Πορτρέτα Υπερηρώων 6 - Κάπταιν Αμέρικα (Captain America)

Ο Κάπταιν Αμέρικα είναι ένας φανταστικός χαρακτήρας που εμφανίζεται σε κόμιξ της εταιρίας Μάρβελ. Ο χαρακτήρας πρωτοεμφανίστηκε στο Κάπταιν Αμέρικα #1 τον Μάρτιο του 1941 και αποτελεί δημιούργημα των Joe Simon και Jack Kirby. Ο τίτλος έχει πουλήσει με το πέρασμα των ετών πάνω από 210.000.000 κόμιξ σε πάνω από 75 χώρες. Ο Κάπταιν Αμέρικα αποτελεί το alter ego του Steven Rogers, ενός αδύνατου, καχεκτικού νεαρού στον οποίο χορηγήθηκε ορός αύξησης δύναμης με σκοπό να πολεμήσει στην μάχη των Η.Π.Α. κατά της ναζιστικής Γερμανίας. Έτσι, ο αδύνατος Στηβ έφθασε στο σημείο της ανθρώπινης τελειότητας.

Ο Κάπταιν Αμέρικα αποτελεί μια σκόπιμη δημιουργία της Μάρβελ για τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Κάπως έπρεπε να αναπτερωθεί το ηθικό των Αμερικανών στρατιωτών και τι καλύτερο από έναν ήρωα που πολεμά με μανία τις δυνάμεις του άξονα. Αυτό τον έκανε το νούμερο ένα χαρακτήρα κατά την διάρκεια του Β'ΠΠ.

Όταν ο πόλεμος τελείωσε ο Κάπταιν Αμέρικα σταμάτησε να έχει την απήχηση που είχε με αποτέλεσμα να παραμείνει κλεισμένος στα ντουλάπια της Μάρβελ. Πέρα από μια μικρή εμφάνιση το 1953, ο Κάπταιν Αμέρικα έκανε ξανά την εμφάνισή του τον Μάρτιο του 1964 στο Avengers#4. Από τότε ο ήρωας επιστρέφει ξανά και εκτός του ότι έγινε αρχηγός της ομάδας Avengers (Εκδικητές) απέκτησε και τον δικό του τίτλο.

ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

Ο συγγραφέας Joe Simons έδωσε την ιδέα της δημιουργίας του Καπ (συντομογραφία του Κάπταιν Αμέρικα) στον σχεδιαστή Jack Kirby παρακινούμενος από τα τότε πολιτικά δεδομένα καθώς και τις κινήσεις των ναζί. Έτσι, το Captain America Comics #1 (Μάρτιος 1941), ένα χρόνο πριν τον βομβαρδισμό του Περλ Χάρμπορ, είχε σαν εξώφυλλο τον πρωταγωνιστή να χτυπά με γροθιά στο σαγόνι τον Αδόλφο Χίτλερ! Το τεύχος πούλησε κοντά 1.000.000 αντίτυπα! Η έκδοση αυτή βέβαια, εκτός από χιλιάδες φίλους, απέκτησε και πολλούς εχθρούς, αφού εκατοντάδες γράμματα έφθαναν στα γραφεία της Μάρβελ τα οποία αντιτίθονταν στο τι πραγματικά πρεσβεύει ο Κάπταιν Αμέρικα.

Μετά τον Β'ΠΠ ο Καπ έγινε αρχηγός της πρώτης ομάδας υπερηρώων, της All Winner Squad της εταιρίας Timely/Marvel που κυκλοφόρησε δύο περιπέτειες στα All Winner Comics#19 & 21 τον χειμώνα του 1946 (το #20 δεν βγήκε ποτέ). Το Captain America Comics τελείωσε στο νούμερο #75, τον Φεβρουάριο του 1950. Κυκλοφόρησε με τον τίτλο Captain America Weird Tales για δύο επεισόδια και τελικά ακυρώθηκε οριστικά με το Captain America #78 τον Σεπτέμβριο του 1954.

Φθάνουμε στο Νοέμβριο του 1963, όταν ο Stan Lee και ο Jack Kirby βγάζουν από τα αζήτητα τον Καπ και τον παρουσιάζουν στο κοινό μαζί με τους 4 Φανταστικούς (Fantastic Four) στο Marvel Comics Strange Tales #114 με τίτλο ιστορίας “Captain America”, έναν βετεράνο του B'ΠΠ που επέστρεψε μετά από "πρόωρη συνταξιοδότηση". Αυτό άρεσε στον κόσμο κι έτσι ακολούθησε η εμφάνισή του στο The Avengers #4, τον Μάρτιο του 1964, στο οποίο εξηγούσε ότι μετά από λάθος είχε πέσει από ένα αεροπλάνο στον βόρειο πόλο και παρέμεινε παγωμένος μέσα σε ένα κομμάτι πάγου. Έπειτα αφού πρωταγωνίστησε στο Iron Man Tales Of Suspense #58, τον Οκτώβριο του 1964, ο Καπ αποκτά δικό του τίτλο. Τον Μάρτιο του 2007 στο Captain America vol.5 #25 ο Στηβ Ρότζερς πεθαίνει και τον Αύγουστο του 2007 η Μάρβελ ανακοινώνει ότι ο Κάπταιν Αμέρικα του 1940 θα ταξιδεύσει στο παρόν για ένα έργο 12 επεισοδίων κι ότι ένας νέος Καπ, με νέο κοστούμι θα κάνει το ντεμπούτο του στο Captain America #34.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ STEVE ROGERS

Ο Στηβ Ρότζερς γεννήθηκε στις 4 Ιουλίου 1917 στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης από Ιρλανδούς μετανάστες. Οι γονείς του ήταν η Σάρα και Τζόζεφ Ρότζερς. Ο πατέρας του πέθανε όταν ο Στηβ ήταν μικρό παιδί και η μητέρα του πέθανε από πνευμονία όταν ο Στηβ ήταν έφηβος. Το 1940 ο Στηβ αηδιασμένος από την άνοδο του Γ’ Ράιχ, αποφάσισε να δηλώσει εθελοντής για τον επερχόμενο πόλεμο. Δυστυχώς όμως οι υπεύθυνοι αρνήθηκαν να τον εντάξουν στις δυνάμεις του στρατού λόγω της άσχημης και αδύναμης σωματικής του κατάστασης. Ο στρατηγός του αμερικάνικου στρατού Chester Phillips, έψαχνε για εθελοντές οι οποίοι θα μπορούσαν να υπηρετήσουν στον στρατό αν δεχόντουσαν να πάρουν μέρος σε ένα απόρρητο πρόγραμμα, το πρόγραμμα Rebirth, το οποίο δημιουργούσε σωματικά ανώτερους ανθρώπους-στρατιώτες. Ο Στηβ δέχτηκε και μετά από δύσκολη επιλογή, έγινε ο πρώτος άνθρωπος στον οποίο θα δοκιμαζόταν ο ορός. Η σωματοδομή του άλλαξε, έγινε θηριώδης, σε ανθρώπινα πλαίσια, οι αισθήσεις του αυξήθηκαν, τα αντανακλαστικά του το ίδιο. Έγινε ένας υπερστρατιώτης.

Η κυβέρνηση των Η.Π.Α τον χρησιμοποιεί στην υπηρεσία πληροφοριών και σαν προπαγανδιστικό μέσο για την αντιμετώπιση του Red Skull (Κόκκινο Κρανίο), αρχηγό των τρομοκρατικών επιθέσεων των Ναζί. Τότε του δίνεται και η στολή με τα χρώματα της αμερικάνικης σημαίας, μια αλεξίσφαιρη ασπίδα και το κωδικό όνομα Κάπταιν Αμέρικα.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1940, μέχρι λίγο πριν το 1950, ο Καπ εμφανίζεται να πολεμά τους ναζί και μετά το τέλος του Β'ΠΠ τον νέο εχθρό των Η.Π.Α., τον κομμουνισμό. Ακολουθεί η εξαφάνιση του ήρωα για μια δεκαετία περίπου.

Την δεκαετία του 1960 η ομάδα των Εκδικητών ανακαλύπτει το σώμα του Στηβ Ρότζερς στον Βόρειο Ατλαντικό. Αφού συνέρχεται, μαθαίνουμε ότι επέζησε μέσα σε ένα κομμάτι πάγου λόγω του ορού του υπερστρατιώτη. Η ομάδα τον προσκαλεί να γίνει μέλος της, αυτός δέχεται και γρήγορα γίνεται και αρχηγός της. Έπειτα ο Καπ, συνεργάζεται με την κυβερνητική υπηρεσία πληροφοριών SHIELD, αρχηγός της οποίας είναι ο παλιός σύντροφος του Καπ στον Β'ΠΠ, Nick Fury. Αργότερα αναλαμβάνει την εκπαίδευση του Σαμ Ουίλσον ο οποίος θα γίνει ο Falcon, ο πρώτος αφροαμερικανός ήρωας, με τον οποίο θα γίνουν συνεργάτες, θα αναλάβουν αποστολές μαζί και θα αποκτήσουν δικό τους τίτλο με το όνομα Captain America And The Falcon.

Το 2006-2007, στο crossover Civil Wall, ο Καπ αντιτίθεται στις κυβερνητικές κινήσεις για την αποκάλυψη των πραγματικών ονομάτων των υπερηρώων και σύντομα γίνεται αρχηγός των ατόμων που συμφωνούν με αυτόν. Σε μια μάχη, για τον παραπάνω λόγο, με τον Iron Man, παραδίδεται στις αρχές, κατηγορείται για εγκληματικές πράξεις και καθώς εισέρχεται στο ομοσπονδιακό δικαστήριο για να δικαστεί δέχεται τα πυρά ενός ελεύθερου σκοπευτή. Ο Στηβ μεταφέρεται στο νοσοκομείο όπου και διαπιστώνεται ο θάνατός του. Η δολοφονία είχε σχεδιαστεί από τον Red Skull.

Ο Καπ θάβεται στο κοιμητήριο του Άρλινγκτον κάτω από ένα μνημείο που είχε στηθεί στη μνήμη του. Το σώμα του, όμως, ήταν ψεύτικο δημιούργημα, γιατί το πραγματικό μεταφέρθηκε από τους Iron Man, Hank Pym και Janet Van Dyne στον Βόρειο Ατλαντικό, εκεί που πριν από χρόνια είχε βρεθεί.

Τέλος στο Captain America Reborn #1 αποκαλύπτεται ότι ο Στηβ Ρότζερς δεν είχε πεθάνει. Το όπλο από το οποίο πυροβολήθηκε ήταν ειδικά φτιαγμένο ώστε να τον μεταφέρει σε προκαθορισμένη θέση στον χώρο και στον χρόνο. Ο Red Skull προσπάθησε έτσι να εγκλωβίσει τον Καπ αλλά δεν τα κατάφερε. Έτσι, χαμένος στον χώρο και στον χρόνο, έζησε ξανά τα γεγονότα όπως η D-Day, τον θάνατο της μητέρας του, τον Β'ΠΠ, φθάνοντας τέλος στο σημείο όπου δέχεται τον ορό του υπερστρατιώτη.

ΔΥΝΑΜΕΙΣ-ΟΠΛΑ

Ο Καπ δεν έχει υπεράνθρωπες δυνάμεις. Με τον ορό, απλά μετατράπηκε σε έναν πολύ δυνατό άνθρωπο, ένα τέλειο είδος ανθρώπου. Η δύναμή του, η ταχύτητα, η αντοχή, η αυτοθεραπεία του, είναι στα ανώτερα επίπεδα που θα μπορούσε να φτάσει το ανθρώπινο σώμα. Επίσης, είναι εξαίρετος γνώστης τακτικών μάχης, εξαίρετος γυμναστής και γνώστης πολεμικών τεχνών.

Ο Καπ, έχει στην κατοχή του μια ασπίδα από ειδικό αδιαπέραστο υλικό. Μέσω της εκπαίδευσής του είναι ικανός να ρίξει την ασπίδα του σε πολλούς στόχους ταυτόχρονα και να γυρίσει σαν μπούμερανγκ πίσω σε αυτόν. Η στολή του είναι από άκαυστο υλικό και περιλαμβάνει εσωτερική αλεξίσφαιρη επένδυση. Επίσης χρησιμοποιεί μια ανακατασκευασμένη από την SHIELD, Harley Davidson και ένα επίσης ειδικά ανακατασκευασμένο μαχητικό βαν, το οποίο έχει την ικανότητα να αλλάζει χρώμα για καλύτερο καμουφλάζ...

Επιμέλεια κειμένου: Γιώργος Γκεζερλής
Αναδημοσίευση από το τεύχος 8 του CLUB ΦΙΛΩΝ "ΜΙΚΡΟΣ ΣΕΡΙΦΗΣ" - MAGAZINE
Επιμέλεια παρουσίασης στο blog: adamsjim

Οι ταινίες που αγαπήσαμε 18: Η Κόκκινη Θύελλα / The Long Ships (1963)

Είδος: Επική περιπέτεια

Διάρκεια: 121'

Παραγωγή: Columbia Pictures

Σκηνοθεσία: Jack Cardiff

Σενάριο: Berkely Mather, Beverley Cross

Μουσική: Dusan Radick

Ηθοποιοί: Richard Widmark, Sidney Poitier, Russ Tamblyn, Rosanna Schiaffino, Oscar Homolka, Edward Judd, Lionel Jeffries, Beba Loncar, Clifford Evans

Υπόθεση: Χίλια χρόνια πριν, ένας Βίκινγκ, ο Ρολφ (Richard Widmark), γιος του ηγεμόνα της Σκάντια, Κροκ (Oscar Homolka), πιστεύει ότι ανακάλυψε που βρίσκεται η τεραστίων διαστάσεων, χαμένη καμπάνα του Αγίου Ιακώβου. Ο Ρολφ και ο αδελφός του, ο Ορμ (Russ Tamblyn) απαγάγουν την πριγκίπισσα Γκέρντα (Beba Loncar) και την χρησιμοποιούν ως όμηρο, όταν κλέβουν το ολοκαίνουριο πλοίο του πατέρα της, βασιλιά Χάραλντ (Clifford Evans). Όμως, το πλοίο τους ναυαγεί και συλλαμβάνονται από τον πρίγκιπα Σιχ Ελ Μανσούχ (Sidney Poitier), που αναζητεί κι αυτός την χαμένη καμπάνα. Ο Μανσούχ παίρνει την Γκέρντα στο χαρέμι του και προκαλεί τον θυμό της πρώτης γυναίκας του, Αμινάχ (Rosanna Schiaffino). Όταν οι Βίκινγκς δραπετεύουν και καταστρέφουν το χαρέμι, η Αμινάχ σώζει τον Ρολφ από τον θάνατο κι εκείνος αναγκάζεται να συμμαχήσει υπό τις διαταγές του Μανσούχ. Έτσι, ξεκινούν προς αναζήτηση της χρυσής καμπάνας…

Εντυπωσιακό φιλμ εποχής με μια ηρωική διάθεση, όπου τα κατορθώματα και οι περιπέτειες έχουν επικό χρώμα. Οι χαρακτήρες είναι απόλυτοι, άλλοτε από φιλόδοξη επιδίωξη, άλλοτε από έκδηλη εκδικητική μανία κι άλλοτε από πάθος που παρουσιάζεται σε κορυφαία έξαρση μέσα σ’ ένα εξωτικό πλαίσιο.

Εξαιρετικό σάουντρακ, που συνοδεύει ακριβώς εκεί που χρειάζεται τις σκηνές δράσης. Το σενάριο βασίζεται στην ομώνυμη νουβέλα του Frans T. Bengtsson.

Η “Κόκκινη Θύελλα” προβλήθηκε στην Ελλάδα στις 30 Νοεμβρίου 1964.

Διαφημιστική καταχώρηση της ταινίας στον ελληνικό Τύπο της εποχής

(Αρχείο Σπύρου Πιτικάρη)

Κείμενο: Σπύρος Πιτικάρης
Επιμέλεια παρουσίασης: adamsjim

Ελληνικά περιοδικά 6: Άσσοι του Φαρ-Ουέστ (1968)

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΕΚΔΟΣΗΣ

ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: Απρίλιος 1968

ΤΕΥΧΗ ΣΕΙΡΑΣ: 8

ΣΧΗΜΑ: 17x11,5

ΣΕΛΙΔΕΣ: 132 (τεύχη 1, 2, 4, 5, 6, 8), 140 (τεύχη 3, 7)

ΤΙΜΗ: 12 δρχ (τεύχη 1-8)

ΕΚΔΟΣΕΙΣ: Αιγόκερως / Θ. Ανδρεόπουλος - Π. Στρατίκης & Σία Ο.Ε.

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΤΗΤΑ: Μηνιαίο

ΚΩΔ. ΑΡΧΕΙΟΘ.: 0326

Μια πολύ προσεγμένη έκδοση βιβλίων τσέπης με γουέστερν περιπέτειες, που όμως δεν έμελλε να κρατήσει πολύ. Οι εκδότες προσπάθησαν αρκετές φορές να μεταδώσουν και σε άλλες εκδοτικές τους προσπάθειες την επιτυχία του πρώτου τους εγχειρήματος (βλέπε Μικρός Σερίφης), συνήθως όμως χωρίς επιτυχία, παρά την εξαιρετική δουλειά τους.

Παρόλο που οι «Άσσοι του Φαρ-Ουέστ» έβγαλαν μόνο 8 τεύχη, ωστόσο οι πωλήσεις πήγαν καλά. Το θετικό για τους συλλέκτες είναι ότι τα τεύχη επανακυκλοφόρησαν αρκετές φορές κι έτσι μπορεί να τα βρει κανείς σχετικά εύκολα ακόμα και σήμερα, μιας και διατέθηκε μεγάλος αριθμός τους στην κυκλοφορία. Θα πρέπει να σημειώσουμε ότι αν και αναφέρονται τα ονόματα ξένων συγγραφέων, οι ιστορίες ήταν γραμμένες από Έλληνες και συγκεκριμένα από εκείνους που παρουσιάζονται ως μεταφραστές της σειράς. Όσοι ασχολούνται με τέτοιου είδους εκδόσεις, γνωρίζουν πως αυτό ήταν προσφιλής τακτική των Ελλήνων εκδοτών εκείνη την εποχή για να δίνουν μια «βαρύτητα» στα έργα τους…

Οι τίτλοι των τευχών της σειράς (σε παρένθεση οι συγγραφείς/μεταφραστές)

1. Ο νόμος φθάνει πρώτος (Έλμερ Σάντριου/Βασίλης Κοχλατζής)

2. Εκείνος που δεν φοβόταν (Καρλ Μάυ/Γιώργος Μαρμαρίδης)

3. Οι ράντσερς συνωμοτούν (Άλμπερ Χέντον/Γιώργος Σάμιος)

4. Ο θάνατος απλώνει το δίχτυ (Άρθουρ Χάρμοντ/Βασίλης Κοχλατζής)

5. Κάτω από τον ίσκιο του τρόμου (Ντάννυ Κέρπερ/ Γιώργος Μαρμαρίδης)

6. Ένας σκληρός κάου-μπόυ (Μάρτιν Πάτερσον/Βασίλης Κοχλατζής)

Θύελλα στο Κάνσας (Σάιμον Ντάιμον/Βασίλης Κοχλατζής)

7. Οι λύκοι ουρλιάζουν τη νύχτα (Λιούις Γκρόσμαν/ Γιώργος Μαρμαρίδης)
8. Η κοιλάδα των ξεχασμένων (Ραίη Ρόλτσεστ/Κ.Ι. Τσαούσης)
Κλέφτες κοπαδιών (Ραίη Ρόλτσεστ/Γ. Σάμιος)
Το ορυχείο (Ραίη Ρόλτσεστ/Γ. Σάμιος)

Επιμέλεια: Παναγιώτης Πλαφουτζής

Ο «γραφικός» Βραζιλιάνος και το βινύλιο που επιστρέφει

Πριν από μερικά χρόνια ίσως ακουγόταν υπέρμετρα γραφικό ως γεγονός, περίπου σαν κάποιον που μαζεύει κουμπιά. Από τη στιγμή, ωστόσο, που οι New York Times ανέδειξαν το συλλεκτικό φαινόμενο του Ζέρο Φρέιτας, ο οποίος έχει βαλθεί να μαζέψει «όλη τη μουσική του κόσμου» σε δίσκους βινυλίου, εκατοντάδες ΜΜΕ ανά τον κόσμο αφιερώνουν χώρο και χρόνο μαζί με γερές δόσεις θαυμασμού για το επίτευγμα (και τις φιλοδοξίες) του Βραζιλιάνου επιχειρηματία.

Φυσικά όλη αυτή η δημοσιότητα δεν είναι τυχαία. Είναι μάλλον ο βαθύς, λίγο «βραχνός» ήχος του βινυλίου που επιστρέφει και ζει μια δεύτερη δόξα τα τελευταία χρόνια παγκοσμίως. Συγκεκριμένα, μετά την κυριαρχία των CD ως βασικού μέσου αποθήκευσης και αναπαραγωγής της μουσικής από τις αρχές της δεκαετίας του ’90, τα προηγουμένως κραταιά βινύλια μπήκαν σε μια αναπόφευκτη δίνη παρακμής μέχρι εξαφανίσεως. Ελάχιστοι ήταν πλέον εκείνοι (φανατικοί συλλέκτες ως επί το πλείστον) οι οποίοι ήταν διατεθειμένοι να ξοδέψουν τα χρήματά τους για την αγορά βινυλίων. Μοιραία, και οι μεγάλες δισκογραφικές εταιρείες περιόρισαν δραματικά την κυκλοφορία των νέων άλμπουμ στην παλαιότερη φόρμα αναπαραγωγής.

Ωστόσο, για λόγους που σηκώνουν αρκετή κουβέντα, αυτή η κατάσταση τα τελευταία χρόνια τείνει να ανατραπεί. Παίρνοντας την περίπτωση της Αμερικής για παράδειγμα, βλέπουμε τη σχεδόν ημιθανή εμπορική κίνηση των βινυλίων του 2007 (λιγότεροι από ένα εκατομμύριο δίσκοι) να έχει εκτοξευθεί στα 6,5 εκατομμύρια το 2013 και πάνω από 8 εκατομμύρια το 2014.

Η εύκολη απάντηση είναι η μόδα. Ξεκίνησε στην Αμερική με την καμπάνια «Back to Black», την οποία υποστήριξαν αρχικά κάποιες εταιρείες επανεκδίδοντας διάσημα και ιστορικά άλμπουμ του παρελθόντος σε καλής ποιότητας βινύλιο των 180 γραμμαρίων και το κοινό «τσίμπησε». Από εκεί η μόδα, ταυτόχρονα με τις ευνοϊκές προς αυτή συνήθειες διαφόρων subcultures όπως των χίπστερ, εξελίχθηκε σε ένα ακόμη παγκόσμιο καταναλωτικό φαινόμενο. Η εκδοχή αυτή όμως, αν και σύμφωνη με τις δυτικές καταναλωτικές συνήθειες καθώς και με τις σύγχρονες μεθόδους του μάρκετινγκ, δεν είναι αρκετά πειστική.

Το γεγονός είναι ότι ταυτόχρονα με την άνοδο του βινυλίου, οι αντίστοιχες πωλήσεις των CD σημειώνουν κατακόρυφη πτώση, κάτι που συμβαίνει και με τις διαδικτυακές πωλήσεις των ψηφιακών άλμπουμ. Από πού ακούει λοιπόν πλέον μουσική ο κόσμος; Οι πλατφόρμες απευθείας μετάδοσης είναι κατά κύριο λόγο η απάντηση (και η πειρατεία του Διαδικτύου που είναι μια άλλη κουβέντα). Το YouTube ή το Spotify φέρνουν απλά και γρήγορα οποιοδήποτε τραγούδι ή λίστα τραγουδιών στα αυτιά του καταναλωτή χωρίς καν να χρειαστεί να το αποθηκεύσει στη μνήμη της συσκευής του. Μέσα σε αυτό το άκρως «αφηρημένο» περιβάλλον όμως, ο χρήστης -ειδικά ο πραγματικός λάτρης της μουσικής- νιώθει μια πρωτόγνωρη αποστασιοποίηση από τον φορέα της τέχνης που απολαμβάνει. Η περίπλοκη αυτή σχέση, σχεδόν ανεξήγητη αλλά πολύ ανθρώπινη, του μουσικόφιλου με το απτό κομμάτι που πλέον του λείπει είναι εκείνη που κατά βάθος οδηγεί όλο και περισσότερο κόσμο στον δρόμο του βινυλίου. Όχι, ο Ζέρο Φρέιτας δεν είναι πλέον γραφικός. Είναι απλώς ένας άνθρωπος που εκτιμά τη μουσική και τη μαζεύει (έστω και σε τεράστιες ποσότητες) στο τεχνικό φορμά που της αξίζει...

Πηγή: Η Καθημερινή

Τα γουέστερν που αγαπήσαμε 22: Μπραβάντος / The Bravados (1958)

Παραγωγή: 20th Century Fox

Σκηνοθεσία: Henry King

Σενάριο: Philip Yordan

Μουσική: Hugo Friedhofer

Διάρκεια: 98'

Ηθοποιοί: Gregory Peck, Stephen Boyd, Joan Collins, Albert Salmi, Henry Silva, Kathleen Gallant, Barry Coe, Herbert Rudley, Lee Van Cleef

Υπόθεση: Ο ράντσερ Τζιμ Ντάγκλας (Gregory Peck), έχει διανύσει εκατοντάδες μίλια με το άλογό του για να παραστεί στο κρέμασμα τεσσάρων εγκληματιών, που καταδικάστηκαν σε θάνατο για μια ληστεία μετά φόνου, στην παραμεθόριο πόλη Ρίο Αρίμπα. Ο Ντάγκλας είχε μάθει ότι οι άνδρες αυτοί βίασαν και δολοφόνησαν την αγαπημένη του νεαρή σύζυγο. Στη Ρίο Αρίμπα, ο Ντάγκλας ξανασυναντά την όμορφη Τζοζέφα Βελάρντε (Joan Collins) με την οποία ήταν ερωτευμένοι όταν ήταν νέοι.

Η Τζοζέφα ετοιμάζεται να παντρευτεί αλλά ο Ντάγκλας, μέσα στη θλίψη του για το χαμό της γυναίκας του, δεν αντιλαμβάνεται ότι είναι ακόμα ερωτευμένη μαζί του. Στο μεταξύ, οι τέσσερις δολοφόνοι καταφέρνουν να δραπετεύσουν από τα χέρια του σερίφη Σάντσεζ (Herbert Rudley). Έτσι, ένα δραματικό κυνηγητό ξεκινά για τον Ντάγκλας, που δεν θέλει να αφήσει να κυκλοφορούν ελεύθεροι οι άνθρωποι που του έκαναν τόσο μεγάλο κακό. Πιστεύει ότι η ώρα της εκδίκησης πλησιάζει…

Διαφημιστική καταχώρηση της ταινίας από εφημερίδα της εποχής
(Αρχείο Σπύρου Πιτικάρη)

Δυνατό γουέστερν του Henry King, η πέμπτη από τις έξι φορές που συνεργάστηκε ο σκηνοθέτης με τον Gregory Peck. Παρά την μεγάλη δόση συναισθήματος που ελλοχεύει μεταξύ των πρωταγωνιστών, το φιλμ έχει αρκετή δράση, αγωνία και πιστολίδι. Πετυχημένη και η μουσική του Hugo Friedhofer. Το σενάριο βασίζεται σε μια νουβέλα του Frank O’ Rourke.

Η ταινία προβλήθηκε στην Ελλάδα στις 20 Οκτωβρίου του 1958.

Κείμενο: Σπύρος Πιτικάρης
Επιμέλεια παρουσίασης: adamsjim