιταλισμού, μπορντέλα είτε τράπεζες. Χρεοκοπήσαμε συνοδοιπόροι, αγαπητοί μας παιδικοί μας φίλοι, μέχρι που ήταν αργά για να γυρίσουμε πίσω. Αλλά. Βρήκαμε τη λύση. Ενήλικες το είπαμε, ωριμότητα το βαφτίσαμε. Και σοβαρότητα: α π ε λ π ι σ ί α! Και ο Μίκυ, α, ο Μίκυ... αγαπημένος ήρωας των παιδικών μας χρόνων –θα μπορούσε να είναι ο θρυλικός Γιώργος Θαλάσσης, το επονομαζόμενο Παιδί-Φάντασμα ή ο Γκαούρ-Ταρζάν, οποιοσδήποτε μεγάλος θρύλος, πέρα από κάθε αμφιβολία– ένα τέρας στη γωνία να μας χαμογελά, να μας προδίδει...

Τελικά, γιατί αναβιώνουν οι ήρωες αυτοί σήμερα και ποιο κοινό διαβάζει τα περιοδικά αυτά;

Ο Βαγγέλης Γεωργάκης απαντά χαρακτηριστικά: «Επανέρχονται, γιατί βιώνουμε ένα Αποκαλυπτικό τοπίο και οι χαρισματικοί νεκροί ανασταίνονται όπως ο Ιησούς. Τα περιοδικά αυτά τα διαβάζουν όσοι ονειρεύονται τα βράδια ότι σώζουν την αγαπημένη τους από τους κακούς»...

Βαγγέλης Γεωργάκης

Κείμενο που δημοσιεύθηκε στο ένθετο "Πολιτιστικές Διαδρομές" #10, της εφημερίδας "Νέοι Αγώνες", τον Δεκέμβριο του 2015.

Το έντυπο επιμελείται ο Υποψήφιος Διδάκτορας του Πάντειου Πανεπιστημίου, Παναγιώτης Κάπος.

Τα κόμικς και τα λαϊκά αναγνώσματα δεν έχουν ηλικία

Από τη πρώτη εμφάνιση των χάρτινων ηρώων όπως Μικρός Ήρωας, Μικρός Σερίφης, Μπλεκ, Λοχαγός Μαρκ υπήρξε άμεση ανταπόκριση του κοινού. Με τα χρόνια όμως η απήχησή τους εξασθένισε μια και προέκυψαν άλλα Μέσα που τράβηξαν τη προσοχή και τη διασκέδαση του κοινού. Το ιντερνέτ, οι πλατφόρμες ηλεκτρονικών παιχνιδιών ακόμα και η θεματολογία των κόμικς και η απεικόνισή τους συνέβαλαν σε αυτή την αλλαγή ενδιαφέροντος. Τα τελευταία χρόνια όμως παρατηρείται μια αναβίωση των συγκεκριμένων ηρώων. Το τότε κοινό τους, που στη πλειοψηφία ήταν παιδιά, συγκράτησαν την αγάπη τους για αυτά τα περιοδικά και πάντα τα νοσταλγούσαν. Έτσι, δημιουργήθηκαν διάφοροι σύλλογοι θαυμαστών και αναγνωστών μέσα από τους οποίους υπήρξαν κάποιες ιδιωτικές πρωτοβουλίες στο να εκδώσουν κάποια μελέτη, αφιερώματα και επετειακά τεύχη για τους αγαπημένους τους ήρωες. Τα τελευταία δύο χρόνια όμως ήρθε και επίσημα η αναβίωσή τους από τις εκδόσεις C&C Publications. Δύο κόμικ από παλιά, Μπλεκ και Μίστερ Νο, έκαναν την επιστροφή τους. Αν και το μεγαλύτερο μέρος του αναγνωστικού κοινού είναι ενήλικες έχουμε παρατηρήσει και νέο αίμα σε διάφορες εκδηλώσεις που έχουν γίνει στη Λέσχη Φίλων Κόμικς. Σε παρουσιάσεις επετειακών τευχών των λαϊκών αναγνωσμάτων όπως Μικρός Σερίφης και Μικρός Κάου-μπόυ που έχουν γίνει στη Λέσχη, έχουν έρθει παλιοί και νέοι αναγνώστες. Επίσης αρκετοί θαμώνες που έρχονται για να διαβάσουν κόμικς από τη βιβλιοθήκη μας παρουσιάζουν ενδιαφέρον για τους χάρτινους ήρωες μιας άλλης παλιότερης εποχής. Οι συγκεκριμένοι ήρωες αντιπροσωπεύουν μια εποχή πιο απλή και αθώα όπου κυριαρχούσε το άσπρο και μαύρο. Δεν είχαν περίπλοκες ιστορίες μια και ήταν βασισμένα σε μια κατανοητή και γνώριμη πραγματικότητα. Απλές, όμορφες και απολαυστικές ιστορίες πιστεύουμε πάντα θα κεντρίζουν το ενδιαφέρον του κοινού ανεξαρτήτως ηλικίας. Τα κόμικς και τα λαϊκά αναγνώσματα δεν έχουν ηλικία άλλωστε.

Λέσχη Φίλων Κόμικς

Κείμενο που δημοσιεύθηκε στο ένθετο "Πολιτιστικές Διαδρομές" #10, της εφημερίδας "Νέοι Αγώνες", τον Δεκέμβριο του 2015.

Το έντυπο επιμελείται ο Υποψήφιος Διδάκτορας του Πάντειου Πανεπιστημίου, Παναγιώτης Κάπος.

Γιατί νοσταλγούμε τις παιδικές μας διακοπές;

Αν μιλήσουμε για την αθωότητα της παιδικής ηλικίας, θα είναι μάλλον πολύ κλισέ.

Αν μιλήσουμε για την ανεμελιά εκείνων των καλοκαιριών που ακόμη δεν είχαμε ταυτότητα και δεν κάναμε φορολογική δήλωση, θα είναι σαν να διατυπώνουμε το αυτονόητο. Γι’ αυτό, είναι ίσως καλύτερα να αφήσουμε να μιλήσουν για την αθωότητα και την ανεμελιά, οι ίδιες μας οι αθώες και ανέμελες αναμνήσεις.

Εκείνες οι αναμνήσεις, που μπορεί να ανασύρουν από το βάθος του ενήλικου μυαλού μας το αυτονόητο –τόσο βάθος όσο και εκείνο που η μάνα μας έτρεμε να μην φτάσουμε στη θάλασσα– αλλά δεν είναι λίγες οι φορές που αισθανθήκαμε χαζοί, επειδή αφήσαμε το αυτονόητο να γίνει δεδομένο και την ενήλικη φύση μας να θάψει την παιδική, κάτω από κάστρα και περίτεχνα σχέδια στην αμμουδιά, τα οποία με την πρώτη κρίση έγιναν πάλι αυτό που στην πραγματικότητα ήταν πάντα: Σκόνη.

Σήμερα, λοιπόν, χοροπηδάμε πάνω στα γκρεμισμένα μας κάστρα, και προτιμάμε να τσαλαβουτήσουμε στα ρηχά ή και στα βαθιά της παιδικής μας ηλικίας –σε εκείνες τις διακοπές που γέμισαν τα καλοκαίρια μας με ψήγματα ευτυχίας και κουκούτσια από καρπούζι– άλλωστε δεν χρειαζόμασταν και πολλά τότε για να νιώσουμε ευτυχισμένοι.

Το καταλαβαίναμε αργότερα, όταν επιστρέφαμε τον Σεπτέμβρη στο σχολείο, και το πρώτο «Σκέφτομαι και γράφω» που μας ανέθετε η δασκάλα είχε θέμα «Πώς πέρασα το καλοκαίρι».

"Διακοπές". Μια μαγική λέξη, που γινόταν πραγματικότητα, συνήθως κάθε Ιούνιο. Το σχολείο επιτέλους έκλεινε και, πριν επιστρέψουμε στο σπίτι με τον «έλεγχο» για να διαπραγματευτούμε τον προορισμό των διακοπών, φροντίζαμε να παίξουμε ένα γερό, γενναιόδωρο, βαρβάτο μπουγέλο. Το αν επιστρέφαμε στο σπίτι με ρούχα, εσώρουχα και έλεγχο, όλα βρεγμένα, δεν είχε καμία σημασία –για εμάς τουλάχιστον, γιατί η μαμά μας είχε διαφορετική άποψη.

Οι γονείς μας φρόντιζαν ακόμη και κατά την διάρκεια των διακοπών να κάνουν «το χρέος τους» στην εκπαίδευσή μας, και προμηθεύονταν εκείνα τα υπέροχα βιβλία που υπόσχονταν «διασκέδαση και μάθηση το καλοκαίρι». Τι κι αν ποτέ δεν τα ανοίγαμε, παρά μόνο για να κρύψουμε το τελευταίο τεύχος του Μίκυ Μάους, κάνοντας πως μελετάμε μαθηματικά; Άλλωστε, η μόνη αριθμητική που μας ενδιέφερε ήταν το γνωστό μέτρημα: Πόσα μπάνια έκανες; Πόσα παγωτά έφαγες; Χα, σε περνάω!

Τα μεσημέρια της «παραθέρισης» είχαν πάντα την γεύση του φαγητού της μαμάς, και φόντο εκείνα τα πλαστικά τραπεζομάντιλα με σχέδια-φρούτα (το ίδιο και τα σεντόνια μας). Και για επιδόρπιο πάντα, η μάχη μεταξύ καρπουζιού και πεπονιού, που πάντα ξεχνιόταν προς τον Σεπτέμβρη, όταν έμπαιναν στο παιχνίδι τα σταφύλια-σταφίδα.

Τα απογεύματα είχαν την μυρωδιά του αντηλιακού, και, αν πάμε ακόμη παλιότερα, του πλαστικού από τα μπρατσάκια και το σωσίβιο, με τα οποία νιώθαμε μικροί… Transformers μέσα στο νερό. Αργότερα, θα προσθέταμε στα αξεσουάρ την μάσκα για να ρίχνουμε μικρές κλεφτές ματιές και τον αναπνευστήρα για όχι-και-τόσο-κλεφτές ματιές.

Τα highlights της ημέρας μέσα στο νερό ήταν εκείνη η ανάποδη τούμπα που μέρες προσπαθούσαμε να τελειοποιήσουμε, αφού είχαμε ξεπεράσει τον φόβο της βουτιάς χωρίς να κλείνουμε τη μύτη ή τα μάτια. Κι ύστερα, θα δημιουργούσαμε αυτοσχέδιους «βατήρες» με τους φίλους, για να γίνουν όλο και πιο θεαματικές –καμία σημασία δεν είχε που τελικά πέφταμε κατευθείαν με την κοιλιά ή την πλάτη, και πονούσαμε για ώρες.

Ακόμη και τότε, μπορούσαμε να ξεκουραστούμε λίγο έξω από το νερό, να θαυμάσουμε «πωωω, πόσες ώρες ήμασταν μέσα» και πόσο μούλιασαν τα δάχτυλά μας, και να επιδοθούμε σε αμμουδερές ανασκαφές, που δεν σταματούσαν παρά όταν βρίσκαμε… νερό –ούτε για το πετρέλαιο της ΑΟΖ τόση χαρά.

Κι ύστερα, οι γνωστές φωνές, που κάναμε πως δεν ακούγαμε. Το soundtrack της Ελληνίδας μαμάς, να φωνάζει να μην πας στα βαθιά. Να μην πλατσουρίζεις και βρέχεις την αδερφή σου. Να περιμένεις να περάσουν τρεις ώρες από το μεσημεριανό φαγητό. Να βγεις να φας τα σνακ που κρύβει στην μαγική τσάντα θαλάσσης της, που χωρούσε περισσότερο εμπόρευμα από ένα mini market. Αλλά εσύ, από ένα σημείο και μετά, όντως δεν την άκουγες. Ίσως γιατί ήσουν ήδη αρκετά μακριά, κοντεύοντας στον στόχο, εκείνη την πορτοκαλί σημαδούρα που σε προκαλούσε να τη φτάσεις και να την προσπεράσεις. Ίσως και γιατί, βλέποντάς σε να πλησιάζεις εκείνη τη σημαδούρα, η μαμά σου είχε ήδη λιποθυμήσει πάνω στην ψάθα.

Κι εκείνες οι γεύσεις του καλοκαιριού, που δεν έχουν τελειωμό… Σειρά έχει ο ζαχαρένιος λουκουμάς, από τον ιδιαιτέρως ηλιοκαμένο κύριο που περνά ανά πεντάλεπτο από την παραλία. Και αργότερα, το βράδυ, ένα ολόκληρο καλαμπόκι, φρεσκοψημένο και μυρωδάτο από τη σχάρα του πλανόδιου στην περαντζάδα.

Μαζί με τη νύχτα, έβγαιναν παγανιά και τα κουνούπια. Και σίγουρα κανείς δεν ξεχνάει την εικόνα του εαυτού του να ξύνει τα «κουνούπια» (αυτολεξεί, και όχι το φλύαρο «τσιμπήματα κουνουπιών») σαν να μην υπάρχει αύριο. Το προτιμούσαμε από το να μυρίζουμε από χιλιόμετρα αουτάν.

Οι γνωριμίες με παιδιά που δεν είχες ξαναδεί στη ζωή σου, και ούτε θα ξαναέβλεπες, ήταν καθημερινές. Το μόνο που σε ένοιαζε ήταν να βρεις συμπαίκτες για το βραδινό κρυφτό ή κάποιους για να πας στην διπλανή παιδική χαρά, όσο «οι μεγάλοι» τρώνε στην ταβέρνα το χειρότερο φαγητό του κόσμου μετά τις φακές: Μπλιαχ, ψάρια.

Αγαπημένη ασχολία, να ξεφλουδίζεις το μαύρισμά σου –τότε δεν μας ενδιέφερε να διατηρήσουμε το ομοιόμορφο tan μέχρι τον Οκτώβριο.

Γνωρίζαμε για πρώτη φορά τις χαρές του κάμπινγκ, μαλώνοντας με τα αδέρφια μας για το πόσο χώρο πιάνουν στην σκηνή. Προηγούνταν φυσικά οι καβγάδες των πατεράδων για την ικανότητά τους στο στήσιμό της, ή, ακόμη πιο πριν, για την ικανότητα των μανάδων και συνοδηγών να διαβάσουν "έναν απλό χάρτη της Πελοποννήσου".

Επιστροφή στη θάλασσα: Αμφιβάλλουμε αν σας είναι άγνωστη η εικόνα σας να παίζετε θαλασσομαχίες, ανεβαίνοντας οι πιο αδύνατοι στους ώμους των πιο μεγαλόσωμων και προσπαθώντας να ρίξετε ο ένας τον άλλο.

Ώρα για επικίνδυνες αποστολές: Να προσπαθείς να ισορροπήσεις όρθιος πάνω σε ένα στρώμα θαλάσσης, αλλά τελικά να πέφτεις κάθε φορά, κάνοντας μούσκεμα τα μαλλιά της παρέας κοκέτων συνταξιούχων γυναικών, που παρίσταναν τα αγάλματα μέσα στο νερό λίγο πιο δίπλα. Αχ, αυτή η νεολαία.

Τέλος, περνούσαμε τα καλοκαίρια μας σε τόσο υπέροχα μέρη –από μια πανέμορφη Κυκλάδα μέχρι ένα ορεινό χωριό της Ηπείρου– χωρίς να συνειδητοποιούμε πόσες παραστάσεις καλοκαιριού και ελληνικής γεωγραφίας μαζεύουμε στο υποσυνείδητό μας.

Το αντιλαμβανόμαστε τώρα, που πλέον εκτιμάμε έναν προορισμό με βάση την φήμη του, και όχι γιατί καταναλώνουμε όλη μας την ενέργεια για να περάσουμε καλά σ’ αυτόν.

Τι μας ένοιαζε αν ήμασταν στην Σαντορίνη ή στο τελευταίο χωριό του Ολύμπου; Οι διακοπές μας έκαναν το μέρος και όχι το μέρος τις διακοπές μας…

Το κείμενο είναι του Γιώργου Κόκουβα και προέρχεται από το in2life
Η επιμέλεια της παρουσίασης είναι του adamsjim για τις Σελίδες Νοσταλγίας

Η διαφήμιση του "Μικρού Αρχηγού" #839 στο "Νέο Μπλεκ"

Στο τεύχος #32 του ανανεωμένου "Νέου Μπλεκ" δημοσιεύτηκε μια ολοσέλιδη διαφήμιση για τον καινούριο Μικρό Αρχηγό. Θέλουμε να ευχαριστήσουμε, για ακόμη μια φορά, τον φίλο εκδότη Λεωκράτη Ανεμοδουρά για την ενίσχυση και την ηθική υποστήριξη όλων των εκδοτικών μας εγχειρημάτων.

Μην ξεχάσετε, λοιπόν, να αγοράσετε τον Μικρό Αρχηγό αλλά και το Νέο Μπλεκ που κυκλοφορεί κάθε μήνα σε όλα τα περίπτερα!

Οι αναμνήσεις του «Μικρού Σερίφη»

Πότης Στρατίκης 

Οι αναμνήσεις του «Μικρού Σερίφη»

Συνέντευξη του Πότη Στρατίκη στον Γιώργο Βιδάλη. Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» στις 04/01/1998. Ένα άκρως συλλεκτικό, για εμάς, δημοσίευμα, που πρέπει να γνωρίζουμε. Αναδημοσιεύουμε τις εικόνες από το blog http://historyofcomics.blogspot.gr/. Για να διαβάσετε το κείμενο, πατήστε πάνω στην εικόνα και με δεξί κλικ αποθηκεύστε το αρχείο στον υπολογιστή σας.

Σημείωση: ο αρθρογράφος μάλλον δεν κατάλαβε καλά τα όσα του είπε ο κος Στρατίκης στη συνέντευξη και έγραψε δύο ανακρίβειες. Φυσικά και ο "Μικρός Σερίφης" δεν σταμάτησε στα 650 τεύχη, ενώ ο συγγραφέας σταμάτησε να γράφει στον "Μικρό Κάου-μπόυ" πριν το περιοδικό φτάσει στο τεύχος 300...

Περιοδικά με εικόνες, του Θέμου Ανδρεόπουλου

Θέμος Ανδρεόπουλος. Περιοδικά με Εικόνες.

Από το έξοχο βιβλίο Τα Χάρτινα Όνειρα Των Παιδικών Μας Χρόνων, του Νίκου Ζωιόπουλου [Τεχνικές Εκδόσεις Α.Ε., 2000].

Αναδημοσιεύουμε από το http://historyofcomics.blogspot.gr/, το απόσπασμα του βιβλίου που αναφέρετε στον μεγάλο δάσκαλο...

Για να το διαβάσετε, πατήστε πάνω στην εικόνα και με δεξί κλικ αποθηκεύστε το αρχείο στον υπολογιστή σας.

Ζωντανεύει η φαντασία;

Το περιοδικό «Internet Rom Multimedia» (οι παλιοί θα το θυμούνται ως "Rom"), ήταν ένα "κομπιουτερίστικο" περιοδικό, που κυκλοφορούσε πριν δεκατέσσερα χρόνια! Ήταν από τα πιο προσεγμένα και ολοκληρωμένα περιοδικά του χώρου και κάθε τεύχος του έκανε αίσθηση για την καλαισθησία του. Εκτός από γενικά άρθρα για υπολογιστές, παιχνίδια κτλ, δημοσίευε και διάφορα άλλα θεματικά άρθρα, τα οποία συνήθως τα συνόδευε με κάποιο σχετικό cd (ήταν της μόδας τότε να δίνουν τα περιοδικά cd).

Στο τεύχος #18, λοιπόν, που κυκλοφόρησε Απρίλιο-Μάιο του 2000, το "Rom" είχε ένα εκτενές αφιέρωμα στα κόμικς. Αρθρογράφος ήταν ο γνωστός φίλος μας, Λευτέρης Ταρλαντέζος και ο πλήρης τίτλος του άρθρου: "www.Comics-Cartoons-V-Actors: Ζωντανεύει η φαντασία;".

Είχα ήδη αγοράσει κάποια τεύχη του περιοδικού, οπότε μου ήταν γνωστό. Όταν, λοιπόν, είδα και το αφιέρωμα στα κόμικς, δεν υπήρχε περίπτωση να έχανα το συγκεκριμένο τεύχος. Το άρθρο ήταν μαγευτικό για μένα, ότι πιο ολοκληρωμένο είχα διαβάσει μέχρι τότε για τα κόμικς και συγκράτησα το όνομα του συγγραφέα του.

Είχα την τύχη να τον γνωρίσω πολλά χρόνια αργότερα, με αφορμή τον Μικρό Κάου-μπόυ. Μπορεί να μην του έχω πει ακόμα "συγχαρητήρια" για εκείνη την δημοσίευση, όμως σήμερα αναδημοσιεύω μέσα από το blog το άρθρο αυτό, για να δώσω και σ' εσάς την ευκαιρία να το γνωρίσετε (ή, κάποιοι, να το θυμηθείτε)...

Αποθηκεύστε τις εικόνες στον υπολογιστή σας, αφού πρώτα κάνετε κλικ επάνω τους και επιλέξτε μεγέθυνση για να μπορέσετε να διαβάσετε με ευκολία τα κείμενα...