Παρασκευή, 18 Ιανουαρίου 2019

Λογοτεχνικές Προτάσεις 553: Το εργοστάσιο των μολυβιών (Ιστορικό μυθιστόρημα)


Του Παναγιώτη Πλαφουτζή

Το «Εργοστάσιο των μολυβιών» είναι ένα μυθιστόρημα για την επανάσταση και τους επαναστάτες. Επίσης, είναι ένα μυθιστόρημα για τα τρομερά γεγονότα που συγκλόνισαν τον κόσμο, και για άλλα, λιγότερο τρομερά, που τον συγκλόνισαν επίσης. Η ιστορία αρχίζει το 1866, στο Κάιρο, όταν χτίζεται η διώρυγα του Σουέζ, και τελειώνει στην Αθήνα, λίγες μέρες πριν από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Πρόκειται για το χρονικό μιας ελληνικής αστικής οικογένειας που δεν μοιάζει με τις άλλες, και που δεν συμμορφώνεται με την ηθική του δέκατου ένατου αιώνα. Ακόμα, πρόκειται για την ιστορία μιας μεγάλης φιλίας, που αρχίζει στη Ζυρίχη και που συνεχίζεται στις ταραγμένες πόλεις του κόσμου: στο Βερολίνο και στην Αγία Πετρούπολη. Στο «Εργοστάσιο των μολυβιών» οι ήρωες βρίσκονται στη δίνη των πολιτικών γεγονότων, από τις αιματηρές εξεγέρσεις κατά της αποικιοκρατικής εξουσίας μέχρι την Οκτωβριανή Επανάσταση, κι από την παραφορά της μετεπαναστατικής Ρωσίας μέχρι τα εγκλήματα του σταλινικού καθεστώτος -κι ανάμεσα σ' αυτά τα γεγονότα συμβαίνουν άλλα, όχι λιγότερο συνταρακτικά: ο έρωτας, η απελπισία, η αρρώστια και τα παιχνίδια της τύχης. Το «Εργοστάσιο των μολυβιών» είναι ένα βιβλίο για τον άνθρωπο-τεχνικό και για τον άνθρωπο-επαναστάτη, που είναι συχνά το ίδιο. Και για το μεγαλείο τού να πεθαίνεις μ' έναν τόμο του Μαγιακόβσκι στην τσέπη, αλλά όχι προτού ζήσεις μια υπέροχη ζωή.

Απόσπασμα

Κάιρο 1866-1892
Το επώνυμο του δεν ήταν πάντοτε Ασημάκης: το άλλαξε σε Ασημάκης όταν πήγε στο Κάιρο, το 1866 - κεντίβης τότε ήταν ο Ισμαήλ Πασάς -, για να δουλέψει μηχανικός στο Σουέζ, στη διώρυγα. Οι Γάλλοι -για τους Γάλλους δούλευε- τη λέγανε κανάλι. Ο πατέρας του καταγόταν απ' τη Χίο, είχε μια μικρή μεταξοβιοτεχνία, αλλά το 1850 πήγε στην Αθήνα για ν' ασχοληθεί με ξενοδοχειακές επιχειρήσεις. Όταν τέλειωσε το σχολείο ο Στέφανος -Στέφανος ήταν το μικρό του-, ο πατέρας του τον έστειλε στην Οικοδομική Σχολή της Λυών, στο Πολυτεχνείο, και σπούδασε: γεφυροποιία, οδοποιία, ασφαλτοστρώσεις. Έπειτα, δεν γύρισε στην Αθήνα, πήγε κατ' ευθείαν στην Αίγυπτο, όπου ο αδερφός του πατέρα του ήτανε γραμματέας της ελληνικής πρεσβείας κι όπου γίνονταν δημόσια έργα: εκχωματώσεις, φράγματα, εθνικές οδοί. Οργασμός δραστηριότητος, του είχε πει ο θείος του ο Λεονάρδος, αναγέννησις!
Έτσι, ο Στέφανος βρήκε τη δουλειά στη διώρυγα και σπίτι στο Αλ-Αζμπακιγιά, σε καλή κεντρική συνοικία -χριστιανική κυρίως, εκεί έμεναν οι Κόπτες-, σε καινούργιες οικοδομές μακριά απ τους μαχαλάδες. Είχε βάλει ο Ισμαήλ να τη σχεδιάσουν με παριζιάνικα σχέδια: μια πλατεία, λέγανε, πως είχε σχήμα αστεριού σαν εκείνη στα Ηλύσια Πεδία. Όχι ότι ήταν μεγάλη πόλη το Κάιρο. Ο Στέφανος είχε δει και μεγαλύτερες. Εκτός απ' τη Λυών, που ήταν μικρούτσικη -δυο χτισμένες όχθες και στη μέση κύλαγε ο Ροδανός-, είχε δει τη Βιέννη, το Μόναχο. Αλλά το Κάιρο είχε πολλές γειτονιές, άρχιζε απ το Δέλτα του Νείλου κι έφτανε μέχρι τις πυραμίδες, στην έρημο. Κι είχε δυο λιμάνια: λίγες πόλεις είχανε δυο λιμάνια.
Τον Νοέμβριο του '69 έγιναν τα εγκαίνια της διώρυγας. Για το βράδυ των εγκαινίων στην όπερα είχαν ανεβάσει «Ριγκολέτο», ο Βέρντι ήταν ο αγαπημένος του κεντίβη: κι είχε έρθει η αυτοκράτειρα Ευγενία, αυτοπροσώπως -σύζυγος του Ναπολέοντα του Τρίτου-, που οι Γάλλοι την έλεγαν Εζενί. Η Εζενί προσπαθούσε να πείσει τον αυτοκράτορα να κηρύξει τον πόλεμο στους Γερμανούς. Εκτός απ' αυτήν, την Εζενί, στη γιορτή των εγκαινίων ο Στέφανος είδε για δεύτερη φορά στη ζωή του τον Φερδινάρδο ντε Λεσσέπς, που έβγαλε λόγο κι είπε: Η βιομηχανική επανάσταση άρχισε στην Αγγλία, η μηχανική όμως άρχισε στην Αίγυπτο. Για τον ντε Λεσσέπς είχε ακούσει πολλά, πως ήτανε αγύριστο κεφάλι, κι ότι για το χρήμα πούλαγε και τη μάνα του. Οι Άραβες έλεγαν πως αυτός έφταιγε που η διώρυγα είχε χτιστεί με έξοδα των Αιγυπτίων, προς όφελος των Γάλλων. Κι έλεγαν ακόμα πως, περισσότερο κι απ' το χρήμα, ο ντε Λεσσέπς αγαπούσε τη δόξα, πως ήταν αδίστακτος κι ανελέητος. Αλλά ο Στέφανος τον θεωρούσε μεγάλο οραματιστή, κι ευχόταν να μπορούσε να του μοιάσει έστω και στο μικρό του δαχτυλάκι, να γίνει κι αυτός ένας απ' τους σκαπανείς της εποχής των μηχανικών. Κι ευγνωμονούσε την τύχη του που ο πατέρας του είχε αρκετά λεφτά για να τον στείλει να σπουδάσει στη Λυών. Βέβαια, τα λεφτά τα 'χε κάνει απ' τα δάνεια, όχι απ' τη μεταξοβιοτεχνία -στην Αθήνα, τα δάνεια τα λέγανε τοκογλυφία- αλλά είχε κι ένα κτήμα, είχε και τις λίρες που αυγάτισαν όταν αγόρασε μετοχές της ασφαλιστικής εταιρείας Φοίνιξ.
Λίγο καιρό μετά τα εγκαίνια της διώρυγας, ο Στέφανος βρήκε θέση στα αρδευτικά, στο Πορτ Σαΐντ. Κι ένα χρόνο αργότερα, παντρεύτηκε μια κοπέλα απ' την Αθήνα: του την έφεραν να την παντρευτεί και δεν είπε όχι -στην αρχή δεν είπε ούτε ναι, είπε, Καλά, θα δούμε. Δεν τον ενδιέφερε πολύ να παντρευτεί, ούτε ποια θα παντρευόταν, αρκεί να μην ήταν άσχημη. Έτσι, το '71 παντρεύτηκε την κόρη του νηματουργού Σταύρου Αγαθοκλή απ' την Αθήνα: ο γάμος έγινε στο Κάιρο, στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου. Όλοι οι Έλληνες, έμποροι, εισαγωγείς και μπακάληδες, ήρθανε στο γάμο, κι ας μην ξέρανε καλά-καλά ούτε το γαμπρό ούτε τη νύφη. Ήρθαν οι έμποροι του λαδιού και του μπαμπακιού, κι οι εισαγωγείς υφασμάτων γιατί άκουσαν πως ο πεθερός έφτιαχνε νήματα, κουβαρίστρες, ανέμες, μασούρια.
Αλλά ο Στέφανος μετάνιωσε λίγο που πήρε γυναίκα που δεν γνώριζε. Όταν την καλοκοίταξε, είδε πως ήτανε αλλήθωρη: όχι πολύ -το ένα της μάτι έβλεπε προς την Ανατολή και το άλλο προς τη Δύση, αλλά όχι πολύ. Την πρώτη νύχτα του γάμου, η Ανθώ, -έτσι τη λέγανε- ζάρωσε στην άκρη του κρεβατιού κι έκλαιγε. Ο Στέφανος νόμισε πως ντρεπόταν, γι αυτό κάθισε δίπλα της και της έπιασε το χέρι. Εκείνη όμως έκλαιγε και δεν μιλούσε. Ο Στέφανος απελπίστηκε και νύσταξε. Γδύθηκε κι έπεσε να κοιμηθεί. Τότε η Ανθώ είπε μέσ' απ' τα αναφιλητά:
- Σου είπανε ψέματα, ψέματα!
- Τι ψέματα; Ο Στέφανος σκέφτηκε πως η κοπέλα ίσως είχε αρραβωνιαστεί παλιά και του το 'χαν κρύψει. Πως ίσως υπήρχε κάποιο φριχτό μυστικό, κάποια αρρώστια κληρονομική.
- Δεν είμαι είκοσι ένα χρονών, είμαι είκοσι εννέα! Είκοσι εννέα!
Καθώς πρόφερε τον αριθμό τινάχτηκε όρθια λες κι ήθελε να φύγει.
- Κι εγώ είμαι τριάντα ένα, είπε ο Στέφανος και τυλίχτηκε με το σεντόνι. Σε λίγο βάλθηκε να ροχαλίζει ελαφρά γιατί στο γάμο είχανε πιει κρασιά και μερικά ζιμπίμπια, που οι Ρωμιοί λέγανε πως ήτανε πιοτό δυνατότερο κι απ' το ούζο.
Δεν τον πείραζε που η Ανθώ ήταν είκοσι εννέα χρονών. Άλλωστε δεν της φαινόταν και τόσο: είχε άσπρο δέρμα και πολύ μακριά μαύρα μαλλιά που τα 'βαφε μ ένα πηχτό υγρό, με μια λάσπη -η λάσπη ξεραινόταν και τότε την ξέβγαζε με νερό. Κι ούτε ντρεπόταν που το 'κανε αυτό, πήγαινε κι ερχόταν μες στο σπίτι με τη λάσπη στο κεφάλι. Ο Στέφανος απόρησε: δεν είχε δει πολλές γυναίκες, δεν ήξερε τα χούγια τους -η μάνα του είχε πεθάνει όταν ήταν δεκατριών χρονών, και δεν θυμόταν αν έβαφε τα μαλλιά της κι αν μετά τα ξέβγαζε.
Αλλά, καθώς περνούσε ο καιρός, η Ανθώ έμοιαζε όλο και πιο έξυπνη, αν και λιγάκι παράξενη: όλο το πρωί καθόταν στο παράθυρο με τους αγκώνες ακουμπισμένους σ' ένα μαξιλάρι και κοιτούσε την κίνηση στο δρόμο. Ο δρόμος την ενδιέφερε περισσότερο απ' το σπίτι. Αυτό δεν τον πείραζε καθόλου τον Στέφανο -ήταν κι εκείνος συνεπαρμένος απ' όσα συνέβαιναν στο δρόμο: εκτός απ' το καινούργιο λυρικό θέατρο -που είχε χτιστεί όλο από ξύλο- έφτιαχναν ξενοδοχείο ευρωπαϊκού τύπου κι ένα κατάστημα τριώροφο. Απ' το σπίτι φαινόταν η πλατεία της Όπερας. Μπροστά ήταν το άγαλμα του Ιμπραήμ, το βράδυ φωτιζόταν με δυόμισι χιλιάδες γκαζόλαμπες. Όταν η Ανθώ δεν καθόταν στο παράθυρο, δεχόταν πλήθος επισκέψεις: μελαχρινές Ελληνίδες της παροικίας που ρωτούσαν να μάθουν για το μέλλον τους, την τύχη τους, κι άλλες πιο μελαχρινές, με συνωμοτικά μάτια -ήθελαν ν' ακούσουν προφητείες για τους γάμους και τις αρρώστιες, και να μιλήσουν με τα πνεύματα των νεκρών: άπλωναν τις ανοιχτές τους παλάμες, έπιναν καφέ κι αναποδογύριζαν τα φλιτζάνια, έφτιαχναν τσάι και κοίταγαν τα ξερά φύλλα πάνω σ ένα πιατάκι. Μετά, σκόρπιζαν αλάτι πάνω στο τραπέζι κι απ' τα σχήματα που έκανε το αλάτι η Ανθώ μάντευε τα μελλούμενα. Αυτές οι ιδιοτροπίες, είν' αλήθεια, κάπως τον πείραζαν τον Στέφανο.
Το πράγμα χειροτέρεψε όταν η Ανθώ περίμενε να γεννήσει: κάθε πρωί κοίταζε τη χελώνα της αυλής, την έπιανε από δω, την έπιανε από κει, χάιδευε το καβούκι της, τη γύριζε ανάποδα. Έλεγε πως το καβούκι θα μάκραινε αν έκανε γιο, πως θα στρογγύλευε αν έκανε κόρη. Κάθε ξημέρωμα που ο Στέφανος έφευγε για το εργοτάξιο, την άφηνε να παρατηρεί τη χελώνα με τα στραβά της μάτια -κι αργότερα, όταν ο ήλιος είχε βγει για τα καλά, η Ανθώ έπινε καφέ μαζί με τις υπηρέτριες εξετάζοντας τις παλάμες τους και τα σημάδια του καφέ στα φλιτζάνια. Συχνά, προτού γεννηθεί το παιδί, η Ανθώ παραπονιόταν για τη ζέστη και την ξεραΐλα, έλεγε πως δεν μπορεί να πάρει ανάσα. Όταν τα βράδια ήταν δροσερά έλεγε πως κρύωνε, πως νοσταλγούσε τη μάνα της και τα γλυκά που έφτιαχνε με μέλι. Μα, σκεφτόταν ο Στέφανος, κι εδώ φτιάχνουνε γλυκά με μέλι. Αλλά έτσι ήταν τα πράγματα: τη μια παραπονιόταν η Ανθώ και την άλλη ο Στέφανος, άκουγαν ο ένας τα παράπονα του άλλου κι έκαναν κι οι δυο υπομονή. Εξάλλου, ο Στέφανος είχε ακούσει πως οι έγκυες γυναίκες γίνονται ιδιότροπες, και είχε σκεφτεί, αναστενάζοντας από μέσα του, Πόσο μάλλον άμα είναι από πριν. Άλλωστε, αυτός σκεφτόταν την Αθήνα περισσότερο απ την Ανθώ, αν και τη σκεφτόταν αλλιώτικα: σαν έναν τόπο που έπρεπε να εκμηχανιστεί αμέσως και ολοκληρωτικά. Η Ανθώ σκεφτόταν τους γονείς της, την παλιά της γειτονιά, τις κουβαρίστρες του πατέρα της -αλλά, καθώς κυλούσαν οι μήνες και τα χρόνια, έμοιαζε να καταλαβαίνει το Κάιρο περισσότερο απ' ό,τι ο Στέφανος. Κάπου-κάπου, ο Στέφανος σκεφτόταν τον πατέρα του που ονειρευόταν να χτίσει ξενοδοχείο πολυτελείας στην πλατεία Συντάγματος -Hotel, όχι χάνι. Hotel Europe, ή Ambassadeur. Hotel Excelsior!- και τον θείο του που ήτανε φέσι απ' το πρωί, απ' τη μαστίχα: αλλά δεν νοσταλγούσε την Αθήνα -ούτε τη Λυών νοσταλγούσε. Του άρεσε η αύρα του Νείλου, κι η χρυσαφένια έρημος.
Λίγες μέρες προτού γεννηθεί το παιδί, η Ανθώ έπεσε να πεθάνει: το παιδί θα' ναι κορίτσι, βόγκηξε. Κορίτσι! Ο Στέφανος σκέφτηκε, Ε, δεν ήρθε δα κι η συντέλεια του κόσμου. Ας είναι και κορίτσι. Αλλά είπε: Ανθούλα, μην απελπίζεσαι.
- Το είδα στο καύκαλο, βόγκηξε πάλι η Ανθώ. Και σωριάστηκες στο κρεβάτι με τη μεγάλη της κοιλιά στραμμένη στο ταβάνι. Ο Στέφανος κάθισε στην άκρη του κρεβατιού και της χάιδευε το πόδι.
Στις 4 Ιανουαρίου του '73 το παιδί γεννήθηκε κι ήτανε γιος. Η Ανθώ έχασε την πίστη της στις χελώνες, και το παιδί το είπαν Μάρκο. Έτσι το 'θελε ο νονός του, που ήτανε υπάλληλος της πρεσβείας, γραφιάς. Είπε: Μάρκος, ευαγγελιστής, προκάτοχος του πατριάρχου Αλεξανδρείας. Ο Στέφανος το δέχτηκε. Είπε: Ωραίο όνομα! Αλλά η Ανθώ γκρίνιαξε, ήθελε να του δώσουνε τ' όνομα του πατέρα της, Στέλιος. Έτσι συνηθίζεται, είπε. Στην Αθήνα, τόνισε υψώνοντας λίγο τη φωνή της, λες κι η Αθήνα ήτανε η μητρόπολη του πολιτισμένου κόσμου. Τι κέρδισε η ανθρωπότητα ακολουθώντας τα έθιμα; Αναρωτήθηκε ο Στέφανος -επαναλαμβάνει τα ίδια και τα ίδια σφάλματα. Αλλά δεν είπε τίποτα στην Ανθώ, μονάχα πως το να δίνει ο νονός τ' όνομα είναι μια συνήθεια επίσης.
Ήταν μια χειμωνιάτικη μέρα που τη ζέσταινε ο ήλιος του Τροπικού του Καρκίνου: η Ανθώ είπε πως γι' αυτό ήταν τόσο ανήσυχο το μωρό, ο ήλιος βρισκότανε ψηλά -ο Μάρκος ανήκε στον αστερισμό του Αιγόκερω. Ο Στέφανος την άκουγε που του τα εξηγούσε, την κίνηση των πλανητών, τα σημάδια στον ουρανό, και κουνούσε το κεφάλι του. Ήταν ευτυχισμένος: το παιδί ήταν βαρύ και μεγάλο, κουνούσε τα χέρια και τα πόδια του σαν να 'θελε να πετάξει. Και τα μάτια του δεν φαίνονταν αλλήθωρα -δόξα Σοι, σκέφτηκε ο Στέφανος κι έφυγε ένα βάρος από πάνω του. Η Ανθώ έκανε δύο βδομάδες να σηκωθεί απ το κρεβάτι: τις δουλειές του σπιτιού τις έκανε μια Ελληνίδα, χοντρή σαν βαρέλι, που τη λέγανε Γκοτζάμ Τασώ -όταν νευρίαζε ο Στέφανος την έλεγε γκαμούσα, γελάδα, αλλά δεν νευρίαζε συχνά. Μονάχα που ήθελε να πάρουν Ευρωπαία παραμάνα για το παιδί του. Αλλά η Ανθώ ήταν ανένδοτη, δεν ήθελε Αγγλίδες στρίγγλες ούτε Γαλλίδες ψηλομύτες, είπε. Η Τασώ μίλαγε μονάχα τούρκικα, αλλά καταλάβαινε σ' όποια γλώσσα και να της μίλαγες: ο Στέφανος δεν έμαθε ποτέ από που είχε ξεφυτρώσει, τι σόι Ελληνίδα ήταν -τον έζωναν τα φίδια, σκεφτόταν, Μπας κι είναι μάγισσα, από κείνες τις αλαφροΐσκιωτες που κάνουνε σινιάλα στους νεκρούς; Μπας και τη βρήκε η Ανθώ για να της κάνει μαθήματα στις μαγγανείες;
Μάγισσα δεν ήταν. Μονάχα που σταυροκοπιόταν συνέχεια, και μια φορά που της έπεσε το παιδί απ τα χέρια -ήτανε διάολος το παιδί- γονάτισε, κοίταξε προς το ταβάνι και βάλθηκε να μουρμουρίζει: ο Στέφανος μπήκε στο σπίτι τη στιγμή που η Τασώ έκανε τη δέηση, κι η Ανθώ μάζευε το παιδί από χάμω. Παρ ολίγο να πάθει συγκοπή. Το παιδί όμως γέλασε και σήκωσε τα χεράκια του προς τον ουρανό -ο Στέφανος αγριοκοίταξε την Ανθώ και πήγε να πλυθεί για να κάτσει να φάει. Ανυπομονούσε να μεγαλώσει το μωρό για να υπάρχει ένας ακόμα άντρας στο σπίτι. Ο κόσμος, σκεφτόταν, είναι πικρά διχασμένος: στο εργοτάξιο πλήττεις ανάμεσα στους άντρες, στο σπίτι παραξενεύεσαι μπροστά στις συνήθειες των γυναικών.
Στο τέλος της επόμενης χρονιάς γεννήθηκε το κορίτσι. Γεννήθηκε στο παζάρι, καταμεσής στην αγορά. Ο Στέφανος έλειπε απ' το Κάιρο, είχε πάει στο Πορτ Σαΐντ να επιβλέψει μια κατασκευή της εταιρείας που 'φτιαχνε το κανάλι -ένα αρδευτικό δίκτυο-, θα γύριζε στο τέλος της βδομάδας. Η Ανθώ με την Τασώ πήγανε στο παζάρι Χαν-αν-Χαλίλι -δεν ήταν μακριά, δεν ήταν όμως και κοντά-, τις πήγε ο Ναγιάφ, ο αμαξάς με το γάιδαρο. Η Ανθώ επέμενε πως ήθελε ακόμα τρεις βδομάδες για να γεννήσει. Ο κόσμος στην αγορά τις κοίταζε: ήταν ασυνήθιστο θέαμα -δυο παχιές γυναίκες με ακάλυπτα κεφάλια, που ζητούσαν με αυθάδεια απ' τους εμπόρους να τους δείξουν τις πραμάτειες τους. Αλλά η Ανθώ δεν έδινε καμιά σημασία στον κόσμο -κοίταζε τα χαλιά, με το δεξί της μάτι να πέφτει λίγο στα δεξιά, το αριστερό στ' αριστερά. Ώσπου ένιωσε το νερό να τρέχει σαν ρυάκι στο εσωτερικό των ποδιών της και να κάνει λιμνούλα στο χώμα. Έπιασε το μπράτσο της Τασώς -που κρατούσε στην αγκαλιά τον Μάρκο- κι είπε στον έμπορα:
- Στρώσε κάτω ένα χαλί.
Ο άνθρωπος σάστισε. Ήταν η ώρα της τρίτης προσευχής της μέρας ο μουεζίνης είχε βγει στο μιναρέ κι έψελνε.
- Δεν μπορώ τώρα, είπε. Κι έπεσε γονατιστός να προσευχηθεί στραμμένος προς τη Μέκκα.
Η Τασώ στερέωσε το μωρό στο ένα της χέρι και με το άλλο βούτηξε την Ανθώ και την πήγε στο πισωμάγαζο, μέσα στη στοά. Έστρωσε το χαλί καταγής, η Ανθώ ξάπλωσε φαρδιά-πλατιά, κι ο παραγιός του υφαντή παράτησε την προσευχή στη μέση κι έτρεξε να φέρει τη μαμή.
Όταν γύρισε ο Στέφανος απ' το Πορτ Σαΐντ βρήκε στο σπίτι την Ανθώ -που δεν φαινόταν να' χει χάσει ούτε ένα δράμι βάρος-, την Τασώ, τον Μάρκο, ένα καινούργιο μωρό -κοριτσάκι- και μια καινούργια υπηρέτρια, μια αραπίνα απ το Σουδάν. Αλμπάρα τη λέγανε, κι ήταν ωραία σαν άγαλμα. Τα χέρια της, παρατήρησε ο Στέφανος, είναι χέρια πιανίστριας: πράγματι είχε λεπτά και μακριά δάχτυλα, παλάμες ολόλευκες.
Ευτυχώς που το σπίτι ήταν μεγάλο, γιατί κάθε χρόνο οι κάτοικοί του αυξάνονταν. Ο Στέφανος ευχόταν να κάνει πολλά παιδιά, παρά τις θορυβώδεις αραπίνες νταντάδες και παρά τα πάχη της γυναίκας του. Όμως, πολλά παιδιά δεν έκανε: το 75, κι ενώ οι Γάλλοι κι οι Βρετανοί περίμεναν εξέγερση των ντόπιων, η Ανθώ γέννησε πάλι, αλλά το παιδί πέθανε. Έπαθε πυρετό και αιματουρία και πέθανε σε τέσσερις μέρες: οι γιατροί δεν ήξεραν τι αρρώστια είχε. Ο Στέφανος σκεφτόταν. Αν ήμασταν στην Ευρώπη, το παιδί θα χε ζήσει. Ξαφνικά, για πρώτη φορά νοστάλγησε τη Λυών, παρ' όλο που δεν νοσταλγούσε τίποτα στη ζωή του, παρ όλο που κοιτούσε πάντα μπροστά του και ποτέ πίσω του. Αλλά θάψανε το παιδί -ήτανε αγόρι- κι η ζωή τους συνεχίστηκε. Μονάχα που η Ανθώ παραπονιόταν συνέχεια πως γερνούσε, πως τα μαλλιά της άσπριζαν. Να, έλεγε στον Στέφανο, κοίτα δω, και του 'δειχνε τις άσπρες τρίχες μες στα βαμμένα κατάμαυρα μαλλιά. Ο ήλιος εδώ πέρα με γερνάει, η ζέστη χαλάει το δέρμα μου. Ο χαμσίνης με ξεραίνει. Κι είχε αρχίσει καινούργια τελετουργία λάσπης: λάσπη στο πρόσωπο για τις ρυτίδες, για τις βλαβερές συνέπειες των ανέμων της ερήμου -έπειτα ξέβγαζε κι αυτή τη λάσπη όπως τη μαύρη χέννα. Ο Στέφανος κουνούσε το κεφάλι του αφηρημένα: είχε δέσει την τύχη του με τη διώρυγα και με τις πόλεις που χτίζονταν τώρα στις όχθες της, το πέρασμα του χρόνου τον ενδιέφερε μόνο αν σήμαινε πρόοδο, τεχνικές ανακαλύψεις, βελτιώσεις, καινοτομίες -έλεγε πως το Σουέζ ήταν τα πιο καταπληκτικά εκατόν εξήντα χιλιόμετρα στον κόσμο, πως η διώρυγα ήτανε για τη σύγχρονη εποχή ό,τι οι πυραμίδες για την αρχαία. Προτού χτιστεί η διώρυγα, τόνιζε με έξαψη ο Στέφανος, το Σουέζ ήτανε ένα θλιβερό αράπικο χωριό. Όπως είναι και τώρα, είχε απαντήσει η Ανθώ -όχι ότι την πείραζε. Καλή είναι η Αίγυπτος, έλεγε, μοιάζει με την Ελλάδα. Έτσι περνούσε ο καιρός κι η Ανθώ περιφερόταν στις υπαίθριες αγορές και διάλεγε χάλκινα σκεύη και κιλίμια, παζαρεύοντας σκληρά: είχε γίνει ο πονοκέφαλος των πωλητών. Μαζί της έσερνε τα δυο παιδιά -τον Μάρκο και την Αλίσια-, που ήταν έξυπνα και ροδαλά και που δεν είχαν στραβά μάτια, αλλά μάτια που έπαιζαν.
Οι Ασημάκηδες ανήκαν στη μεσαία τάξη του Καΐρου: Μεσαία τάξη, είχε πει ο Στέφανος, λέξη της καινούργιας εποχής. Όπως κανάλι, διώρυγα, άσφαλτος. Ήταν πλουσιότεροι απ' τον κοσμάκη που έκανε μικρεμπόριο και δούλευε στις υπηρεσίες -υπηρεσίες της συμφοράς-, ήταν φτωχότεροι απ' τους μεγαλέμπορους του μπαμπακιού κι απ' τους γόνους των δυναστειών. Ζούσαν ανάμεσα στους Ευρωπαίους και τους Σύριους τεχνικούς, και τους Έλληνες, τους καταστηματάρχες, τους εμπορικούς αντιπροσώπους, τους μικροεφοπλιστές. Πολλούς φίλους δεν είχαν -εκτός από ένα Γερμανό λεγεωνάριο που γνώρισαν το '72- παρ όλο που η Ανθώ έκανε εύκολα γνωριμίες και δεν έδινε δεκάρα ούτε για τη φυλή ούτε για τη θρησκεία -οι μελαχρινοί άνθρωποι της άρεσαν, έβρισκε πως οι Αράβισσες είχαν ωραίο, αγέραστο δέρμα. Απ' το σπίτι περνούσαν Εβραίοι, Κόπτες, Λεβαντίνοι, Μαύροι σαν την πίσσα που είχανε γίνει χριστιανοί -αλλά κανένας δεν έμενε πολύ, κι αυτά τα πέρα-δώθε δεν είχαν συνέχεια γιατί ο ένας φοβόταν τον άλλον, οι κοινότητες ήταν κλειστές κι όποιος ξεμύτιζε, ξανάμπαινε γρήγορα στο καβούκι του. Ο μόνος που δεν φοβόταν κανέναν κι ούτε είχε κανέναν ανάγκη ήταν αυτός ο Γερμανός, Γκαστόν Βολφ τον έλεγαν. Είχε έρθει στη Μαύρη Αφρική για να χαρτογραφήσει τα άγνωστα μέρη της σκοτεινής ηπείρου: «Αν και σκοτεινή ήπειρος είναι η δική μας, η Ευρώπη!» έλεγε χαριτολογώντας -«η Ευρώπη, mes amis, έχει σκοτεινή, ερεβώδη ψυχή!». Ο Βολφ έμοιαζε αμέριμνος, πάντα έτοιμος για βεγγέρες, για χορούς, για περιπέτειες- για τίποτα δεν παραπονιόταν, και για όλα είχε μια εξήγηση: γιατί είναι πονηροί οι μουεζίνηδες, γιατί οι σαΐντηδες είναι πιο χαζοί απ' τους άλλους φελάχους και γιατί το πάνω χείλος των Βρετανών μοιάζει αγκυλωμένο.
Ο Γκαστόν Βολφ, αν και Γερμανός, από τη Θουρίγγη, ανήκε στη Γαλλική Λεγεώνα, τη Λεγεώνα των Ξένων: ήταν γαλλόφιλος -υπέρμαχος της Τρίτης Δημοκρατίας. Μαζί με τη γερμανική είχε και τη γαλλική υπηκοότητα.
- Δεν θα μάθουμε ποτέ, mon vieux, έλεγε στον Στέφανο, πως θα ήσαν τα πράγματα αν οι Γάλλοι νικούσαν τον Μπίσμαρκ κι αν επιζούσε η εργατική κυβέρνηση του Παρισιού. Η Κομμούνα, ούτως ειπείν. Θα μείνουμε με την απορία!
Ο Στέφανος εντυπωσιάστηκε.
- Να κάποιος, σκέφτηκε, που δεν είναι γραφειοκράτης, να ένας τυχοδιώκτης που δεν είναι απατεώνας αλλά δημοκράτης, republicain.
Ο Βολφ είχε φτάσει μαζί με την εξερευνητική ομάδα του Ρίτσαρντ Φ. Μπέρτον στη Σομαλιλάνδη γύρω στα 1855: απ' ό,τι είχε καταλάβει ο Στέφανος, βρισκόταν σε διαρκή σύγκρουση με τον Μπέρτον -ο Μπέρτον πίστευε πως οι Ευρωπαίοι όφειλαν να κατακτήσουν την Αφρική και να σώσουν τους αγρίους από το έρεβος του πρωτογονισμού. Να τους βάλουν να δουλέψουν τη γη, να τη σκάψουν, να την καλλιεργήσουν. Αλλά ο Βολφ δεν ενδιαφερόταν για τις κατακτήσεις, κι ούτε ήταν σίγουρος πως οι άγριοι είναι κατώτερες φυλές. Η λευκή φυλή, κύριε Ασημάκη, είχε πει στον Στέφανο, δεν σταμάτησε ποτέ μπροστά σε τίποτα: στο πέρασμά της σφαγιάζει τα πάντα, ακόμα και τον ίδιο της τον εαυτό!
Εξάλλου, ο Βολφ δεν ήταν επιχειρηματίας, δεν είχε πάει για να εμπορευτεί προϊόντα όπως οι άλλοι -φτερά στρουθοκαμήλου και καουτσούκ και φίλντισι-, είχε πάει μονάχα «για το γούστο», είπε. Για να βρω το γαλάζιο πουλί της ευτυχίας. Είχε φύγει απ τη Θουρίγγη στις αρχές της δεκαετίας του '50, κι είχε μείνει για λίγο στην Αλγερία, στην έδρα της Λεγεώνας. Όλοι οι απογοητευμένοι εραστές κι οι απελπισμένοι ευγενείς γίνονται «kepis blancs», ασπροσκούφηδες! είπε στον Στέφανο, που έβρισκε την ιδέα της Λεγεώνας των Ξένων σκέτη παλαβομάρα. Μα, ρώτησε τον Βολφ, πως ένα ειρηνόφιλος Γερμανός αποφασίζει να γίνει λεγεωνάριος;
Ο Βολφ γελούσε:
- Δεν ξέρω, cher monsieur, είπε. Είναι απλώς ένα παιχνίδι, ένας τρόπος να υπερβαίνει κανείς τα σύνορα.
Θεωρούσε τον εαυτό του άπατρι -Πατρίδα μου είναι η Λεγεώνα, έλεγε στον Στέφανο, Legio patria mia!- και μισούσε τον Μπίσμαρκ:
- Ο Μπίσμαρκ, είπε ένα βράδυ σε πολυπληθή ομήγυρη στο σπίτι των Ασημάκηδων, είναι η ενσάρκωση του μίσους, στραγγαλίζει το πνεύμα αυτού του αιώνος.
- Μα οργάνωσε το στρατό, το κράτος..., είπε ένας από τους καλεσμένους.
- Ακριβώς γι' αυτό, απάντησε ο Βολφ. Ακριβώς γι αυτό.
Ο Στέφανος δεν ήξερε πολλά για την πολιτική: ρωτούσε αν ο Μπίσμαρκ είχε κάνει δημόσια έργα, αν στην Πρωσσία είχαν γίνει κατασκευές, αν είχαν ανεγερθεί κτίρια. Ο Βολφ όμως έμοιαζε να μην ενδιαφέρεται: μια φορά του απάντησε πως ο Μπίσμαρκ είναι ο αρχιτέκτονας στρατευμάτων κι όχι κτιρίων. Στρατευμάτων που θα αιματοκυλήσουν τον κόσμο, προς χάριν της πρωσσικής μεγαλαυχίας, τόνισε.
- Και για τον Ναπολέοντα τον Τρίτο τι γνώμη έχετε; ρώτησε ο Στέφανος. Στο κάτω-κάτω, αυτός αναμόρφωσε το Παρίσι, έβαλε τον βαρώνο Ωσμάν να φτιάξει γέφυρες, αποχετευτικά έργα...
- Πρόκειται για τον τελευταίο του παλαιού κόσμου, mon vieux, είπε ο Βολφ. Το μέλλον ανήκει στη δημοκρατία, στο Κοινοβούλιο!
- Και για τον Ισμαήλ Πασά τι γνώμη έχετε; επέμεινε ο Στέφανος. Οι ερωτήσεις του θύμιζαν το γιο του τον Μάρκο που ήτανε τριών χρονών κι όλο ρώταγε, Τι είναι τούτο, τι είν' εκείνο. Γιατί αυτό, γιατί το άλλο. Στο κάτω-κάτω, συνέχισε ο Στέφανος, ο Ισμαήλ συμφώνησε με τον ντε Λεσσέπς για ν' ανοίξουνε το κανάλι.
- Με εξευτελιστικούς όρους για την Αίγυπτο, cher monsieur. Οι Γάλλοι είναι φίλοι μας αλλά, μεταξύ μας, σ' αυτή την περίπτωση συμπεριφέρονται ληστρικά! Έχουν εξασφαλίσει το ογδόντα πέντε τοις εκατό των κερδών κι έχουν βάλει τους φελάχους να κόψουν τη γη με τα χέρια τους.
- Μα, διαμαρτυρήθηκε ο Στέφανος, δεν την κόβουν με τα χέρια τους! Ήρθε εκσκαφέας από τη Γαλλία, θαυμαστό μηχάνημα! Βέβαια, παραδέχτηκε, άργησε κάπως να φτάσει.
- Όταν έφτασε, αν δεν απατώμαι, οι φελάχοι είχαν ήδη καθαρίσει δεκαεφτά χιλιάδες κυβικά σκόνη, είπε ο Βολφ.
- Είναι αλήθεια, συμφώνησε αναστενάζοντας ο Στέφανος. Αλλά, έτσι κι αλλιώς, οι Άραβες δεν θέλουν να πάνε μπροστά. Το Ισλάμ τους έχει αποκοιμίσει.
- Ούτε αυτό θα το μάθουμε ποτέ, mon vieux. Το αν θέλουν να πάνε μπροστά, εννοώ. Όσο για τον Ισμαήλ, υπήρξε τυχερός, συνέχισε ο Βολφ. Ο αμερικανικός εμφύλιος πόλεμος του έδωσε το προβάδισμα στον βάμβακα.
Ναι, σκέφτηκε ο Στέφανος, αλλά, όταν ο πόλεμος τελείωσε, οι τιμές έπεσαν, η αιγυπτιακή οικονομία έφτασε στα όρια της πτώχευσης. Ή όχι; Αλλά δεν είπε τίποτα γιατί ο Βολφ γνώριζε καλύτερα τη Μαύρη Ήπειρο -δεν είχε μείνει στα παράλια, είχε εισχωρήσει σε απάτητα εδάφη. Μετά την αποστολή του Μπέρτον το 1855, ο Βολφ πήγε στο Μαρόκο, διέσχισε τα όρη του Άτλαντα, και το '62 μπήκε, μεταμφιεσμένος σε Άραβα, στην περιοχή Φεζάν της Λιβύης στα βάθη της Σαχάρας. Την επόμενη χρονιά προχώρησε νοτιότερα στην Αφρική, πέρασε απ' τον Νίγηρα κι έπειτα ξαναπήγε προς τα βόρεια μέχρι το Κάιρο. Είχε πολλές ιστορίες να διηγηθεί -αλλά αυτό που άρεσε στον Στέφανο ήταν πως δεν τις διηγιόταν. Διατηρούσε μια περιφρόνηση για την ετικέτα, περνούσε απ' το σπίτι των Ασημάκηδων απρόσκλητος, κάθε μέρα σχεδόν -κι αν ο Στέφανος δεν ήταν εκεί καθόταν στη βεράντα και τον περίμενε πίνοντας τσάι και παίζοντας με τον Μάρκο. Ο Μάρκος ήταν η αδυναμία του, ο Στέφανος αναρωτιόταν γιατί: πώς μπορείς να κάθεσαι να κάνεις διάλογο μ ένα παιδί;
Το 72, όταν γνωρίστηκε με τον Στέφανο, ο Βολφ ήταν τριάντα οκτώ χρονών κι είχε μόλις παντρευτεί μια Γαλλίδα, κόρη αιγυπτιολόγου από τη Μασσαλία, που αγωνιζόταν να ιδρύσει αρχαιολογικό μουσείο στο Κάιρο και να εμποδίσει την αρχαιοκαπηλία. Οι Ασημάκηδες άργησαν να τη γνωρίσουν: ο Βολφ τους επισκεπτόταν μόνος του, κι όπως είχε πει η Ανθώ, «δεν έμοιαζε παντρεμένος». Δηλαδή πώς είναι οι παντρεμένοι; ρώτησε ο Στέφανος, ξέροντας την απάντηση. Αλλιώτικοι, είπε η Ανθώ. Είναι σαν εμάς.
Δηλαδή πώς είμαστε εμείς; αναρωτήθηκε παραξενεμένος ο Στέφανος. Αργότερα, όταν είδε την Αννί, σκέφτηκε: Πράγματι δεν είναι σαν εμάς. Αλλά δεν μπορούσε να περιγράψει πώς ήταν. Κι αργότερα, δεν μπορούσε να τη φανταστεί -το πρόσωπό της του διέφευγε.
Ένα βράδυ, στη γιορτή της κόρης του Γάλλου προξένου, ο Βολφ έφερε μαζί του την Αννί: η δεξίωση γινόταν στο Grill Room του ξενοδοχείου Σέπχερντ. Η Αννί Βολφ δεν είχε κλείσει τα είκοσι τρία και φαινόταν ακόμα μικρότερη. Ο Στέφανος σκέφτηκε πως δεν ήταν όμορφη και ότι την ίδια στιγμή ήταν πολύ-πολύ όμορφη: τα μάτια της ήταν υπερβολικά μακριά το ένα απ το άλλο, κι είχε μια μικρή, πεταχτή μύτη και τα πιο λευκά και παιδικά χέρια που είχε δει ποτέ ο Στέφανος. Την ερωτεύτηκε πολύ, και την ερωτεύτηκε αμέσως -μόλις την είδε στη βεράντα του Σέπχερντ δεν μπορούσε να συγκεντρωθεί σε τίποτα, και ανακάλυψε ξαφνικά ότι δεν μπορούσε να καταπιεί, κι ότι είχε ξεχάσει πώς αναπνέουν. Η αναπνοή τού φαινόταν κάτι που χρειαζόταν τεχνική και κόπο...


Σελίδες Νοσταλγίας: Ένα ιστορικό μυθιστόρημα γραμμένο με ιδιαίτερο τρόπο, το οποίο από την εποχή που εκδόθηκε έχει κερδίσει φανατικούς φίλους. Δυναμικό, χειμαρρώδες, συναισθηματικό, ανθρώπινο. Πρόκειται για ένα χρονικό της ελληνικής αστικής οικογένειας και παράλληλα μια καταγραφή ιστορικών γεγονότων. Με όχημα της αφήγησης την πορεία της οικογένειας Ασημάκη, ταξιδεύουμε στο παρελθόν και γνωρίζουμε μια εποχή γεμάτη πολιτικές και κοινωνικές ανακατατάξεις. Καθώς η συγγραφέας έχει επιλέξει βασικός πρωταγωνιστής του κειμένου να είναι η ίδια η Ιστορία, αναπόφευκτα αυτό μειώνει την σημασία των ανθρώπινων χαρακτήρων, οι οποίοι δεν αναλύονται διεξοδικά και σου δίνουν εν μέρει την αίσθηση ότι αφήνονται να παρασυρθούν στη δίνη των γεγονότων. Στον αντίποδα, η ιστορία γίνεται περισσότερο αληθοφανής και ενδιαφέρουσα με την εισαγωγή πραγματικών ιστορικών χαρακτήρων (Λένιν, Στάλιν, Τρότσκι, Λούξεμπουργκ, Μαγιακόφσκι, Ρεμπώ), αλλά και με πληροφορίες για την καθημερινότητα εκείνης της εποχής. Παρά το γεγονός ότι ο αναγνώστης παρασύρεται από την ενεργητική αφήγηση, εντέλει είναι πιθανό να αντιληφθεί την ελλιπή σκιαγράφηση των ηρώων. Προσωπικά, με ξενίζει λίγο η περιορισμένη χρήση παραγράφων και σημείων στίξης, όμως στο συγκεκριμένο βιβλίο προσπάθησα να το παραβλέψω και να ακολουθήσω την ροή της αφήγησης έτσι όπως ήθελε η συγγραφέας. Και δεν μου βγήκε σε κακό, καθώς μόνο θετικό θα μπορούσε να είναι το τελικό πρόσημο.
Κριτική: ✰✰✰✰✰✰✰✰✮✮ 8/10

Η Σώτη Τριανταφύλλου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1957. Σπούδασε Φαρμακευτική στη Φυσικομαθητική Αθηνών, Ιστορία και Πολιτισμούς στην Εcole des Hautes Etudes en Sciences Sociales στο Παρίσι, Ιστορία της Αμερικανικής Πόλης στη Νέα Υόρκη καθώς και Γαλλική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Έχει γράψει τρεις συλλογές διηγημάτων («Μέρες που έμοιαζαν με μανταρίνι», «Το εναέριο τρένο στο Στίλγουελ», «Αλφαμπετ Σίτυ»), δύο βιβλία για τον κινηματογράφο («Κινηματογραφημένες πόλεις», «Ιστορία του παγκόσμιου κινηματογράφου 1976-1992»), τέσσερα μυθιστορήματα («Σάββατο βράδυ στην άκρη της πόλης», «Αύριο, μια άλλη χώρα», «Ο υπόγειος ουρανός», «Το εργοστάσιο των μολυβιών») καθώς και ένα βιβλίο για παιδιά «Η Μαριόν στα ασημένια νησιά και τα κόκκινα δάση» (1999). Εργάζεται επίσης ως μεταφράστρια, επιμελήτρια εκδόσεων, reader σε εκδοτικούς οίκους και καθηγήτρια της Ιστορίας του Κινηματογράφου.

Συγγραφέας: Σώτη Τριανταφύλλου
Ημερομηνία 1ης έκδοσης: Φεβρουάριος 2000
Ημερομηνία έκδοσης που διαβάσαμε: Σεπτέμβριος 2004 (25η)
Αριθμός σελίδων: 404
Διαστάσεις: 21x14
Αρχική τιμή: €18,61
Εκδότης: Πατάκης

🔎3297

Ελ Τζο #4... 48 χρόνια μετά!


Όντως, δεν διαβάσατε λάθος...
Μετά από 48 χρόνια(!!!) πείσαμε τον Πάνο Παχνέλη και τον Γιάννη Κουτσούρη, να πιάσουν τα μολύβια και να μας προσφέρουν το 4ο τεύχος του θρυλικού ΕΛ ΤΖΟ που πρωτοκυκλοφόρησε τα Χριστούγεννα του 1970(!) και κράτησε μόλις τρία τεύχη.
Για όσους δεν γνωρίζουν, το ΕΛ ΤΖΟ ήταν το πρώτο κόμικ σε συνέχειες με αμιγώς ελληνικό περιεχόμενο που κυκλοφόρησε στη χώρα μας...
Αύριο Σάββατο, λοιπόν, 19 Ιανουαρίου 2019, θα έχουμε τους μοναδικούς αυτούς δημιουργούς στη ΛΕΣΧΗ ΦΙΛΩΝ ΚΟΜΙΚΣ, στις 8 το βράδυ, να μας μιλήσουν για τα παλιά και να μας υπογράψουν το ολοκαίνουργιο ΕΛ ΤΖΟ που έχουμε την τιμή να πάρουμε στα χέρια μας.
Το τεύχος, θα διατεθεί ΜΟΝΟ από τη ΛΕΦΙΚ, σε αυστηρά 100 αριθμημένα κομμάτια και θα συνοδεύεται από 2 υπογεγραμμένες αφισέτες μεγέθους Α4 του ΕΛ ΤΖΟ και ΝΤΖΟ ΜΠΟΥΜ.
Σας περιμένουμε όλους και όλες για μια μοναδική βραδιά!


🔎3296

Τετάρτη, 16 Ιανουαρίου 2019

Λογοτεχνικές Προτάσεις 552: Φέρε με πίσω (Μυθιστόρημα)


ΕΚΕΙΝΗ ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΗΚΕ
Ο Φιν και η Λέιλα είναι νέοι και ερωτευμένοι. Καθώς επιστρέφουν οδικώς από τις διακοπές τους στη Γαλλία, ο Φιν κάνει μια στάση σε ένα υπαίθριο πάρκινγκ και αφήνει τη Λέιλα μόνη στο αυτοκίνητο. Όταν γυρίζει, μερικά λεπτά αργότερα, η Λέιλα έχει εξαφανιστεί χωρίς κανένα ίχνος.

ΕΚΕΙΝΟΣ ΕΙΠΕ ΨΕΜΑΤΑ
Αυτή είναι η ιστορία που λέει στην αστυνομία ο Φιν. Και είναι η αλήθεια –αλλά όχι όλη η αλήθεια.

ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΟΥΣ ΔΕ ΘΑ ΜΕΙΝΟΥΝ ΘΑΜΜΕΝΑ
Δώδεκα χρόνια αργότερα, ο Φιν έχει ξαναφτιάξει τη ζωή του με την Έλεν, την αδερφή της Λέιλα, όταν δέχεται ένα τηλεφώνημα. Κάποιος έχει δει τη Λέιλα. Είναι όντως εκείνη, όμως, ή κάποιος που προσποιείται ότι είναι η Λέιλα; Και, αν είναι εκείνη, τι θέλει; Και τι συνέβη πραγματικά τη νύχτα της εξαφάνισής της;

Η B. A. Paris, με πωλήσεις που ξεπερνούν τα 2 εκατομμύρια αντίτυπα σε 40 χώρες και με τα βιβλία της να έχουν κατακτήσει τις πιο έγκυρες λίστες των best seller (New York Times, Sunday Times, Publisher’s Weekly, iBook, Amazon, Kindle bestsellers κ.α.), θεωρείται αυτή τη στιγμή μία από τις σημαντικότερες εκπροσώπους του σύγχρονου ψυχολογικού θρίλερ: ενός είδους που βρίσκεται σε πλήρη άνθηση τα τελευταία χρόνια και το οποίο συνδυάζει την αγωνία και τις ανατροπές σε ιστορίες που θα μπορούσαν να συμβούν σε ανθρώπους της διπλανής πόρτας.
Το "Φέρε με πίσω" από την πρώτη στιγμή της κυκλοφορίας του στις ΗΠΑ και τη Μ. Βρετανία έγινε best seller στις λίστες των New York Times, των Sunday Times και του Kindle και παγίωσε τη θέση της Paris στην κορυφή των συγγραφέων των ψυχολογικών μυθιστορημάτων αγωνίας.

Τίτλος πρωτοτύπου: Bring Me Back
Συγγραφέας: B. A. Paris
Μετάφραση: Βεατρίκη Κάντζολα Σαμπατάκου
ΙSBN: 978-960-620-754-9
Σελίδες: 368
Τιμή: €15,50
Εκδότης: Bell

🔎3295

Για την βιβλιοθήκη σας... 96: Οι κοτζαμπάσηδες των Καλαβρύτων


...και ο ρόλος τους στην επανάσταση του 1821

Όπως είναι γνωστό, οι κοτζαμπάσηδες ήταν μια ολόκληρη τάξη, που διαμορφώθηκε την περίοδο της Τουρκοκρατίας και βρίσκονταν κυρίως στην Πελοπόννησο, αλλά και σ' άλλα μέρη της Ελλάδας. Οι κοτζαμπάσηδες των Καλαβρύτων, που είναι και το αντικείμενο του βιβλίου, ήταν ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα αυτής της τάξης. Μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι ήταν από τους πιο ισχυρούς της Πελοποννήσου. Ίσως γιατί κι η επαρχία που διαφέντευαν (η επαρχία των Καλαβρύτων δηλαδή), ήταν τότε η μεγαλύτερη σε πληθυσμό σ' όλο των Μοριά. Γι' αυτό και με τη συμπεριφορά τους, επηρέαζαν ολόκληρη την τάξη τους. Η οικογένεια των Ζαϊμαίων, ιδιαίτερα γνωστή σ’ όλο τον ελληνικό χώρο, επηρέασε τα πολιτικά πράγματα, όχι μονάχα προεπαναστατικά και στα χρόνια της Επανάστασης, αλλά και όταν η Ελλάδα έγινε ανεξάρτητο κράτος. Ακόμα και οι απόγονοί τους πρωτοστάτησαν σε πολλές περιπτώσεις στις μεταπελευθερωτικές πολιτικές εξελίξεις, αφού είχαν φτάσει και στα ανώτερα αξιώματα.

Ο Δημήτρης Παλαιολογόπουλος γεννήθηκε στην Πάο (παλαιότερα Σκούπι) των Καλαβρύτων. Μαθητής γυμνασίου στην περίοδο του Εμφυλίου, φοίτησε το 1948 στο Λαϊκό Διδασκαλείο Πελοποννήσου, τη σχολή δασκάλων που ίδρυσε ο Δημοκρατικός Στρατός. Από πολύ νέος έχει ασχοληθεί με την έρευνα και τη μελέτη της νεοελληνικής ιστορίας. Το ενδιαφέρον του στρέφεται κυρίως στην περίοδο της Επανάστασης του 1821, στη δεκαετία του 1940-1950 (Εθνική Αντίσταση-Εμφύλιος) καθώς και γύρω από το Ελληνικό Εργατικό Κίνημα. Σκόρπια δημοσιεύματά του υπάρχουν στον τοπικό Τύπο, αλλά και σε άλλες εφημερίδες και περιοδικά. Έχει επίσης εκδώσει τα βιβλία "Οι Κοτζαμπάσηδες των Καλαβρύτων και ο ρόλος τους στην Επανάσταση του 1821" (Αθήνα, 1966), "Έλληνες αντιφασίστες εθελοντές στον Ισπανικό εμφύλιο πόλεμο 1936-1939" (Α' έκδοση, Αθήνα 1983· Β' έκδοση συμπληρωμένη, Αθήνα 1986), "Το Λαϊκό Διδασκαλείο Πελοποννήσου, ένα φυτώριο δασκάλων του ΔΣΕ στην περίοδο του Εμφυλίου, 1948". Το 2011 εξέδωσε το πρώτο του μυθιστόρημα με τίτλο "Οι εμιγκρέδες".

Συγγραφέας: Δημήτρης Παλαιολογόπουλος
ISBN13: 9789608342651
Ημερομηνία έκδοσης: Μάιος 2008
Αριθμός σελίδων: 120
Διαστάσεις: 21x14
Εκδότης: Παρασκήνιο
Αρχική τιμή: €10,60

🔎3294

Τρίτη, 15 Ιανουαρίου 2019

Λογοτεχνικές Προτάσεις 551: Το τελευταίο κρασί (Ιστορικό μυθιστόρημα)


Η Ευσεβία, η όμορφη βυζαντινή αρχοντοπούλα, μαθαίνει ότι την προορίζουν για σύζυγο του Κωνστάντιου, του νέου αυτοκράτορα. Κρυφά ερωτευμένος μαζί της ο Ιούλιος, ο σωματοφύλακάς της, θα ταραχτεί όταν θα μάθει το νέο. Όμως, ο έρωτας της πιστής και αφοσιωμένης Μελισσάνθης είναι γι' αυτόν καταφύγιο και παρηγοριά, αφού δεν μπορεί να έχει την γυναίκα της καρδιάς του. Κι ύστερα, όλα αλλάζουν ξαφνικά. Το σύμπαν ανατρέπεται... Ο 4ος αιώνας μ.Χ. υπήρξε για τον ελληνισμό ένα κρίσιμο και συνάμα τραγικό σταυροδρόμι. Είναι το οριστικό τέλος της κλασικής αρχαιότητας και το ξεκίνημα μιας νέας εποχής που κυριαρχείται από τις δυναστικές και θρησκευτικές έριδες πλαισιωμένες από διενέξεις, διχασμούς, αιρέσεις και συρράξεις, και βέβαια μαγεία. Δύο χαρισματικές προσωπικότητες κυριαρχούν την εποχή αυτή: Η Ευσεβία, η ωραία σύζυγος του Κωνστάντιου, και ο Ιουλιανός ο Μέγας και Φιλόσοφος ή Αποστάτης και Παραβάτης, όπως τον ονόμασαν οι αντίπαλοί του... Ο ίδιος διακήρυσσε ότι απλά ήταν Έλληνας.
Ο Γιώργος Λεονάρδος, μας αφηγείται με τον δικό του μοναδικό τρόπο τη συναρπαστική ιστορία μιας σημαντικής γυναίκας και μιας πραγματικά εμβληματικής εποχής...

Ο Γιώργος Λεονάρδος γεννήθηκε το 1937 στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Πρωτοδημοσίευσε διηγήματα το 1953 στις ημερήσιες εφημερίδες της Αλεξάνδρειας "Ταχυδρόμος" και "Ανατολή". Σπούδασε Φυσική, αλλά έγινε δημοσιογράφος. Εργάστηκε στο δελτίο εξωτερικών ειδήσεων και αργότερα ως πολιτικός συντάκτης στις εφημερίδες "Καθημερινή", "Ναυτεμπορική", "Απογευματινή", "Ελευθεροτυπία", "Μεσημβρινή", "Ελεύθερος Τύπος", "Έθνος" και ως αρθρογράφος στο "Κέρδος". Πρώτος ανταποκριτής του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων στο Βελιγράδι, το 1964, και αργότερα, το 1976, στη Νέα Υόρκη, όπου διατέλεσε και διευθυντής του Εθνικού Κήρυκα της Νέας Υόρκης. Υπήρξε παρουσιαστής ειδήσεων στην ΕΡΤ και στον ΑΝΤΕΝΝΑ. Ανέλαβε δημοσιογραφικές αποστολές στον πόλεμο του Βιετνάμ, στον Ιρανοϊρακινό πόλεμο, στον πόλεμο του Περσικού και σε άλλες συρράξεις, καθώς επίσης σε διεθνείς διασκέψεις. Είναι μέλος της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών και της Εθνικής Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών. Όταν δεν πελαγοδρομεί σε θάλασσες και ωκεανούς, ιστορικές τοποθεσίες και εθνικές βιβλιοθήκες, μαζεύεται στην Ύδρα και γράφει ένα μυθιστόρημα.

Συγγραφέας: Γιώργος Λεονάρδος
ISBN: 9789606769931
ISBN 10: 9606769933
Ημερομηνία έκδοσης: 10/2013
Εξώφυλλο: Μαλακό
Σελίδες: 448
Αρχική τιμή: 15,83€
Εκδότης: Ωκεανός

🔎3293

Ελληνικά Comic Books 399: Aquaman - Μάχη για το θρόνο (2018)


Ο ΑΛΛΟΤΙΝΟΣ ΚΑΙ ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΟΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ

Ο Άρθουρ Κάρι είναι διχασμένος ανάμεσα σε δύο κόσμους. Έξι χρόνια πριν, ήταν ο γιος ενός φαροφύλακα και κάτοικος της επιφάνειας.
Ώσπου το πεπρωμένο του αποκαλύφθηκε και ο νεαρός Άρθουρ Κάρι διεκδίκησε το κληρονομικό του δικαίωμα: το θρόνο της Ατλαντίδας.
Μα η βασιλεία του ήταν σύντομη. Όταν ο κόσμος της επιφάνειας βρέθηκε σε κίνδυνο, έγινε μέλος της ομάδας των υπερηρώων, της διάσημης Justice League, κι απαρνήθηκε το σκήπτρο του.
Αλλά ακόμα και κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, το παρελθόν δεν μπορεί να παραμείνει θαμμένο.
Μια μοχθηρή δύναμη οδηγεί τους δύο κόσμους του Άκουαμαν στη σύγκρουση.
Ο Άρθουρ θα πρέπει να πάρει πίσω το θρόνο του, γνωρίζοντας πως, αν αποτύχει, δε θα χάσει μόνο το βασίλειό του αλλά και την ίδια του τη ζωή!

Οι δημιουργοί Geoff Johns, Ivan Reis, Paul Pelletier και Pete Woods θα μας διηγηθούν μια συναρπαστική ιστορία σύγκρουσης και αμέτρητων προκλήσεων!

Πρωτότυπος τίτλος: Aquaman - The Throne of Atlantis
Σενάριο/Kείμενα: Geoff Johns
Σχέδιο: Paul Pelletier, Ivan Reis, Pete Woods, Pere Pérez
Μετάφραση: Χρήστος Τσέλιος
Σχήμα: 17x26
Σελίδες: 180
Εξώφυλλο: Μαλακό
ISBN: 9789606230998
Ημερομηνία έκδοσης: 13/11/2018
Αρχική τιμή: 16,50€
Εκδότης: Anubis


🔎3292

Δευτέρα, 14 Ιανουαρίου 2019

Νέες εκδόσεις 746: DC Comics - Secret Hero Society #3


Τιμωρία στην τάξη

Φανταστείτε τι θα γινόταν αν ο Μπάτμαν, ο Σούπερμαν και η Γουόντερ Γούμαν ήταν φίλοι από το σχολείο!

Μπρους Γουέιν εδώ. Όταν ήρθε η πρόσκληση για τη βράβευση στο σχολείο, ενθουσιάστηκα που θα έβλεπα ξανά τους φίλους µου Κλαρκ και Νταϊάνα. Περάσαμε στ’ αλήθεια τέλεια και όλοι κερδίσαμε βραβεία. Αλλά τότε, εντελώς ξαφνικά, το βραβείο του Κλαρκ άνοιξε µια πύλη σε έναν άλλο κόσμο και τον ρούφηξε µέσα. Δεν κάνω πλάκα. Η Νταϊάνα, ο Μπάρι, ο Όλι κι εγώ αποφασίσαμε πως έπρεπε να ακολουθήσουµε τον Κλαρκ αν θέλαμε να τον σώσουµε απ’ αυτό το µέρος. Ο Λεξ Λούθορ µας είπε πως λεγόταν «Ζώνη Απομόνωσης Φάντασμα». (Σημείωση: Μην ξεχάσω να διερευνήσω τον Λεξ.) Τώρα είμαστε εδώ και είναι πολύ περίεργα –θέλω να πω, έχω ξαναπεράσει ώρες στην απομόνωση, αλλά ποτέ έτσι… Πρέπει να βρούμε τον Κλαρκ και να τον βγάλουμε αποδώ. Αλλά όταν είσαι τιµωρία σε µια παράλληλη διάσταση, µάλλον χρειάζεται κάτι παραπάνω από ένα απλό σημείωµα του Άλφρεντ για να γυρίσω σπίτι νωρίς.

Σε σενάριο του Derek Fridolfs και σχέδιο του Dustin Nguyen (και οι δύο προτεινόμενοι για βραβείο Eisner για τη δουλειά τους στο Lil’ Gotham), η σειρά DC SECRET HERO SOCIETY χρησιμοποιεί κλασσικό σχέδιο κόμικ, αλλά και ημερολογιακές εισαγωγές, doodles και πολλά άλλα ευρήματα για να επαναπροσδιορίσει τους κλασσικούς ήρωες για ένα νεότερο κοινό.
Τα DC SECRET HERO SOCIETY είναι το ιδανικό εφαλτήριο για να γνωρίσουν και να αγαπήσουν τα παιδιά τον κόσμο των κόμικς και να μάθουν πως είναι να μπορείς να έχεις τη δύναμη να πετάς ή να λύνεις το οποιοδήποτε μυστήριο αλλά να παραμένεις παιδί.

Κείμενα: Fridolfs Derek
Εικονογράφηση: Dustin Nguyen
Μετάφραση: Σάββας Αργυρού
ISBN: 9789604365401
Αριθμός σελίδων: 176
Εξώφυλλο: Μαλακό
Διαστάσεις: 21x14
Γλώσσα γραφής: Ελληνικά
Γλώσσα πρωτοτύπου: Αγγλικά
Ημερομηνία έκδοσης: 11/2018
Εκδότης: Οξύ
Αρχική τιμή: 10,00€

🔎3291

Ελληνικά Comic Books 398: Του Αρκαδίου το ολοκαύτωμα (2018)


Η Ιερά Μονή Αρκαδίου είναι γνωστή ως μνημείο Πίστεως, εθνικοαπελευθερωτικών αγώνων, εθελοθυσίας και παγκόσμιο σύμβολο ελευθερίας! Είναι χτισμένη πάνω σ' ένα πανέμορφο οροπέδιο στα ανατολικά του Ρεθύμνου και συνδέει τρεις επαρχίες: τις επαρχίες Αμαρίου, Μυλοποτάμου και Ρεθύμνης.
Ιδρύθηκε από έναν μοναχό, ονόματι Αρκάδιο και χρονολογικά τοποθετείται στη β' βυζαντινή περίοδο 961-1204 μ.Χ. ή στα πρώτα χρόνια της Ενετοκρατίας. Αποτέλεσε σημαντικό μοναστηριακό κέντρο με ακμαία πνευματική και οικονομική ζωή και με μεγάλη ακτινοβολία στον ορθόδοξο κόσμο. Στα τέλη του 16ου αιώνα οικοδομήθηκε ο σημερινός ναός, μεγαλύτερος και λαμπρότερος από τον προηγούμενο, σε στυλ μπαρόκ, αφιερωμένος στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος και στους Αγίους Κωνσταντίνο και Ελένη.
Κατά την Τουρκοκρατία, η πνευματική άνθηση της Μονής διακόπηκε. Ο τούρκικος στρατός την κατέλαβε και τη λεηλάτησε. Ανάκαμψε όμως γρήγορα και οι Τούρκοι κατακτητές τής επέτρεψαν το προνόμιο να χρησιμοποιεί τις καμπάνες!
Από την τρίτη δεκαετία του 19ου αιώνα εξελίχτηκε σε εθνική και πατριωτική εστία κατά του τούρκικου ζυγού, όπου και διαδραματίστηκε το δραματικότερο γεγονός της κρητικής επανάστασης στις 9 Νοεμβρίου του 1866: ΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΤΟΥ ΑΡΚΑΔΙΟΥ.
Πάνω σ' αυτό το θρυλικό γεγονός δημιούργησε ο Γεώργιος Λελεδάκης το κόμικς «Του Αρκαδίου το Ολοκαύτωμα».



Η νέα γενιά παίρνει στα χέρια της την Ιστορία του τόπου μας για να τη διδάξει με τον πιο ξεχωριστό τρόπο στους συνομήλικούς της!
Για πρώτη φορά η αληθινή ιστορία για το ολοκαύτωμα του Αρκαδίου, γραμμένη από έναν δεκαπεν­τάχρονο μαθητή, τον Γεώργιο Λελεδάκη.
Το βιβλίο είναι σε μορφή κόμικ!

Για παιδιά από 8 ετών!

Κείμενο: Γεώργιος Λελεδάκης
Σχέδιο: Σπυρίδων Ζαχαρόπουλος
Διαστάσεις: 21x29 cm
Εξώφυλλο: Μαλακό
Σελίδες: 32
ISBN: 978-618-5368-09-8
Ημερομηνία έκδοσης: Οκτώβριος 2018
Αρχική τιμή: 7,00€
Εκδότης: Εκδόσεις Έαρ


Οπισθόφυλλο

🔎3290

Λογοτεχνικές Προτάσεις 550: Τα χαμένα γράμματα του Γουίλιαμ Γουλφ (Μυθιστόρημα)


«Είναι αγάπη ή φαντασίωση αυτό που τον βασανίζει;»

Ο Γουίλιαμ Γουλφ εργάζεται στο Τμήμα Αζήτητης Αλληλογραφίας του ταχυδρομείου στο Ανατολικό Λονδίνο. Κάθε μέρα προσπαθεί να λύσει το μυστήριο των χαμένων γραμμάτων: φάκελοι με ανύπαρκτους ταχυδρομικούς κωδικούς, δυσανάγνωστοι γραφικοί χαρακτήρες, ονόματα μουτζουρωμένα απ’ τη βροχή, προσευχές, εξομολογήσεις που κανείς δεν άκουσε...
Όταν ο Γουίλιαμ ανακαλύπτει τα γράμματα της Γουίντερ, η δουλειά του αποκτά νέο νόημα. Τα γράμματα απευθύνονται στον «Μεγάλο της Έρωτα», που δεν έχει ακόμα γνωρίσει, και ο Γουίλιαμ αρχίζει να αναρωτιέται: Μήπως είναι ο ίδιος ο μεγάλος της έρωτας; Ρισκάροντας τον γάμο του, αποφασίζει να ακολουθήσει τα στοιχεία στα γράμματα της Γουίντερ για να τη βρει και να λύσει τον μεγαλύτερο γρίφο της ζωής του: τον γραφικό χαρακτήρα της αγάπης.

«Θα λατρέψετε αυτό το νοσταλγικό πρώτο μυθιστόρημα της Helen Cullen. Επιβεβαιώνει τη δύναμη της ζωής παρά τις αντιξοότητες του έρωτα, των ρομαντικών δεσμών και των χαμένων ελπίδων.»
–Independent

«Ένα βιβλίο που αποτελεί ερωτική επιστολή προς τις ίδιες τις επιστολές, ένας συγκινητικός φόρος τιμής στη δύναμη των λέξεων. Τα χαμένα γράμματα του Γουίλιαμ Γουλφ μάς αποκαλύπτουν τη μαγεία που μπορεί ακόμα να ασκήσει το χαρτί και το μολύβι.»
–Nina George, συγγραφέας των best seller "Το μικρό παριζιάνικο βιβλιοπωλείο" και "Το τραγούδι της σελήνης"

Η Έλεν Κάλεν είναι Ιρλανδή συγγραφέας που ζει στο Λονδίνο. Εργάστηκε για μια επταετία στον εθνικό ραδιοφωνικό σταθμό της Ιρλανδίας πριν μετακομίσει το 2010 στο Λονδίνο, όπου έκανε καριέρα ως διευθύντρια εκδηλώσεων και μάρκετινγκ έως το 2015, όταν προσελήφθη στην ομάδα Μάρκετινγκ της Google. Ξεκίνησε να γράφει "Τα χαμένα γράμματα του Γουίλιαμ Γουλφ", που είναι το πρώτο της μυθιστόρημα, ενώ τελείωνε το πρόγραμμα συγγραφής μυθιστορημάτων της Guardian σε συνεργασία με το University of East Anglia. Η Έλεν έχει μεταπτυχιακό δίπλωμα Θεατρικών Σπουδών από το University College του Δουβλίνου και ολοκληρώνει τις μεταπτυχιακές της σπουδές στην Αγγλική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Brunel.

Τίτλος πρωτοτύπου: The Lost Letters of William Woolf
Συγγραφέας: Hellen Cullen
Μετάφραση: Αλέκος Αντωνίου
Σελίδες: 384
ISBN: 978-960-461-901-6
Διαστάσεις: 14 x 20,5 εκ.
Χρώμα: Μονόχρωμο
Εξώφυλλο: Μαλακό
Ημερομηνία κυκλοφορίας: Πέμπτη 13 Δεκεμβρίου 2018
Αρχική τιμή: 15,50€
Εκδότης: Κλειδάριθμος

🔎3289

Σάββατο, 12 Ιανουαρίου 2019

Διαγωνισμός με δώρο νέο βιβλίο του Stephen King! Πάρτε κι εσείς μέρος!


Το συναρπαστικό μυθιστόρημα
The Outsider - Ο ξένος
για εσάς!

Το blog "Stephen King in Greece" κληρώνει 1 νέο βιβλίο του αγαπημένου συγγραφέα, για να το διαβάσετε ή να το δωρίσετε.

Πρόκειται για το:
The Outsider - Ο ξένος (Μυθιστόρημα), Εκδόσεις Κλειδάριθμος
το οποίο κυκλοφόρησε τον Δεκέμβρη που μας πέρασε.

Για να διεκδικήσετε το βιβλίο και να λάβετε μέρος στην κλήρωση, δεν έχετε παρά να επισκεφθείτε είτε το blog "Stephen King in Greece", πατώντας εδώ:



είτε να κάνεται Like την αντίστοιχη σελίδα στο Facebook για να μεγιστοποιήσετε τις πιθανότητές σας:


ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ!!!

🔎3288

Μικρές Αγγελίες (Ν251)


ΜΙΚΡΟΣ ΣΕΡΙΦΗΣ

Πωλείται:
Περιοδικό "Μικρός Σερίφης"
Τεύχος #200, τιμή 10,00€

Σχόλια: Πρόκειται για τεύχος του 1966, σε άριστη κατάσταση. Καλύτερη τιμή σε αγορά πολλών τευχών. Συνάντηση σε σταθμό μετρό. Για αποστολές στην επαρχία, τα έξοδα βαρύνουν τον αγοραστή. Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας. Κράτηση λίγων ημερών, έπειτα από συνεννόηση.

ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ
➤ΠΟΛΥ ΚΑΛΗ
ΚΑΛΗ
ΜΕΤΡΙΑ
ΚΑΚΗ
ΠΟΛΥ ΚΑΚΗ

Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να στείλουν e-mail στο
selidesnostalgias@gmail.com
με τίτλο "Για την αγγελία Ν251"

🔎3287

Παρασκευή, 11 Ιανουαρίου 2019

Λογοτεχνικές Προτάσεις 549: Η Αληθινή Ιστορία του Πινόκιο


ΕΝΑ ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΓΙΑ ΜΕΓΑΛΑ ΠΑΙΔΙΑ…

Από το συγγραφέα του «Εφιάλτες & Παραμύθια»,
το σκοτεινό παραμύθι που θα μεταφερθεί στη μεγάλη οθόνη!

«Μια φορά και έναν καιρό... Μόνο που αυτό το παραμύθι δεν έχει ευτυχισμένη αρχή και πολύ φοβάμαι πως δε θα έχει ούτε ευτυχισμένο τέλος. Εσένα που διαβάζεις αυτό το βιβλίο θα σου αποκαλύψω την πραγματική ιστορία του Πινόκιο...»
Ένας δολοφόνος κατά συρροή με το ψευδώνυμο Τζεπέτο τρομοκρατεί τη Νέα Υόρκη, μεταμορφώνοντας τα θύματά του σε ανθρώπινες μαριονέτες. Ο ντετέκτιβ Καρλ Μπίκλερ θα ανακαλύψει ένα βιβλίο με τον τίτλο «Η Αληθινή Ιστορία του Πινόκιο» και θα διαπιστώσει πως το κλασικό παραμύθι είναι αληθινό και γραμμένο με αίμα...

Βασισμένο στο διεθνώς βραβευμένο σενάριο του συγγραφέα, που έχει ήδη πάρει το δρόμο του για τη μεγάλη οθόνη, «Η Αληθινή Ιστορία του Πινόκιο» είναι ένα σκοτεινό παραμύθι για το δεσμό ανάμεσα σε έναν πατέρα και το γιο του, μια μαριονέτα η οποία το μόνο που ήθελε ήταν να γίνει ένα αληθινό αγόρι.

Συγγραφέας: Αντώνης Τουμανίδης
Σχήμα: 14x20,5
Σελίδες: 208
ISBN: 978-960-623-116-2
Ημερομηνία έκδοσης: 09/11/2018
Αρχική τιμή: €10,90
Εκδότης: Anubis

🔎3286

Ελληνικά Comic Books 397: Deadpool - Βεντέτα (2018)


Ο Deadpool, πιο δημοφιλής από ποτέ, σε μια φοβερή και εκρηκτική ιστορία!

Ο Ντέντπουλ παρενοχλεί, πυροβολεί, και μαχαιρώνει κόσμο εδώ και πάρα πολύ καιρό. Έχει αποκτήσει πολλούς εχθρούς. Ένας απ' αυτούς, τον οποίο δεν μπορεί να θυμηθεί ακριβώς, είναι ο Θάμπερ, ο οποίος εμφανίζεται στα ξαφνικά και τον κάνει λιώμα στο ξύλο. Ποια σχέση έχει το παρελθόν του Ντέντπουλ με αυτόν τον μπρατσωμένο τραμπούκο; Και τι τρέχει με τον Κέιμπλ, την Ντόμινο και τους άλλους στο εξώφυλλο; Θα είναι κι αυτοί στην ιστορία; (Ναι, θα είναι!)
Ο συνδημιουργός του χαρακτήρα, Rob Liefeld, συνεργάζεται με τους Chris Sims και Chad Bowers ("X-Men '92") για να δείξει πώς ο μεγαλύτερος ήρωάς του (εντάξει, αυτό κάντε πως δεν το ακούσατε) τρώει το ξύλο της ζωής του! Ρίξτε μια ματιά - πριν σας βρει ο Ντέντπουλ!

Σενάριο/Kείμενα: Rob Liefeld, Chris Sims, Chad Bowers
Σχέδιο: Rob Liefeld, Shelby Robertson, Adelso Corona, Marat Mychaels
Σχέδιο εξωφύλλου: Rob Liefeld
Μετάφραση: Χρήστος Τσέλιος
Σχήμα: 17x26
Σελίδες: 104
ISBN: 978-960-623-070-7
Ημερομηνία έκδοσης: 09/11/2018
Αρχική τιμή: €12,90
Εκδότης: Anubis


Οπισθόφυλλο

🔎3285

Νέες εκδόσεις 745: 1800 #1


Πατέρας

Ο Δήμος Καραμάνος είναι ένας οικογενειάρχης και ζει ήσυχα, μαζί με τη γυναίκα του και τα πέντε τους παιδιά σε ένα χωριουδάκι της Ελασσόνας. Κανείς δεν γνωρίζει το παρελθόν του, καλά-καλά ούτε οι ίδιοι του οι γιοι.
Όταν, όμως, ένας αγγελιοφόρος του φέρνει μήνυμα από έναν καπετάνιο που τον καλεί ξανά στη δράση, ο Καραμάνος θα πρέπει να αποφασίσει αν τελικά η ζωή που θέλει είναι αυτή του ραγιά ή του κλέφτη!

“...οι πρωταγωνιστές της περιόδου, οι καπεταναίοι, οι κλέφτες και οι αρματολοί, δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν σε γοητεία από τους πολυσκιτσαρισμένους ντεσπεράντο και τους σκοτεινούς παρανόμους των μαύρων ευρωπαϊκών δασών.”
—Πάνος Ζάχαρης, από την εισαγωγή του.



Σενάριο/Kείμενα: Θανάσης Καραμπάλιος
Σχέδιο: Θανάσης Καραμπάλιος
ISBN: 9786185116606
Αριθμός σελίδων: 48
Εξώφυλλο: Μαλακό
Μέγεθος: 21x29
Γλώσσα πρωτοτύπου: Ελληνικά
Ημερομηνία έκδοσης: 05/11/2018
Εκδότης: Jemma Press
Αρχική τιμή: 8,95€


Οπισθόφυλλο

🔎3284

Πέμπτη, 10 Ιανουαρίου 2019

Λογοτεχνικές Προτάσεις 548: The Outsider - Ο ξένος (Μυθιστόρημα)


Ένα αποτρόπαιο έγκλημα.
Ένας άλυτος γρίφος.

Στο πάρκο της Φλιντ Σίτι ανακαλύπτεται το κακοποιημένο πτώμα ενός αγοριού. Καταθέσεις μαρτύρων και αποτυπώματα ενοχοποιούν έναν από τους πιο αγαπητούς κατοίκους της πόλης, τον Τέρι Μέιτλαντ, προπονητή μπέιζμπολ, δάσκαλο, σύζυγο και πατέρα δύο κοριτσιών.
Ο ντετέκτιβ Ραλφ Άντερσον διατάζει να συλληφθεί άμεσα, σε δημόσιο χώρο: στο γήπεδο, κατά τη διάρκεια ενός αγώνα. Ο Μέιτλαντ έχει άλλοθι και υποστηρίζει την αθωότητά του, όμως ο Άντερσον και ο εισαγγελέας φέρνουν στο φως στοιχεία DNA που ισχυροποιούν την ενοχή του.
Ο Μέιτλαντ δεν έχει φυσιογνωμία δολοφόνου.
Μήπως όμως είναι… διπρόσωπος; Μήπως υπάρχει κάποιος… ξένος;

«Αυτό που ξεκινά ως ανθρωποκυνηγητό ενός σωσία παίρνει μια αλλόκοτη τροπή προς το υπερφυσικό. Με αριστοτεχνική χρήση εγκληματολογικών γνώσεων, ο King αφηγείται την ιστορία του σ’ ένα ρεαλιστικά ψυχρό πλαίσιο, όπου ο τρόμος προβάλλει ανάγλυφα.»
–Publishers Weekly

«Ο King ξέρει πώς να ανεβάζει… στροφές, μετατρέποντας την ευχάριστη ανάγνωση μιας καλογραμμένης ιστορίας σε ιλιγγιώδη κούρσα αγωνίας… σαν να μην υπάρχει αύριο…»
–The Washington Post


Κατηγορία: Best Mystery & Thriller

Ο Stephen King είναι ένας από τους σημαντικότερους συγγραφείς της εποχής μας. Έχει γράψει πάνω από 50 μυθιστορήματα, 200 διηγήματα και δοκίμια, με πωλήσεις άνω των 350.000.000 αντιτύπων. Στα έργα του, πολλά από τα οποία έγιναν ταινίες ή σειρές, συγκαταλέγονται τα "Κάρι", "Το Αυτό", "Σάλεμς Λοτ", "Το Κοράκι", το έπος του "Μαύρου Πύργου", "Η Λάμψη", "Το Πράσινο Μίλι", "Μίζερι", "Καρδιές στην Ατλαντίδα", "The Outsider" ("Ο ξένος"), "Ωραίες κοιμωμένες", που έγραψε μαζί με τον γιο του, Owen King. Έχει τιμηθεί με τα βραβεία Bram Stoker και Locus, από τη Βρετανική, Αμερικανική και Διεθνή Ένωση Συγγραφέων Τρόμου, με το Μετάλλιο Διακεκριμένης Συνεισφοράς στα Αμερικανικά Γράμματα και με το Εθνικό Μετάλλιο των Τεχνών των ΗΠΑ, ενώ τo 2016 τιμήθηκε από τη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου για το Σύνολο του Έργου του. Το 2018 του απονεμήθηκε το σπουδαίο λογοτεχνικό βραβείο PEN.

Συγγραφέας: Stephen King
Μετάφραση: Γιώργος Μαραγκός
Σελίδες: 672
ISBN: 978-960-461-891-0
Διαστάσεις: 14 x 20,5 εκ.
Χρώμα: Μονόχρωμο
Εξώφυλλο: Μαλακό
Ημερομηνία κυκλοφορίας: Παρασκευή 7 Δεκεμβρίου 2018
Τιμή: 17,70€
Εκδότης: Κλειδάριθμος

Η παρουσίαση προέρχεται από το blog "STEPHEN KING IN GREECE"



🔎3283

Νέες εκδόσεις 744: Classics Illustrated #16


Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων

Γνωρίστε τα αριστουργήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας!
Αποκτήστε όλη τη συλλογή Classics Illustrated για μια βιβλιοθήκη με ιστορίες από τους καλύτερους συγγραφείς του κόσμου.
Κάθε τόμος της σειράς Classics illustrated αποτελεί πλήρη και πιστή προσαρμογή ενός αριστουργήματος της παγκόσμιας λογοτεχνίας, και συνοδεύεται από πληροφοριακά κείμενα για τους συγγραφείς και την εποχή τους αλλά και ερωτήσεις για την ανάλυση και κατανόηση του κειμένου, συνδυάζοντας την εκπαιδευτική αξία με τη γνήσια αναγνωστική απόλαυση.

Συγγραφέας: Lewis Carroll
ISBN: 9789604365067
Ημερομηνία έκδοσης: 12/2018
Υπεύθυνος σειράς: Νίκος Χατζόπουλος
Εξώφυλλο: Σκληρό
Σελίδες: 52
Διαστάσεις: 16x24 cm
Αρχική τιμή: 11,99€
Εκδότης: Οξύ
Θα το βρείτε αποκλειστικά στα Public!

🔎3282

Τετάρτη, 9 Ιανουαρίου 2019

Λογοτεχνικές Προτάσεις 547: Ο γιος (Μυθιστόρημα)


Τέξας, 1849. Ο Ίλαϊ ΜακΚάλα είναι μόλις δεκατριών χρόνων όταν οι Κομάντσι κάνουν μια βίαιη επιδρομή στο σπίτι του, δολοφονούν άγρια τη μητέρα και την αδερφή του και παίρνουν τον ίδιο αιχμάλωτο. Θαρραλέος και εύστροφος, προσαρμόζεται γρήγορα στη ζωή των Ινδιάνων, γίνεται ο θετός γιος του αρχηγού της φυλής και εξαπολύει έναν φοβερό πόλεμο εναντίον των εχθρών του. Έρχεται, όμως, η στιγμή που η αρρώστια, η πείνα και υπεράριθμοι οπλισμένοι Αμερικανοί αποδεκατίζουν τους συντρόφους του. Όταν ο Ίλαϊ απομένει μόνος, διεκδικεί μια θέση σε έναν κόσμο όπου δεν ανήκει πραγματικά. Τότε ξεκινά μια πορεία γεμάτη περιπέτειες και ανατροπές, κακουχίες και τραγωδίες, μια πορεία αναλγησίας και αμείλικτου πραγματισμού, η οποία θα μεταμορφώσει και τις επόμενες γενιές των απογόνων του, μια δυναστεία γαιοκτημόνων και πετρελαιοπαραγωγών που θα συντριβεί από τις φιλόδοξες επιλογές της.
"Ο γιος" είναι ένα επικό βιβλίο για τη βία και την εξουσία στην αιματοβαμμένη επικράτεια της αμερικανικής Δύσης. Μετά την "Αμερικάνικη σκουριά", ο Φίλιπ Μάγιερ επιστρέφει με ένα συγκλονιστικό μυθιστόρημα που αντλεί απ' όλες τις μεγάλες λογοτεχνικές δεξαμενές των ΗΠΑ, από τον Τζον Στάινμπεκ και τον Έρνεστ Χέμινγουεϊ ως τον Κόρμακ ΜακΚάρθυ.

Ο Φίλιπ Μάγιερ γεννήθηκε το 1974 στη Νέα Υόρκη, αλλά μεγάλωσε σε μια εργατική γειτονιά της Βαλτιμόρης. Στην ηλικία των είκοσι ετών αποφάσισε να γίνει συγγραφέας και δύο χρόνια αργότερα έγινε δεκτός στο Πανεπιστήμιο Κορνέλ, όπου σπούδασε Αγγλική Φιλολογία. Αποφοίτησε μεν, αλλά χρεωμένος, και κάπως έτσι αποφάσισε να εργαστεί στη Γουόλ Στριτ για να αποπληρώσει τα φοιτητικά του δάνεια. Αργότερα μεταπήδησε στον τραπεζικό τομέα της Ευρώπης. Κατόπιν έκανε διάφορες δουλειές, όπως τραυματιοφορέας ή οικοδόμος, αλλά η απόφασή του να αφιερωθεί στη λογοτεχνία ήταν οριστική. Το 2009, με το πρώτο του μυθιστόρημα, "Αμερικάνικη σκουριά" (Εκδόσεις Καστανιώτη, 2014, μτφρ. Κωνσταντίνος Ματσούκας), απέσπασε το Βραβείο Βιβλίου των Los Angeles Times, ενώ το περιοδικό The New Yorker τον κατέταξε στους καλύτερους Αμερικανούς συγγραφείς της νεότερης γενιάς. "Ο γιος", το δεύτερο μυθιστόρημά του (2013), ήταν υποψήφιο για το βραβείο Πούλιτζερ. Ο συγγραφέας ζει στο Όστιν του Τέξας.

Τίτλος πρωτοτύπου: The Son
Συγγραφέας: Philipp Meyer
Μετάφραση: Ιλάειρα Διονυσοπούλου
Εξώφυλλο: Μαλακό
Σελίδες: 688
Μέγεθος: 21x14εκ.
ISBN: 978-960-03-6034-9
Έτος έκδοσης: 2016
Αρχική τιμή: €21,20
Εκδότης: Εκδόσεις Καστανιώτη

🔎3281

Νέες εκδόσεις 743: Οι Νύφες του Δράκουλα #2


Σντένκα

Ορεινή Σερβία, 1759. Μια αγροικία στέκεται μόνη μέσα στη νύχτα, στο έλεος της χιονοθύελλας. Όποιος τολμήσει να φτάσει εκεί θα βρει μια σειρά από τάφους, σκαμμένους και αδειανούς στην αυλή, ένα κομμένο κεφάλι που σαπίζει πάνω σε ένα παλούκι μπρος στο σπίτι, και μια νέα γυναίκα να τον σημαδεύει με το όπλο της. Η Σντένκα περιμένει, μόνη και οπλισμένη, τη σωτηρία ή την αιώνια καταδίκη, όποια από τις δύο έρθει πρώτη. Ο πατέρας της, ο Γκόρκα, θύμα της κατάρας των βούρνταλακ, όπως λένε τους βρυκόλακες στα μέρη της, έχει μολύνει όλα τα μέλη της οικογένειάς της εκτός από την ίδια, και η αποψινή νύχτα είναι η τελευταία της.
Με τον Γκόρκα και τη φαμίλια του να έρχονται ήδη να την πάρουν, η Σντένκα βρίσκει απρόσμενη βοήθεια στο πρόσωπο ενός μοναχικού καβαλάρη που της ζητά άσυλο για τη νύχτα. Μα ο μυστηριώδης ταξιδιώτης δεν είναι αυτό που φαίνεται, και η βοήθειά του έχει τίμημα πιο ακριβό και από τη ζωή της.

Αυτό είναι το δεύτερο κεφάλαιο μιας ιστορίας γεμάτης αίμα, έρωτα και τρόμο, που ξεδιπλώνεται σε τρεις χώρες και ισάριθμους αιώνες.
Είναι η σκοτεινή, κρυφή ιστορία των τριών γυναικών που έγιναν οι Νύφες του Δράκουλα.

Σενάριο: Αβραάμ Κάουα
Σχέδιο: Γιάννης Ρουμπούλιας
Σχήμα: 20,50x29,00 cm
Σελίδες: 52
Εκτύπωση: Ασπρόμαυρο
Εξώφυλλο: Μαλακό
ISBN: 9786185116620
Ημερομηνία έκδοσης: 12/2018
Αρχική τιμή: 7,95€
Εκδότης: Jemma Press

🔎3280

Τρίτη, 8 Ιανουαρίου 2019

Ελληνικά Comic Books 396: Το Στέμμα του Όγκμορ (2018)


Στις απαρχές του Χρόνου, την εποχή όπου η μαγεία δεν ξεχώριζε από την επιστήμη και το υπερφυσικό συμβάδιζε με το πραγματικό, μοναχικοί πολεμιστές και βάρβαρες πολεμίστριες διέσχιζαν μια γη που έκρυβε μυριάδες θησαυρούς και ακόμη περισσότερους κινδύνους.
Η Λάνα, μια βάρβαρη πολεμίστρια εμπνευσμένη από τη λογοτεχνική παράδοση του Ρόμπερτ Ε. Χάουαρντ και τις κόμικς αφηγήσεις των περιοδικών fantasy της δεκαετίας του 1970, περιπλανιέται στον αχανή κόσμο της Εποχής του Ατσαλιού, αναζητώντας πλούτη και δόξα.
Ο Δημήτρης Λαγός αφηγείται ιστορίες της Λάνα εδώ και είκοσι χρόνια. Το ΣΤΕΜΜΑ ΤΟΥ ΟΓΚΜΟΡ αποτελεί το νέο κεφάλαιο σε αυτό το καλλιτεχνικό ταξίδι που αποτυπώνει, για μια ακόμη φορά, το μεράκι και το πάθος του δημιουργού της για τις ιστορίες ξίφους και μαγείας.
Η Ένατη Διάσταση παρουσιάζει μια έκδοση σε format περιοδικού που αναπαράγει την pulp fiction αισθητική περασμένων δεκαετιών, αποδίδοντας, με τη σειρά της, έναν άτυπο φόρο τιμής στα «βάρβαρα» κόμικς που αγαπήσαμε.

Σχέδιο-Σενάριο: Δημήτρης Λαγός
1η Έκδοση: Νοέμβριος 2018
Είδος: Ξίφος και Μαγεία
Διαστάσεις: 27x20
Αριθμός σελίδων: 48
Εκτύπωση: Ασπρόμαυρο
ISBN: 978-618-5115-20-3
Αρχική τιμή: 5,99€
Εκδότης: Ένατη Διάσταση

🔎3279

Πέθανε ο εκδότης Στρατής Φιλιππότης


Έφυγε από τη ζωή, σε ηλικία 85 ετών, ο γνωστός εκδότης Στρατής Φιλιππότης, μετά από σύντομη ασθένεια. Ο Στρατής Φιλιππότης γεννήθηκε στις 17 Απριλίου του 1933 στον Πύργο της Τήνου. Καταγόταν από τη γνωστή οικογένεια Φιλιππότη με παράδοση στη μαρμαρογλυπτική. Ήρθε στην Αθήνα τον Σεπτέμβριο του 1945 και φοίτησε δύο χρόνια στο 5ο Γυμνάσιο Αρρένων Αθηνών. Ξεκίνησε την επαγγελματική σταδιοδρομία του τον Σεπτέμβριο του 1949 από την Ακαδημία του βιβλίου «Βιβλιοπωλείον της Εστίας», ενώ συγχρόνως φοιτούσε σε νυκτερινό γυμνάσιο.
Τον Ιανουάριο του 1978 άνοιξε δικό του βιβλιοπωλείο στη συμβολή των οδών Ακαδημίας και Ασκληπιού και τον ίδιο χρόνο ξεκίνησε τις εκδόσεις «Φιλιππότη» με σήμα τον «Ξυλοθραύστη». Το πρώτο βιβλίο των εκδόσεων «Φιλιππότη» ήταν «Η κρίση του πολιτισμού» του Ευάγγελου Π. Παπανούτσου. Το 1992 εγκαινίασε νέα εκδοτική προσπάθεια με την επωνυμία «Ερίννη» -ποιήτρια της νήσου Τήνου- με σήμα αρχαίο νόμισμα της Τήνου. Έχει δύο γιους, τον Ανδρέα και τον Γιώργο, οι οποίοι συνεχίζουν το έργο του.
Το 2004 τιμήθηκε με έπαινο «για την προσπάθειά του να προβάλλει την πολιτιστική και κοινωνική ζωή του Αιγαίου και ιδίως της Τήνου» από την Ακαδημία Αθηνών, ενώ έχει τιμηθεί πολλές φορές και από άλλους φορείς, όπως από τον Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών, την Πανελλήνια Ομοσπονδία Εκδοτών και Βιβλιοπωλών κ.ά. Φέτος, έκλεισαν 30 χρόνια από την έκδοση του «Αθηναϊκού Ημερολογίου» το οποίο επιμελείτο. Είχε, επίσης, γράψει βιβλία που αφορούσαν κυρίως την Τήνο.
Στις βουλευτικές εκλογές του 2000 ήταν υποψήφιος με το ΚΚΕ στην Α’ Αθηνών, καθώς και στις δημοτικές εκλογές του 2006 με το ψηφοδέλτιο του Σπύρου Χαλβατζή (ΚΚΕ).
Η κηδεία του θα γίνει στην Τήνο.

🔎3278
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...